Vrijdag 07/10/2022

AchtergrondFestivalherinneringen

Kussen met Iggy Pop en Courtney Love zonder onderbroek: de strafste herinneringen van bekende festivalgangers

null Beeld DM
Beeld DM

Kussen met Iggy Pop, kletsen krijgen van NOFX of Courtney Love zonder onderbroek zien optreden: ook notoire festivalgangers met een all areas-bandje hebben herinneringen die nooit vervagen. Vijf verhalen vanop de eerste rij.

Mark Coenen

Roel Van Bambost over Isle of Wight, 1970: ‘Het eten was op en alle wc’s gingen stuk’

“Miek (zijn partner, red.) en ik hebben veel festivals bijgewoond, maar het Isle of Wight stak er toch wel torenhoog bovenuit. De herinneringen aan wat we daar drie dagen lang meemaakten, zullen nooit vervagen. De oversteek alleen al was een hele onderneming. Het was de bedoeling dat Roland (Van Campenhout, zanger en muzikant, red.) ook meeging, maar die kregen we ’s morgens zijn bed niet uit. Hij heeft er nog altijd spijt van.

“Vanuit Dover reden we naar de havenstad Portsmouth, waar we met een hovercraft naar het eiland Wight overstaken. Met dubbeldekbussen werden we naar het festival­terrein gevoerd en toen we arriveerden, was Tony Joe ­White al aan zijn set begonnen. Dezelfde avond zagen we nog Chicago, Family en Procol Harum. We sliepen in een klein tentje vlak bij een van de reusachtige afsluitingen.

Roel Van Bambost. Beeld rv
Roel Van Bambost.Beeld rv

“Het opvallendste was de eclectische muziekkeuze. Zo speelden op zaterdag Joni Mitchell, Tiny Tim en Miles Davis na elkaar. Ook Emerson, Lake & Palmer, The Doors, The Who, Sly and the Family Stone en Melanie stonden op dezelfde dag geprogrammeerd. Op zondag 30 augustus zagen we Donovan, Pentangle, The Moody Blues en Jimi Hendrix. Het was een van zijn laatste concerten, hij stierf in september. Vlak na hem traden Joan Baez op, en Leonard Cohen, en afsluiten deed Richie Havens, die Woodstock het jaar voordien opende. Geweldig allemaal.

“Tot daar het positieve nieuws. Negatief was het feit dat er, onder de leiding van een aantal Franse anarchisten, voortdurend werd geschreeuwd dat het festival ‘free’ moest worden, sommige omheiningen werden ook neergehaald. Daardoor scheurden de organisatoren hun broek aan het avontuur. Ze hadden bovendien over het hoofd gezien dat aan één kant van het festivalterrein een uitgestrekte heuvel lag, waardoor heel veel mensen het festival gratis vanop afstand konden volgen. Al op zaterdag viel er amper nog eten te krijgen, en dat met 600.000 festivalgangers. Hare krishna’s deelden toen schoteltjes bruine rijst uit. Alle wc’s waren stuk en de P.A. liet het soms afweten.

“Er zijn ook mensen gestorven. Aan de zuidkant van Wight liggen krijtrotsen, net als in Dover, en toen we naar het keienstrand gingen om ons te wassen in de zee, zagen we een jongen naar beneden vallen. Of sprong hij? We hebben het nooit geweten.”

Fatma Taspinar over Eminem op Pukkelpop 2013: ‘White trash dat het kon waarmaken’

‘Mijn eerste festival, zowat twintig jaar geleden, beleefde ik samen met mijn tien jaar oudere broer. Ik weet zelfs niet meer wie er speelde. Later mocht ik voor de radio op festivals werken en ontdekte ik ook de vip. Die combinatie van gras op de weide en de houten vloeren achter het podium vind ik nog steeds heel aangenaam. (lacht)

“In het middelbaar was ik een rockchick, nu eerder een hiphopgriet. In die muziek vond ik mijn eigen kleur, ik hou van alles met een beat. Eerst werd ik fan van Tupac, maar ik kwam pas echt thuis toen ik ook andere genres ontdekte. Al blijf ik qua muziek toch ook een echte alleseter hoor.

“Ik ben nog altijd een heel grote fan van Eminem. Op de wei in Kiewit wilde ik tijdens zijn concert absoluut niet gestoord worden. Ik wou dat ik hem ooit had kunnen interviewen. Ik vind het knap hoe goed hij is met taal, die ongelofelijke verbositeit. Hij is bovendien een van de weinigen die zich meer dan staande kan houden in een muzikale omgeving die voor de rest zwart is. White trash dat het kon waarmaken in een moeilijk segment, zeg maar. Zijn concert dit jaar tijdens de rust van de Super Bowl, met de crème de la crème van de rap! Daar had ik echt bij willen zijn. Dat zou helemaal een spirituele ervaring geweest zijn.”

