Zondag 05/02/2023

RecensieToneel

Kwalijke clichés: ‘Ode to a Love Lost’ maakt de verwachtingen niet waar ★★☆☆☆

'Ode to a Love Lost' Beeld Fred Debrock
'Ode to a Love Lost'Beeld Fred Debrock

Hij jongleerde eerder met operatradities en trapte de hokjes van disciplines en rolstereotypen in elkaar. Maar op een intiem onderwerp als de liefde bijt Benjamin Abel Meirhaeghe zijn tanden stuk. Ode to a Love Lost speelt niet met clichés, maar dreigt er een te zijn. Van de verloren liefde, maar ook van de ontzielde hedendaagse kunst - en dat is politiek gezien véél kwalijker.

Evelyne Coussens

Het begint nochtans goed. Op het voorplan wacht Oscar Wilde (Meirhaeghe) ons op, koning van de (zelf)spot, queer as hell en met een schalkse glimlach om de lippen. Wanneer het licht dooft zwelt een zacht getinkel aan tot een angstaanjagend geraas - het opgaande frontpaneel onthult een windgong met 8.000 stalen pijpen, die als naalden naar de grond zijn gericht. De bühne: een vlakke woestenij, enkel bekleed door een enorm tapijt van de kunstenaar Victor Verhelst. Aanhoudend klinkt de stemtoon van een omvangrijk orkest, als een te vervullen belofte. Meirhaeghe kan de grote gebaren aan, dat bewees hij eerder in A Revue (2019). Ook de inzet van Ode to a Love Lost is spannend, maar wat zich vervolgens ontrolt is dat heel wat minder.

Druppelsgewijs laten de performers zich zien: singer-songwriter Finn Ronsdorf, die piano speelt maar ook danst en mimet, Meirhaeghe zelf en performers Jelle Haen en Désirée Cerocién. Hun lichamen zijn divers (in transitie, queer) en ze hebben zich allemaal een bewegingsstijl eigen gemaakt, van de operagestiek en het klassieke ballet tot mime en meer hedendaagse dans. Maar in wezen zijn ze afsplitsingen van eenzelfde idee: de liefdespijn. Meirhaeghe doet niet aan navelstaarderij; zijn eigen liefdesverdriet, dat aan de basis lag van Ode to a Love Lost, krijgt vorm in meerdere perspectieven. Ook in de soundscape klinkt een eclectische mix door van operarepertoire, jazz, blues en orkestmuziek.

Maar hoe nu verder met deze veelbelovende puzzelstukken? Dat lijkt Meirhaeghe ook niet te weten. De strakke hand die van zijn A Revue een magistrale herschepping van de operatraditie maakte, en daarbij vorm en inhoud naadloos liet samenvallen, lijkt face à face met dit onderwerp zijn kracht te verliezen. Er volgen scènes en choreografieën die als los zand aan elkaar hangen en de notie van verlies vervlakken tot oppervlakkige illustratie. We blijven hardnekkig aan Wilde denken, of we zouden enkel een sentimenteel stereotype zien.

Of erger. Wanneer Wilde misbegrepen wordt, ziet de goegemeente in zijn gedurfde (toch wel!) zoektocht naar authenticiteit de bevestiging van al wat ze haat aan ‘modern’ toneel. We horen het gefluister achter ons: “Wat een onzin in den Bourla.” Toegegeven, Ode to a Love Lost is niet de beste voorstelling. Maar laat ons nooit vergeten dat kunst artistieke risico’s neemt, móét nemen, wil ze verschillen van de entertainmentsector. En dat dit een kwetsbare voorstelling is, gemaakt door mensen die zichzelf voluit op het hakblok hebben gelegd. Oscar Wilde, wees hen genadig.

Tot 29 januari in Toneelhuis, Antwerpen. Daarna op tournee.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234