Dinsdag 30/11/2021

RecensieLana Del Rey

Lana Del Rey - Blue Banisters: berusting van de meest oncomfortabele soort

Op ‘Blue Banisters’ zoekt Lana Del Rey de intimiteit op, met treurende violen en een troosteloze 
piano. Beeld Universal Music
Op ‘Blue Banisters’ zoekt Lana Del Rey de intimiteit op, met treurende violen en een troosteloze piano.Beeld Universal Music

Zelfs als je hartkamer een kille kerker zou zijn, dan nog verlang je naar de roes van een spontane verliefdheid wanneer je de nieuwe Lana Del Rey beluistert. Op de meest platonische wijze strompel je haar achterna. Haar hart bloedt, het uwe straks ook.

Alles in de wereld van Lana Del Rey geurt naar een verloren paradijs. Glamour gaat hand in hand met glad ijs, en onverwerkte trauma’s ogen even rauw als mooi. De vrouwen in Del Reys leven - haar moeder, haar zussen - worden soms opgevoerd als een uitvergroting van de zangeres zelf. Maar ze zijn hulpeloos, hopeloos. Ze lijken te worden opgevoerd om meer te leren over het zieltogende liefdesleven van Lizzy Grant, zoals Lana Del Rey echt heet.

Alles wat ze aanraakt, klinkt filmisch en groots, en is zorgvuldig bedoeld om haar kwetsbare, kwikzilveren persona meer kracht geven. Haar achtste studioalbum Blue Banisters is een even cinematografisch pareltje. Je krijgt het idee dat je in Del Reys leven leest, maar ze geeft de verhaallijn een blauw en grauw kleurtje.

De gepassioneerde vrouw van weleer ziet haar façade barsten en verkruimelen. Ze is de vermoeide salonzangeres die afgemat door de rook in de nachtclub de aftocht blaast. Terwijl haar vroegere albums op een sluwe manier in onstuimigheid handelden, blijkt de rode draad vandaag een vermoeide droefheid. Del Rey is nog in staat tot ongebreidelde liefde - zowel de zachtaardige soort als de zotte - maar ze klinkt kwetsbaarder dan ooit. Is dit een break-up album? Mogelijk. Ze weifelt tussen beschermende eigenliefde en vruchteloos verlangen. “Do you think if I go blonde we could get our old love back?” Verzucht ze in ‘Text Book’. De radeloze wanhoop in haar stem breekt je hart. Tegelijk voel je een weerzin voor haar twijfels en hopeloos hunkerende hart, als medelijden met dit meanderende hoopje ellende.

Zachte zucht

Onlangs zei Del Rey dat Blue Banisters - haar tweede album van dit jaar, na Chemtrails over the Country Club in maart - niets meer doet dan haar verhaal vertellen, en daar lijkt geen woord van gelogen. Waar Norman Fucking Rockwell! uit 2019 een uitroep met uitroepteken was, dan is Blue Banisters een zachte zucht. Deze zangeres is teleurgesteld en bang, realiseert zich dat het grote geluk altijd binnen handbereik lag, en beseft dat ze haar vleugels verbrandde als een Icarus die nog hoger wilde.

Dat verklaart ongetwijfeld het graftempo op deze plaat, die een handeltje drijft in jankende gitaren (‘Living Legend’) en een moedeloze, bezwijmende stem (ongeveer élk nummer op deze plaat). De Californische zon kust elke zin, maar de weemoed wint. Op het door een eenzame piano gedreven ‘Wildflower Wildfire’ bloedt je hart simultaan met haar hartverscheurende bekentenissen. “Here’s the deal… my father never stepped in when his wife would rage at me, so I ended up awkward but sweet… Comfortably numb, but with lithium came poetry.” Haar lolitastemmetje lijkt te breken, en de zeemzoeterige romantiek die ze elders opzoekt, ruimt plaats voor doodse pijn en berusting van de meest oncomfortabele soort.

Lana Del Rey zoekt de intimiteit op, met treurende violen en een troosteloze piano, maar de begrafenisstemming van haar songs dwingen je net zo goed tot een elegant ballet. Songs als ‘Dealer’ benemen je de adem, maar geven je ook kracht. Op de mindere momenten grossiert ze in platitudes of romantisch gezwets, maar zelfs dan nog doet Del Rey dat met een verbluffende zin voor pijn. Is liefdesverdriet uw deel? Dan biedt deze plaat u soelaas. Wervelt een nieuwe verliefdheid door uw bloedbaan, en hebt u geen idee waarheen met die nieuwe, sterke emoties? Dan is deze plaat net zo goed uw alfa en omega. Elke zucht is een klapper, elke zin een knaller.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234