Dinsdag 12/11/2019

Concertrecensie

Lauryn Hill zet haar fans in hun hemd in Vorst

Lauryn Hill in Vorst. Beeld Alex Vanhee

“Pussy bites, be careful honey”, aldus de niet van feminisme gespeende IAMDDB, de zangeres die in Vorst Lauryn Hills voorprogramma verzorgde. Kan best zijn, maar pussy kwam in dit geval ook te laat, kende geen maat en fopte de fans.

Eens kijken, wat schreef Lauryn Hill ook weer in haar veelbesproken Instagram-manifest van vorige zomer waarmee ze misnoegde fans en boze ex-medewerkers van wederwoord diende? Dat “te laat met een show beginnen helemaal geen teken is dat ik de fans niet respecteer”. Integendeel: “Je zou kunnen zeggen dat ik te veel om hen geef en erop sta dat alles perfect moet verlopen. Ik hou ervan om met concerten regelmatig aan te passen, arrangementen te veranderen en nieuwe songs toe te voegen. Dat leidt vaak tot lange soundchecks waardoor de deuren pas laat opengaan en de show later moet beginnen. Dit type perfectionisme draait erom dat ik mijn publiek de allerbeste ervaring wil bieden en de meest authentieke versie van mezelf.”

Lauryn Hill in Vorst. Beeld Alex Vanhee

Nou, in Vorst Nationaal gaf Lauryn Hill duidelijk wel érg veel om haar fans. En profileerde ze zich als reuze-authentiek. De Amerikaanse soulkoningin begon meer dan een uur te laat aan haar concert en trok er na amper 40 minuten bruut de stekker uit, waarna de helft van de zaal teleurgesteld naar huis keerde. Alleen keerde Hill na lang dralen terug en speelde ze nog 40 extra minuten. Tot frustratie van wie al was vertrokken, zo konden we op de sociale media lezen. 

We hadden al iets in het snotje toen de voorprogramma’s 
 een mak Digable Planets en een vermakelijke IAMDDB  pas een uur na het aangekondigde aanvangsmoment op het podium verschenen. Dat Ms. Hill, zoals de hoofdact zich te pas en te onpas laat noemen, ons daarna een uur lang met een party-dj opzadelde in de hoop dat we niet zouden zeuren over haar getalm, was al frappant. Het fluitconcert dat die arme plaatjesdraaister om de haverklap te verduren kreeg, sprak boekdelen.

Helft geschrapt

Nu zijn wij wel wat divastreken gewend van onze muzikale helden. Zo slikten wij ooit anderhalf uur tergende harpklanken van de gruwelijke Andreas Vollenweider op de weide van Werchter omdat Prince dat kennelijk puike wachtmuziek vond. Zo liet Guns N’ Roses ons voor meer dan één festivaloptreden minstens twee uur wachten op zijn komst. En liet Rihanna ons op Pukkelpop 50 minuten lang stikken om vervolgens doodleuk een lipsyncconcert te geven. Yep, qua bitchy pestgedrag van topartiesten doorstaan, zijn we veteranen.

Indien Lauryn Hill na al dat wachten in Vorst Nationaal een grandioos concert had gespeeld dat de twintigste verjaardag van haar briljante album The Miseducation of Lauryn Hill met brio in de verf had gezet, hadden we één en ander door de vingers gezien. Maar nee hoor: Ms. Hill besloot om enerverende, theatrale versies van de nummers uit voornoemde wereldplaat voor te schotelen én aanvankelijk de helft van haar set te schrappen. Een in allerijl afgehaspeld ‘Doo Wop (That Thing)’, haar grootste hit, trok plots een streep onder de show. De zangeres nam afscheid, de lichten floepten aan, de zaalmuziek startte. Wie had vervolgens gedacht dat Hill toch nog op haar stappen zou terugkeren? Had de organisator haar misschien achteraf een standje gegeven?

Bombast

Haar herinterpretaties van haar songs waren hoe dan ook uiterst wisselvallig. ‘Lost Ones’, één van de rauwe, bloeddoorlopen raptracks uit The Miseducation, werd in Vorst verbouwd tot bombastische funkrock à la Rage Against The Machine. Jazeker, Ms. Hill rapte er fantastisch, met een stem die heser, ruwer en lager klonk dan twintig jaar geleden. Een MC mocht zich met hysterisch gebrul de Fatman Scoop van dienst wanen. Slecht idee. Zelfs ‘Everything Is Everything’ – oorspronkelijk fluwelen seventiesfunk – was gemuteerd tot een stadionsong vol donderende drums, irritant geroep en melodramatische instrumentpartijen. De vlakke, harde klank die de geluidstechnicus maar niet rechtgetrokken kreeg, zoog de resterende ademruimte weg.

Lauryn Hill in Vorst. Beeld Alex Vanhee

“We bleed on stage for you”, had Hill ons bij de start beloofd. Wie haar van kop tot teen bekeek – een diva in een soort aan flarden gereten Milletjas, een trouwjurk en een paarse longsleeve – maakte zich op dat moment wellicht al zorgen over het verdere verloop van de show. Maar kijk, even flakkerden wat gensters hoop op. In ‘Superstar’ zong ze fenomenaal en refereerde haar ongepolijste gospelstijltje feller aan de jonge Aretha Franklin dan ooit. ‘When It Hurts So Bad’ fungeerde als een fraai bedje voor wonderlijke, soulvolle improvisaties. Voor ‘Final Hour’ balde de zangeres de vuisten en riep ze op tot “gewelddadige positiviteit” om de turbulente, hardvochtige wereld mee te counteren. “We have the responsibility to make more space for people!”, klonk het.

Bezinning

‘Forgive Them Father’ kneep verder de strot toe met huiveringwekkende beelden van politiegeweld tegen Afro-Amerikanen terwijl Hill zich met vuur het pleuris predikte. Maar ondanks die straaltjes wonderlijke pop versmachtte de overvloed aan drama en bombast het boeltje om de haverklap. We gunnen Hill haar eigenzinnigheid en begrijpen dat ze niet tot in den treure de albumversies van haar songs wil naspelen. Maar waarom kieperde ze telkens weer een lawine aan potsierlijke pokkeherrie over die prachtnummers? Dat ze een groot gedeelte van haar fans (die een duur ticket hadden betaald) bedotte door na een zo goed als afgeronde show toch plots een tweede helft te spelen, is bovendien wraakroepend.

Een bezinning dringt zich op. Als Hill haar erfenis niet verder wil bezoedelen, moet ze het roer omgooien. Stoppen met de divageintjes. Op muzikaal vlak opnieuw de soberheid durven omarmen en wegblijven van de krampachtige bombast die zo typisch is voor popsterren op hun retour. Een nieuwe plaat maken met jonge muzikanten en luisteren naar de input van die nieuwe generatie. De bubbel waarin ze nu al twintig jaar leeft, stukprikken. Get your shit together, Ms. Hill.

Gezien op 18 november in Vorst Nationaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234