Maandag 23/09/2019

Interview La Casa de Papel

‘La casa de papel’ is toe aan seizoen 3, en toch wilde de bedenker eerst geen vervolg

Esther Acebo als Mónica Gaztambide in ‘La Casa de papel’. Beeld Netflix

Eigenlijk wou hij helemaal geen derde seizoen maken. Maar Netflix wilde nog verder teren op het waanzinnige succes van de Spaanse gijzelingsserie La casa de papel. Bedenker-producer Alex Pina legt uit waarom hij toch overstag ging. ‘We moesten eerst een belangrijke reden vinden voor die personages om zich weer in de nesten te willen werken.’ Vrijdag gaat deel drie in première.

La casa de papel is het bewijs dat de strategie van Netflix haar vruchten afwerpt. De Spaanse serie over een groepje gekke genieën dat onder leiding van ‘El Professor’ een roof van 2 miljard euro wil plegen, was anders misschien onder de internationale radar gebleven. Maar de Amerikaanse streamingdienst kocht de rechten, zette de reeks wereldwijd op zijn platform, en die groeide overal uit tot een fenomeen. Bedenker-producer Alex Pina is blij, al was het maar omdat het zijn manier was om het gegeven ‘fight the power’ weer op de kaart te zetten.

Alex Pina: “We moeten het verzet weer actueel maken, want er gebeurt momenteel over de hele wereld zoveel om tegen in opstand te komen. Op het gebied van milieu. Op economisch gebied. Op financieel gebied. Verontwaardiging, in plaats van een onverschillige houding. Verzet tegen het verliezen van het gevecht tegen de grote economische lobby’s. Als we onverschillig staan tegenover de zo diepgewortelde ongelijkheid, kunnen we het evengoed opgeven.”

Wat vormde de inspiratie voor het personage van de professor, een misdadiger die het hart van alle kijkers verovert?

Sommigen vergelijken hem met Clark Kent en Superman, maar ik heb het idee dat we hem tijdens het schrijven hebben vormgegeven. We moesten een buitengewone, briljante geest combineren met een bijna grappige neiging tot sociopathie, zodat het personage niet te egocentrisch werd. Hij had problemen op sociaal vlak, praten met vrouwen zoals Tokio viel hem zwaar, maar hij groeide in zijn romantische rol toen hij inspecteur Raquel verleidde. Hij was een beetje een nerd, maar heel intelligent. Hij had de ziel van een verliezer en dat wekt altijd medeleven op.”

De Spaanse bedenker en Alex Pina van de Netflix hitreeks 'La casa de Papel’ bij de première in Madrid. Beeld EPA

Was er, toen Netflix opdracht gaf voor een derde seizoen een mogelijkheid om gewoon ‘nee’ te zeggen? Voelde u zich onder druk gezet?

“Absoluut, ik heb er maanden over gedaan om te beslissen. Maar Netflix ging op een heel respectvolle manier om met mijn twijfels en mijn tijd. (Opgelet: spoiler alert voor wie de reeks nog niet zag.) Het eerste deel van La casa de papel was echt afgesloten. We konden niet zomaar terug, we moesten een belangrijke reden vinden voor die personages, die met bijna 1.000 miljoen euro op de vlucht waren geslagen, om zich weer in de nesten te willen werken. De oplossing vonden we op emotioneel gebied, zoals de professor zegt: het gaat niet om het geld, het gaat om familie.”

Herinnert u zich het precieze moment waarop u dacht: ja, ik heb een goed idee voor een nieuw seizoen?

Het precieze moment herinner ik me niet, het was ook niet zoiets als een epifanie, het was de vrucht van hard werken. Ik heb me een paar weken opgesloten met degene die het script voor het nieuwe seizoen coördineerde, Javier Gómez Santander, en we hebben gezocht en gezocht tot we de oplossing vonden. Een van de bendeleden moest worden opgepakt, en we besloten dat Tokio, de voice-over, degene moest worden die de motor weer aanzwengelde en de bende weer optrommelde, samen met de professor.”

Veel personages wonen nu ergens anders. Betekent dat dat we veel nieuwe gezichten zullen zien? 

“Zeker, maar het zijn personages die perfect passen bij degenen die we al kennen en van wie je, wanneer je ze op het scherm ziet, zal denken dat ze hebben meegewerkt aan de overval op de Koninklijke Munt van Spanje. Ze hebben hetzelfde La casa de papel-DNA.”

Zien we de Dalí-maskers terug? En wat vindt u van de klachten van de Gala-Salvador Dalí-stichting?

“De Dalí-maskers en de rode overalls zijn natuurlijk het handelsmerk van La casa de papel, maar zijn intussen ook symbool gaan staan voor protest en worden over de hele wereld gebruikt. Dus nee, we kunnen ze niet links laten liggen. Dit nieuwe deel is trouwens ook een eerbetoon aan al die mensen die ze als symbool hebben gebruikt voor hun strijd. Toen we begonnen met de serie, dachten we aan Don Quichot, omdat hij universeel bekend is, en gek is, en Dalí, die het won omdat hij een iconischer personage is, en veel moderner. Het was een beslissing van de makers waar het creatieve team van de producer achter stond.

