Zaterdag 18/01/2020

Theaterrecensie

'La Superba' leunt op het toneel wel heel erg op de hoofdrolspeler

'La Superba'. Beeld RV - Ben van Duin

De havenstad Genua is een labyrint van straatjes, gestrande Afrikaanse immigranten, travestieten, bloemverkopers, hoeren, halve criminelen en meisjes met 'zelfverzekerde tietjes'. Het is de stad van ratten en kerken, even wellustig als goor, onverhoeds en onbetrouwbaar.

In de toneelbewerking van Ilja Leonard Pfeiffers succesroman La Superba door Servé Hermans zien we de stad bij nacht met honderden lichtjes als projectie op de achterwand. Hier laat de gevierde schrijver Leonard (Wim Opbrouck) de levendigheid aan zich voorbij trekken vanaf zijn vaste stekkie op het terras.

Hunkeren

Hij heeft zich een knap Italiaans zomerpak aan laten meten en hunkert naar leven als een Italiaan, weg van het bestaan waarin alles voorspelbaar was. Hij verlangt ook naar de liefde, vertelt hij ons, naar het mooiste meisje van Genua.

Hij durft dat meisje in 'de bar met de spiegels' alleen gade te slaan via haar reflectie. Dat is een schitterende metafoor voor zijn leven hier, een spiegelpaleis, waar de realiteit rauw is en 'papier het enige wat telt'.

Of het nu gaat om een huurcontract, in een geestige van-het-kastje-naar-de-muur-scène verbeeld, een verblijfsstatus of verhalen die je verzint om je geluk te bezweren. Op het laatst komen er honderden vellen papier uit de toneeltoren dwarrelen.

Op Leonards terras komt het ene na het andere personage een praatje maken: de Marokkaanse bloemenverkoper, de travestiet, de Senegalese bootvluchteling. Ze zijn allemaal verloren geraakt in hun illusies, zoals je reddeloos kunt verdwalen in de Genuese pisstegen. Luxe-immigrant of asielzoeker, iedereen blijft tegen de klippen op in het nagejaagde geluk geloven.

Acteergeweld

De bonte verzameling types valt weg bij het acteergeweld van Opbrouck. Hij ratelt, fulmineert, jankt, lacht in één eindeloze adrenalinestoot. Alleen Angela Schijf biedt enigszins tegenwicht als het mooiste meisje van Genua, dat Leonard uiteindelijk naar de Genuese goot zal leiden. De andere personages zijn gebaseerd op ideeën, vluchtige schetsen. Dat is funest voor de setting, die zo geen dolce vita wil worden. Op een gegeven moment wil je wel iets vóélen van die geschetste Genuese romantiek. Ook de rockachtige uitvoering van Italiaanse meezingers werkt niet mee.

Pfeiffers flamboyante taalgebruik is op z'n best wanneer het door Opbrouck rechtstreeks tot het publiek is gericht. Opbrouck trekt je aan je lurven de krankzinnigste bespiegelingen in, beeldschoon van rottigheid. De vondst van een geamputeerd vrouwenbeen bijvoorbeeld, waarop Leonard zich aftrekt omdat 'deze minnares niets kan zeggen wat de illusie verstoort'. Een even tragisch als vunzig beeld, waar je volledig in meegaat. Dat soort momenten zijn er te weinig.

Beeld RV - Ben van Duin

La Superba speelt tot 31/5 nog verschillende keren in België en Nederland. Alle speeldata zijn hier te vinden. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234