Dinsdag 17/09/2019

Festivalrecensie

Kurt Vile op Rock Werchter 2019: Gouden medaille voor gezapigheid ★★★★✩

Kurt Vile op Rock Werchter. Beeld Stefaan Temmerman

Kurt Vile droeg een t-shirt met daarop de koppen van country-outlaws Willie Nelson, Waylon Jennings, Johnny Cash en Kris Kristofferson (samen The Highwaymen), zelf had hij een groep samengesteld waarvan geen van de leden als truckchauffeur door de mand zou vallen. Samen heten ze al geruime tijd The Violators, in Philadelphia delen ze een huis waar ze samen barbecueën, naar films met Bud Spencer en Terence Hill kijken, en muziek maken. ’t Is voor dat laatste dat we hen kennen.

Truckchauffeurs, dat weet u vast, dienen in België een maximale snelheid van 90 km/u te respecteren, en laat dat nu net een limiet zijn waaronder Kurt Vile en zijn Violators zich het allerprettigs voelen. Mocht gezapigheid ooit een Olympische discipline worden, dan is het goud voor vele jaren gereserveerd.

De groep wandelde The Barn binnen met ‘Loading Zones’, en toen meteen daarna het oudje ‘Jesus Fever’ werd geserveerd (uit ‘Smoke Ring for My Halo’ uit 2011, maar Vile heeft sindsdien nog vier platen gemaakt), werden we er in de gitaarsolo’s van de frontman weer kristalhelder aan herinnerd dat Vile ooit nog in The War On Drugs heeft gezeten, en nog steeds innig bevriend is met Adam Granduciel. De’Whooa’s!’ die hij verderop in het concert tussendoor in de microfoon gooide, maakten duidelijk dat de twee ook wat zingen betreft bij elkaar in de leer zijn geweest.

Beeld Stefaan Temmerman

Hoe dan ook, Vile is natuurlijk al lang his own man, en dat heeft hij te danken aan zijn unieke frasering en zijn unieke, door valiumsluiers omgeven kijk op het leven die ervoor zorgen dat de songs die hij schrijft al even uniek zijn.

‘Bassackwards’ bijvoorbeeld, van het vorig jaar verschenen ‘Bottle It In’, een ommetje van om en bij de negen minuten waarin Vile bijgestaan door zijn akoestische gitaar en zijn heerlijk lijzige band met nieuwe woorden ons een wereld voorschildert die we zonder hem nooit hadden gezien.

Beeld Stefaan Temmerman

Voor ‘I’m an Outlaw’ bediende Vile zich van de banjo, verder waren er jazzmasters in alle kleuren, een elektrische twelve-string, een Gibson black beauty en een akoestisch bluesgitaartje: de man vooraan gebruikte ze voor wat hij zeggen wilde. Verre van virtuoos – en let’s face it, één Eric Clapton zal wel volstaan zeker – maar ook weer altijd in een taal die hij ter plekke leek uit te vinden.

‘Wakin on a Pretty Day’ was een bescheiden hoogtepunt, ‘Check Baby’ blijft grappig met die tekstuele knipoog naar ‘Balls to the Walls’ van Accept, ‘Pretty Pimpin’ de logische afsluiter.

Tussen het publiek van Masego (net ervoor in The Barn) en Kurt Vile zat gemiddeld twintig jaar, en in de frontstage bewees Whispering Sons dat hun muzieksmaak ver buiten de oevers gaat van wat ze zelf zo grandioos fabriceren. Twee- à driemaal hulde!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234