Frank Black en Luc Janssen (links) in een werkkarretje op Pukkelpop 2005, met achterop Franks broer Errol. Frank reed op zijn klompen. Beeld rv
Frank Black en Luc Janssen (links) in een werkkarretje op Pukkelpop 2005, met achterop Franks broer Errol. Frank reed op zijn klompen.Beeld rv

Luc Janssen over Pukkelpop: ‘Axl Rose was zo paranoïde, hij had zelfs een dubbelganger’

“Ik kan wel zes uur over festivals babbelen. Ik heb zoveel meegemaakt, al zijn het wel allemaal tafelverhalen om in meer beperkte kring mee uit te pakken. (lacht)

“In 1992 presenteerde ik voor het eerst Pukkelpop. Een festival heeft niet echt een presentatie nodig, natuurlijk, en je loopt ook dikwijls in de weg. Alleen bij een malheur heb je een functie, dan moet je de boel stilleggen zodat er niet nog ergere dingen gebeuren. Veel bands hebben bovendien introtapes en willen niet aangekondigd worden. Je wordt tot op de seconde gebrieft over wat je al dan niet mag doen. Eén keer kreeg ik klappen toen ik wilde beginnen: de mannen van NOFX wisten niet dat er een presentatie kwam. Een pandemonium achter het podium.

“Bij het concert van Hole van Courtney Love op Pukkelpop stond ongeveer de halve affiche van die dag onder het podium. Iedereen had gezien hoe ze tijdens de lunch backstage haar onderbroek had uitgedaan.

“De grote bands deden altijd het moeilijkst. Bij Guns N’ Roses moesten er zwarte handdoeken op de grond gelegd worden, waarover Axl Rose dan naar het podium kon schrijden. Hij wilde ook een bepaald soort vis eten dat alleen in sterrenrestaurants geserveerd werd. Toen zijn ze met een van hun managers naar Scholteshof (toenmalig sterrenrestaurant, red.) gereden om zo’n vis te gaan halen. ‘Gooi die eerst eens omhoog?’ vroeg de manager. Niemand snapte waarom, maar blijkbaar kan je zo checken of de vis echt vers is. (lacht)

“Rose was in die tijd helemaal paranoïde en had zelfs een dubbelganger. Er liepen twee van die types rond, alleen zijn crew en zijn eigen security wisten wie de echte was. Onze security mocht niet bijspringen, waardoor die mannen het concert misten. Toen de groep van het podium kwam, stonden ze toch allemaal te kijken in de coulissen, wat eigenlijk ook niet mocht. En dan riep er eentje: ‘Hey Axl!’ Rose keek om en die veertig bonken van de security staken allemaal tegelijk hun middelvinger op naar hem. Dat is misschien wel mijn mooiste Pukkelpop-herinnering. (grinnikt)

“De raarste herinnering was op Werchter in 2009. Ik stond te wachten om Kings of Leon aan te kondigen toen hun manager naar me stapte en zei: “Thank you for having us, Herman”. Schuur en ik zijn dan wel van hetzelfde bouwjaar, maar we dragen – zeker weten – niet dezelfde sokken.”

Chantal Pattyn en Bob Mould van Sugar, Werchter, 1993. Beeld Getty Images
Chantal Pattyn en Bob Mould van Sugar, Werchter, 1993.Beeld Getty Images

Chantal Pattyn over Pukkelpop: ‘Kussen met Iggy Pop’

‘Ik ga tegenwoordig alleen nog naar het Klarafestival, op mijn leeftijd moet ik spaarzaam met mijn tijd beginnen om te gaan. (lacht) Toen ik in 2000 van Studio Brussel naar Klara overstapte, veranderde ook mijn festival­regime. Geen Werchter meer, wel Jazz Middelheim. Ik kwam in een heel andere wereld terecht. Maar in mijn Studio Brussel-tijd trok ik veel en graag naar festivals. Het was hard werken, maar heel leuk. Ik was piepjong, had geen radio-ervaring en dacht: dat moet ik ook kunnen. Niet dus.

“In het begin werkten we redelijk primitief, vanuit een kleine camionette. Jan Hautekiet bleef maar babbelen als een soort sportverslaggever, tot de artiest op het podium aan zijn eerste nummer begon. Ik vond dat ongelofelijk. Slechts twee keer ben ik echt helemaal starstruck geweest: bij Björk en bij Kim Gordon op Pukkelpop. Heldinnen.

