Vrijdag 24/09/2021

RecensieFilm

‘Le sorelle Macaluso’: een fijnbesnaarde tragikomedie over meisjes, vrouwen, besjes ★★★☆☆

De vijf Macaluso-zussen zijn de hoofdpersonages in de film 'Le sorelle Macaluso'. Beeld rv
De vijf Macaluso-zussen zijn de hoofdpersonages in de film 'Le sorelle Macaluso'.Beeld rv

Le sorelle Macaluso is een fijnbesnaarde tragikomedie waarbij je als kijker door de eerste laag moet kijken om tot de kern door te dringen.

Maria, Pinuccia, Lia, Katia en Antonella: dat zijn, van oud naar jong, de vijf zussen Macaluso uit de titel. Maria is net achttien, Antonella nog een kleuter. De vijf delen een appartement in Palermo. Wat er met de ouders gebeurd is, wordt niet vermeld, maar is ook niet belangrijk. De meisjes voorzien in hun levensonderhoud met het verhuren van honderden duiven voor speciale gelegenheden zoals bruiloften. Het is een onbezorgd bestaan met de nodige zusterlijke plaagstoten en soms wat pesterijen. De ene zus verkent schuchter de liefde, terwijl een andere haar Barbies in bad stopt. Als het kwintet een uitstap maakt naar een (oogverblindend!) restaurant annex badhuis aan zee in de buitenwijk Mondello, slaat het noodlot toe. Het leven van de Sorello’s zal nooit meer hetzelfde zijn.

Le sorelle Macaluso is dan een halfuur ver en het lijkt een film te worden over de gevolgen van die tragedie. Niet dus. Want er volgt meteen een sprong in de tijd naar een dertigtal jaren later. De golfslag van de catastrofe is weliswaar nog voelbaar tussen de zussen, maar langzaam wordt duidelijk wat regisseur Emma Dante écht met deze film wil. Le sorelle Macaluso gaat over lichamen. Over hoe ze zich tot elkaar verhouden, maar ook over hoe een lichaam in de tijd evolueert. Dat blijkt des te meer na een tweede tijdsprong – we zijn dan opnieuw een halfuur verder – naar de hoogbejaarde Macaluso’s. Ook het huis waarin een groot deel van deze drieakter zich afspeelt is bij elke tijdsprong zienderogen verouderd.

Dante heeft haar sporen verdiend in de podiumkunsten, als auteur en regisseur. Le sorelle Macaluso was eerst een toneelstuk (overigens een coproductie van het Brusselse Théâtre National) en vormt de basis van haar tweede langspeelfilm. Behalve de structuur is er weinig theatraals aan. De camera onderzoekt subtiel bewegend de lichamen en hun handelingen. Met meer afstand, maar even dwingend, kijkt Dante naar het huis, dat de facto een zesde zus is. Het basisverhaal weegt licht, maar de cinematografische kracht (inclusief Saties ‘Gymnopédie n° 1' op speeldoos als leitmotiv) maakt dat probleemloos goed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234