Woensdag 23/10/2019

Albumrecensie

LCD Soundsystem geeft jonkies het nakijken met 'American Dream'

James Murphy en LCD Soundsystem zijn terug, en hoe. Beeld EPA

Tijd voor dé indiecomeback van 2017? LCD Soundsystem, één van de meest toonaangevende bands van de noughties, keert met gebalde vuisten terug uit pensioen. 

American Dream, de vierde studioplaat van LCD Soundsystem, glijdt behoedzaam uit de startblokken met één van de meest hartverwarmende songs die frontman James Murphy ooit heeft geschreven. ‘Oh Baby’ spreidt een bedje van synths voor Murphy die, donziger dan ooit, zijn tederste zijde ontbloot. 

“Oh baby / you’re having a bad dream / here in my arms”, croont hij er. Twee geliefden, stoned na een feestje, worden wakker in elkaars armen. De ochtendzon brengt twinkelende keyboardakkoorden, de horizon is een korzelige synthbas die Murphy’s slaapdronken romantiek meevoert naar de bitterzoete staart van het liedje. Daar toont de liefde zich wankel en immer onzeker. “Oh baby / lean into me / there’s always a side door into the dark.” Weinig platen geven je van bij de eerste song meteen een krop in de keel.

Play the hits

Nochtans hadden we niet verwacht dat we ons van bij die eerste noot opnieuw zouden overgeven aan Murphy’s grillen. Wij waren het soort LCD Soundsystem-aanhanger dat met weemoed zijn afscheidsconcerten volgde in 2010, toen de legendarische New Yorkse indieband besloot er de brui aan te geven na drie magistrale platen en honderden memorabele shows. 

De hoes van 'American Dream' Beeld rr

Het heengaan van LCD markeerde het einde van een bruisende New Yorkse rockscene die sinds 2001 floreerde, met impactvolle groepen als The Strokes, Vampire Weekend en Interpol. U en ik kochten de dvd Shut Up & Play the Hits, de registratie van het felbesproken afscheidsconcert van LCD Soundsystem in Madison Square Garden. Toen was het sprookje uit. Een generatie verloor prompt zijn scherpe randje.

Irritante discobol

Misschien was u behoorlijk pissig toen Murphy in 2015 doodleuk aankondigde dat zijn legendarische band weer bij elkaar kwam. Goed, hij verontschuldigde zich bij de grootste fans met een internetpost die wij behoorlijk entertainend vonden (“Mensen die ons hoegenaamd niet haten, voelen zich misschien door ons verraden”, schreef de sukkelaar.) Al bij al waren wij in onze nopjes met de terugkeer van één van de meest intelligente, meest dansbare rockgroepen van de noughties.

Als American Dream al één ding bewijst, is dat het universum van James Murphy nog steeds een beklemmend schemerduister herbergt. Die donkere shit kleurt meer dan ooit zijn gemoed.  Zet een uitgebeende discobeat onder zijn met wanhoop dooraderde sarcasme en je hebt vintage LCD Soundsystem. Zie: ‘Other Voices’, een opgestoken middenvinger onder een irritant flikkerende discobol. “You’re just a baby now / with soft feet and everything”, blaft Murphy, evenals “You’re just a baby / you should be uncomfortable”. Wij hopen vurig dat dat over de Amerikaanse president gaat. Héérlijk onderkoeld parlando van Nancy Whang alweer, halverwege het nummer. 

Kitscherig sloganesk

De albumtitel verklapt dat zelfs een ironisch, driftig naar de popcultuur knipogend hipstericoon als Murphy op zijn minst meewarig naar het Amerika van vandaag staat te kijken. In de stug voortploegende indierock van ‘Call the Police’ - Fugazi meets The Replacements, iemand? - schreeuwt hij in paniek “Oh there’s a full blown rebellion / but you’re easy to confuse / by trigger kids, and fakers and some questionable views”. Grootse poëzie? Geenszins. Lekker kitscherig sloganesk? Yup.

Murphy beklijft pas echt als hij zijn neuroses en die van zijn vrienden of van zijn vriendin onder de loep neemt, zoals in het voortreffelijke ‘I Used To’ (“You made me throw up hands at my own traditions / and then you had a laugh at my inhibitions”) of wanneer hij expliciet zijn muzikale helden eert. Zoals David Bowie, in het knarsende ‘Change Yr Mind’. Bowie, ja, de man met wie Murphy bevriend geraakte na de split van LCD. Bowie zou hem terug naar het rechte muzikale pad hebben geleid. Elders doemen inktzwarte newwave-helden à la The Sound, The Cult en Echo & The Bunnymen op. Check de roestige groover ‘How Do You Sleep?’ en de versmachtende koortsdroom die ‘Black Screen’ heet.

Sexual intellectual

Bij de eerstvolgende live-concerten zetten wij ons geld in op ‘Tonite’, brutale elektrodisco voor sexual intellectuals, de mensensoort waartoe Murphy en zijn posse behoren. Is erelid bij dat kransje: Al Doyle, de gitarist van Hot Chip, die op deze plaat verschroeiender dan ooit uit de hoek komt. Opvallend trouwens hoe prominent de groezelige indiegitaren aanwezig zijn op deze plaat. Ze accentueren treffend het gevoel van onbehagen dat bij Murphy onder de poriën brandt.

Blij dat diezelfde 47-jarige rockhalfgod de broekjes uit de rock-'n-roll nog steeds het nakijken geeft. Voor hetzelfde geld was Murphy te verknocht geraakt aan de wijnbar die hij uitbaat of aan het koffiemerk dat hij op de markt gooide. Mijn god, wat zou dat een verlies zijn geweest voor de betere indiepop. Laat u dus niet misleiden door de bedrieglijk frisse, karikaturaal zomerse hoes: American Dream is een pitbull. En als die bijten, laten ze niet meer los.

Nu uit bij DFA/Columbia.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234