Dinsdag 12/11/2019

CD van de week

Lana Del Rey - 'Honeymoon': Even idyllisch als onheilspellend

Lana Del Rey bevestigt met haar derde langspeler dat ze geen eendagsvlieg is. Beeld rv

Het verrassingseffect heeft ze niet meer. Intussen weten we hoe Lana Del Rey eruitziet, en wat de muzikale context is waarin ze zich voortbeweegt. Nu komt het erop aan om louter op kwaliteit te overtuigen.

De hoesfoto's van Honeymoon geven meteen de sfeer aan waarin Lana Del Rey zich het liefst wentelt. Je ziet wazige, onscherpe foto's in retrokleuren. Zelf draagt de zangeres een vlinderbril, zit ze in een sixtiesslee, en op de achtergrond wuiven palmbomen naar de eindeloze zomer.

Het lijkt een idyllische wereld, maar tel er haar traagjes meanderende muziek bij, en het geheel krijgt iets onheilspellends. De strijkers klinken alsof ze valium hebben geslikt, en de synthesizers op de achtergrond houden hun akkoorden net zo lang aan tot ze iets dreigends krijgen.

Als vanouds dissecteert ze zichzelf en haar relaties van naald tot draad. De Rat Pack-romantiek zindert door songs als 'Music to Watch Boys To' en 'Art Deco', maar 'High by the Beach' slentert dan weer voorbij op een bedrieglijk lichtvoetig melodietje. 'The truth is I never bought into your bullshit/When you would pay tribute to me cause I know that/All I wanted to do was get high by the beach/Get high baby, baby, bye bye.'

Ook de titelsong heeft een bitterzoet randje. 'We both know that it's not fashionable to love me/but you don't go 'cause truly there's nobody for you but me.' In de wereld van Lana Del Rey ben je net zo vaak tot de liefde veroordeeld, als dat je er uit vrije wil voor kiest. Ze blijft vallen voor foute mannen en dubieuze maffiosi, maar ze vindt troost in platen van Billie Holiday, The Eagles en Bob Dylan, die allemaal vermeld worden.

Opvallend trouwens, hoe ze zich als tekstschrijfster blijft ontwikkelen. Het jazzy 'Terrence Loves You' ademt de sfeer uit van het oude Hollywood en parafraseert tegelijk David Bowie, en de tekst van 'God Knows I Tried' ('I've got nothing much to live for/Ever since I found my fame') is opnieuw van de aard om in de gespecialiseerde pers speculaties over depressies en zelfmoordverlangens aan te wakkeren. Die trieste, wat afwezige blik waarmee ze op de enige foto waar haar ogen te zien zijn in de lens kijkt, versterkt die indruk nog. Het zorgt er allemaal voor dat de plaat nog blijft nazinderen lang nadat het laatste nummer - een enigszins overbodige cover van 'Don't Let Me Be Misunderstood' - is uitgestorven.

Met deze derde plaat - haar meest tijdloze tot nog toe - bevestigt Lana Del Rey dat ze geen eendagsvlieg is, maar tot de meest oorspronkelijke artiesten van haar generatie behoort. Een beetje verrassend, misschien. Maar wel verdiend. (Polydor/Interscope)

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234