Zondag 17/11/2019

Dour Festival

Last van de festivaldip? "Gewoon één lijn speed", en andere tips van festivalgangers

Beeld Francis Vanhee

Of je nu je lever teisterde met te veel bier, een enkel verzwikte tijdens een nachtelijke dansstonde of ruzie kreeg met je campingmaatje: een doordeweekse dip bestaat ook op de festivals. Hoe overleeft het publiek een minder dagje op Dour, of kan je die helemaal vermijden? Deze adviezen kregen we van ervaringsdeskundigen.

Bij het rondwandelen op de camping, is het al meteen prijs: David (21) hangt lamlendig met de kin tegen de borst aan een tafeltje met zijn vier vrienden. We hadden hem bijna niet opgemerkt. “Aha, jij vraagt je af hoe een slechte dag op Dour verloopt? Zie daar het begin!”, lacht zijn vriend Stijn, een goedlachse Limburger met petje en zonnebril. Boven hem draait een groene pen aan een draadje cirkeltjes rond zijn hoofd. Hij lijkt er niet door te worden gestoord. “David heeft nét een sleutel ketamine gedaan, en is nu slecht aan het gaan. Gaat het David? Komt wel goed hoor.” We maken het live mee: David knikkebolt een einde weg in de kampperstoel. De downer ketamine die hij net nam, blijkt een populaire drug te zijn op de weide. “Het voelt alsof er veertjes door mijn aderen razen”, communiceert David ons vanuit zijn ketamine-coma.  Maar ook als je voorzichtiger bent dan David, is een slechte festivalervaring nooit veraf. 

Dour 2018 Beeld FRANCISVANHEE

Trek op tijd aan de alarmbel

Kleine en grote pijntjes sijpelen binnen bij het Rode Kruis. De verantwoordelijke van het medische team wil twee belangrijke adviezen kwijt. "Ten eerste is het water aan alle kraantjes drinkbaar, dus maak daar zo veel mogelijk gebruik van. En ten tweede heb ik liever dat je naar ons komt voor een onnozelheid, dan dat je niet komt. Als je je zorgen maakt, helpen we je graag.” Zo, dat staat dan ook genoteerd.

Drink geen alcohol

We lopen langs de cardiografen en andere metrische toestellen uit de EHBO terug naar buiten de camping op. Moeten we ons over de jonge David zorgen maken, dan? “Ik ben wel wat meer gewoon", zegt hij. Zijn vrienden vinden het vooral grappig, en David lijkt vooralsnog niet voor een ziekenhuisopname geschikt.

Megan (22) wil hun nonchalance toch even nuanceren. “Ik zou eigenlijk liever geen harddrugs doen, jongens", zegt ze alsof het het normaalste zaak van de wereld betreft.  De rest lacht het weg, en vraagt zich af of er niet meer van het zaakje moet besteld worden.

"Ik doe misschien af en toe mee met de jongens, maar wij drinken ook allemaal geen alcohol. Van bier krijg je een kater”, zegt ze. Daar kunnen we haar alvast niet in tegenspreken. “Ga eens naar het groepje naast ons kijken, zij lijken er erger aan toe”, raden Megan en Stijn ons aan.

Experimenteer niet voor de eerste keer

Zo gezegd, zo gedaan. Vijf meter verder zien we een groepje jongeren uit Bergen samen lachen in de schaduw. “Wij, foutgaan? Nee hoor”, zegt Julie, studente fotografie. “Wij zijn ervaringsdeskundigen. Je moet alles gewoon met mate doen. Veel mensen doen hun eerste keer drugs op een festival, en dat doe je best niet. Hou dat voor thuis, in een veilige omgeving met mensen die je kent. En las genoeg nuchtere momenten in - wij zijn ook niet de hele dag door scheef."

Ook de vrienden van Julie lijken enkel prettige momenten te hebben ervaren de laatste dagen. MaarJulie zag wel één jongen door de ambulanciers opgepikt worden. “‘Kill me’, bleef die jongen maar roepen. Ze kwamen hem halen tussen de drukte van de optredens." Ook hier wordt laconiek gereageerd op wat in feite een overdosis heet. Eigen schuld, dikke bult, denken ze. 