Crowdsurfen voor beginners, Pukkelpop 1999. Beeld Dalemans Mine
Crowdsurfen voor beginners, Pukkelpop 1999.Beeld Dalemans Mine

“Ik heb ook een paar jaar vanop het podium festivals gepresenteerd, wat een aparte ervaring was. Ik kwam er veel artiesten met kapsones tegen, die van Metallica waren bijvoorbeeld niet de leukste. Soms was ik ontgoocheld over hun rock-’n-rollgehalte. Grappig om te zien ook hoe die bands afhanke­lijk zijn van elektronica. Zo viel tijdens een concert van Rammstein ooit de elektriciteit uit, van die ruige mannen bleef niet veel over, hoor. Toen ik op Pukkelpop de headliner na Iggy Pop moest aankondigen, gebruikte ik de microfoon die nog helemaal nat was van zijn speeksel. Fuck man, dacht ik, ik ben nu Iggy Pop aan het kussen.

“Dit jaar zal ik Iggy opnieuw zien op Jazz Middelheim. De cirkel is rond.” (lacht)

Auteur Tom Naegels (rechts) en journalist Wim Wilri op Graspop 2018. Beeld rv
Auteur Tom Naegels (rechts) en journalist Wim Wilri op Graspop 2018.Beeld rv

Tom Naegels over Twisted Sister op Graspop in 2012: ‘De wei werd vakkundig opgerold’

“Graspop is al een jaar of twintig mijn vaste festival, ook al zet ik nu vooral nog metal op als ik ga joggen. (lacht) Ik luister vaker naar elektropop en naar Florence & the Machine. Maar de muziek waar je als tiener naar luisterde, blijft toch het meest verbonden met je identiteit. Live geven metalconcerten mij dus de meest intense ervaring. Op Graspop ga ik in principe naar elk concert kijken en ik blijf minstens twee nummers, om toch een indruk te krijgen. Ik vind het fijn om zo nieuwe bands te ontdekken.

“Een jaar of tien geleden speelde Twisted Sister. De meerderheid van de wei wist nauwelijks nog wie ze waren. Maar de band gaf een fantastisch concert, heel rechttoe rechtaan, die wei werd vakkundig opgerold. Zeker tijdens ‘We’re Not Gonna Take It’ in een versie van een halfuur. Het jaar erna mochten ze headlinen en was de verrassing eraf, jammer genoeg.

“Ik ben er altijd met dezelfde vrienden, maar ik ga ook graag alleen naar groepen kijken. Ik ga op de wei zitten, lees een boek en luister ondertussen. De vip interesseert me niet, ik koop altijd zelf mijn tickets. Het is als een dagje aan het strand, maar dan met muziek erbij. Ik kan mij moeilijk ontspannen, maar op een festival lukt me dat wel.

“Mijn kinderen zijn 14 en 12. Ik wilde mijn smaak helemaal niet aan hen opdringen, maar mijn oudste zoon is nu wel fan van Metallica en Nirvana, en van al die andere muziek waar ik op zijn leeftijd naar luisterde. Met mijn zoon Eli ga ik dus naar Werchter, voor Metallica.”

null Beeld RV
Beeld RV

Cathérine Moerkerke over Prince op Werchter 2010: ‘Tot tranen toe ontroerd’

“Als groot muziekliefhebber probeer ik altijd naar Werchter, Pukkelpop en Gent Jazz te gaan. Tijdens een concert wil ik graag alleen zijn en van de muziek genieten, ik ga niet om te socializen of in de VIP te zitten.

“Mijn grootste en beste festivalervaring is en blijft de passage van Prince in juli 2010 in Werchter: ik was er laat bij, inderdaad. (lacht) Ik ben opgegroeid met het Prince-album Diamond and Pearls en vond dat wel oké, maar een grote fan was ik tot dan eigenlijk niet. Tot ik hem dus live zag en echt blown away was: die show, die songs, die gitaren, die sfeer. Live is muziek dikwijls toffer dan op plaat, maar bij Prince was zo’n liveconcert echt een totaal andere ervaring, niet te vergelijken met de muziek op een studioplaat. Tot de tranen toe ontroerd was ik. Ik herinner mij dat hij een hele trage versie van ‘Little Red Corvette’ speelde bijvoorbeeld, die ik sindsdien nooit meer ergens gehoord of teruggevonden heb. Je vind ook weinig fragmenten van hem op YouTube.

“Het absolute hoogtepunt was ‘Purple Rain’ in de gietende regen. Die regen was toeval natuurlijk, maar dat was wel magisch en onvergetelijk. Daarna heb ik hem datzelfde jaar nog gezien in het Sportpaleis, maar die eerste ervaring van Prince in de regen was niet meer te overtreffen.

Dit jaar ik echt proberen om naar Pearl Jam te gaan kijken: ik ben een zeer grote fan, maar heb hen nog nooit live gezien. Ik moet nog wel een dagje vrij krijgen op het werk.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234