“Een ontwerper heeft toen de opdracht gekregen om voor de serie een karikatuur te tekenen, en hij vroeg zich af of we om toestemming moesten vragen. Ons juridische team zei van niet, omdat het om een karikatuur ging. Volgens mij is het een perfecte weergave van de Spaanse geest van de serie en het surrealisme ervan. De Spaanse humor en de ingenieuze uitvoering van de overval. Don Quichot heeft dat Spaanse ook, en past wel bij een epische overval, maar hij is veel minder iconisch.”

Leest u websites van fans, of hypotheses van fans of zelfs lijstjes met ontsnappingstheorieën over de serie?

Af en toe krijg ik berichten via de sociale media. Mensen sturen ons mails om te vragen of we opnames kunnen maken op een bepaalde plek, of een personage kunnen terugbrengen. Sommige ideeën zijn heel interessant, bijvoorbeeld de theorieën over de terugkeer van Berlijn. Maar we gaan altijd weer naar de studio om onze eigen afleveringen uit te denken en de scenario’s te schrijven. De sociale media nemen ons geen werk uit handen, maar ik hoop dat ze dat op een dag wel doen.”

Voelt het als een prestatie dat mensen van over de hele wereld naar een Spaanse serie kijken, dus niet Engels gesproken?

Het voelt voor mij als een overwinning voor de Spaanse filmindustrie, een mijlpaal voor ons allemaal. De wereld wordt al zo lang overheerst door Engelstalige producties, en opeens, dankzij Netflix, bereiken wij de Latijns-Amerikaanse markt en al die andere landen die niet gewend zijn films of series in andere, vreemde talen te kijken. We hebben ze laten zien dat wij in staat zijn goede series te maken, dat we iets te vertellen hebben en het beste van alles: zonder onze eigenheid op te geven, en onze emotionele latino-aard.”

Heeft het internationale succes van La casa de papel nieuwe deuren voor u geopend? 

“Om te beginnen heeft het de deuren van Netflix voor me geopend. En ik ben er trots op een van de weinige makers te zijn die een exclusief contract met ze heeft getekend. Maar het is vooral een geweldige kans om te dromen en je dingen te verbeelden en veel vrijheid te nemen bij het schrijven. En werken voor het bedrijf dat het consumptiemodel voor verhalen heeft veranderd, betekent dat je wordt uitgezonden in 191 landen tegelijk, en dat mensen naar de serie kunnen kijken wanneer ze willen, en zoveel afleveringen als ze willen. Dat is het hét grote fenomeen van het begin van deze eeuw: televisieseries.

“Volgens mij hebben we het succes van deze reeks ook te danken aan onze eigen daad van verzet. Voor La casa de papel hebben we ons eigen productiehuis Vancouver Media opgericht. We waren met vijf creatievelingen (Jesús Colmenar, regisseur, Esther Martínez Lobato, schrijfster, Cristina López Ferras, producer, en Miguel Amoedo, cameraregisseur) en wilden een ander soort verhaal vertellen, met zijwegen in de verhaallijn, de ontwikkeling van de personages en het visuele aspect. En we dachten dat we door onze eigen productiemaatschappij op te richten vrijer zouden zijn om dat te doen, want dan zouden we niet afhankelijk zijn van een bepaalde koers. Zo werd Vancouver geboren. Uiteindelijk was het een opstandige daad en dus een daad van verzet.”

De cast van 'La casa de papel 3’ Beeld Netflix

Kan u al iets vertellen over uw nieuwe projecten voor Netflix? Worden dat ook Spaanse series?

Ik werk aan twee projecten voor Netflix. Eén in samenwerking met Left Bank, White Lines, dat in het Engels en Spaans wordt gefilmd in Almería, Manchester, Ibiza en Mallorca. Het is een hedonistisch, ludiek, komisch en emotioneel verhaal met de structuur van een thriller. Het speelt zich af in twee tijdperken met twintig jaar verschil ertussen: de gouden eeuw van de dancemuziek op Ibiza, en het heden. Het andere project in de preproductiefase is Sky Rojo, dat in het Spaans wordt opgenomen, en waarin op een duizelingwekkende manier de vlucht van drie vrouwen in realtime wordt verteld.”

Hebt u trouwens al gehoord van de Belgische serie De dag

Die heb ik nog niet kunnen zien, want de serie werd in Spanje niet uitgezonden. Maar ik weet dat ze, net als La casa de papel, over een overval met gijzelaars gaat. Ik heb er goede dingen over gehoord, vanwege het idee van twee tijden en twee versies in even en oneven hoofdstukken. Afgaande op wat ik heb gelezen over De dag, klinkt het alsof het script heel goed gestructureerd is, met verrassingen en schokkende wendingen, en geen spelletjes speelt met de kijker. Ik heb er wel zin in om die serie snel te zien.”

La casa de papel 3, vanaf 19/7 op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234