Blijf eraf

Gelukkig zijn sommigen ook echt bezorgd om hun medemens. Lucinde (25), bijvoorbeeld, staat aan de bar en bestelt watermeloen. Ze fronst. "Mijn vriend heeft, denk ik, een psychose gehad", vertelt ze.  Hij kreeg gisteren al voor de tweede avond op rij een goedje voorgeschoteld dat hem rond middernacht tot paniekerige hoogten bracht. "Ik denk al de hele dag dat mensen naar mij wijzen", vertelt Cas, de man in kwestie. "En het is voor mij echt niet duidelijk of dat nu klopt of niet." Of hij zijn lesje heeft geleerd? "Voorlopig raak ik niks meer aan", zegt hij. "Zelfs geen alcohol." Het is beslist: het duo blijft een etmaal nuchter.

Ze kijken er niet echt naar uit. "We gaan gewoon doen wat we altijd doen: niet te laat naar de weide, naar mooie muziek gaan kijken en het rustig aan doen. Hopelijk is de muziek even mooi als we nuchter zijn. Maar daar ben ik bijna zeker van", zegt Lucinde. Voor de rest geeft ook zij te kennen haar aan de klassieke tips te houden: genoeg eten, waterflesje bij de hand. Aan haar hand trekt ze Cas terug de tentenmassa in. 

"Je kan die mensen niet meer geven dan een gesprek", geeft de vriendelijke verpleegster ons nog mee wanneer we in het terug wandelen nog eens aan de EHBO passeren.

Bestrijd vuur met vuur

Maar ook niet-drugsgerelateerde mentale en sociale kwaaltjes steken de kop op. Een groepje jonge Kempenaren werkzaam in de bouwsector kent er alles van. “Onze vriend Ollie is vandaag net vertrokken omdat hij zich niet geaccepteerd voelde in de groep”, zeggen ze teleurgesteld. “Vorig jaar hadden we nog zo iemand: Frederik had plots geen zin meer om vrienden te zijn. Echt flauw”, zegt Olivier. Hebben ze hem dan niet proberen tegen te houden, vragen we ons af? "Euh ... nee. Wie wil vertrekken, moet dat zelf weten. Hij is degene die geen vrienden meer wou zijn." 

De dag van de Kempenaren is niet erg goed begonnen, maar ze houden de moed erin. "Als het écht niet meer gaat? Gewoon één lijn speed", zegt Geoffrey. De rest van de groep tikt hem op de vingers wegens de smakeloze opmerking, maar we weten ondertussen niet meer of het echt of om te lachen was. Zijn vriendin wordt kwaad. 

"Je kan best de dag beginnen met een douche, denk ik", zegt zij. "En een goede portie eten doet ook wonderen. Hang hier niet nuchter rond."

Beeld Francis Vanhee

"Nee, even serieus", zegt Olivier, "Het enige wat je kan doen, is vuur met vuur bestrijden. Kom uit je bed, doe iets aan je miserie, of het nu bier is of iets anders. De volgende dag zal je je nog slechter voelen, maar die vicieuze cirkel is deel van de ervaring. Dour is afzien."  Leuk is anders, denken wij. Maar daar zijn ze het niet mee eens. "Vorig jaar reden we met onze vriend Emiel naar huis, en die begon onderweg spontaan te huilen omdat hij al heimwee had naar het festival. Zijn leven zou niet meer hetzelfde zijn, zei hij. Het liefst was hij er eeuwig gebleven." 

Laat de muziek spreken

"Ik voelde me gisteren superslecht", bibbert een jongedame aan de Caverne met een onaangeroerd maar koud broodje falafel nog na. Het is net uit met haar vriend, en ze wou haar liefdesverdriet te lijf gaan met beneveling. "Dat was het slechtste idee ooit. Wat je voelt, kan je nooit wegduwen. Als je drugs neemt, komt het net extra hard binnen", zegt ze, duidelijk teleurgesteld in zichzelf. "Ik heb me nog nooit zo verloren gevoeld."

"Er is maar één ding dat mij kon helpen", voegt ze nog toe aan haar relaas, dat met de minuut blijk geeft van wat toch een mooie avond is geweest, "de stem van mijn beste vriendin. Ze zong voor mij de volledige medley uit de film Moulin Rouge. Hopelijk helpt de muziek vandaag ook om erdoor te komen. Ik ga waarschijnlijk huilen bij Paul Kalkbrenner, maar dat is niet erg. Op een festival komen mijn emoties sowieso iets heftiger binnen. Achteraf heeft dat meestal deugd gedaan."

Het louterende effect van vier dagen ontbering en muziek: zouden we dat op zich geen natural high mogen noemen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234