Maandag 16/12/2019

Pinkpop

Kruitdampen, wietwalmen en roze wolken op Pinkpop

Beeld ©Alex Vanhee

Naar aloude traditie kondigde Pinkpop ook dit jaar de festivalzomer in de Lage Landen aan. In het Nederlandse Landgraaf verzamelden duizenden muziekfans voor de 47ste editie, die méér Beatles - namelijk 1 - telde dan ooit tevoren.

"Zorg dat je een poncho in je kontzak hebt", klonk de vaderlijke raad waarmee Pinkpop-baas Jan Smeets het festival vrijdag inleidde. Dat advies moest je evenwel pas zondag ter harte nemen. Slag om slinger trokken buien over Nederlands Limburg, maar daar lieten de Pinkpoppers zich niet uit het veld slaan. Tot dan was het broeierig gebleven ter hoogte van Landgraaf, en waren de voornaamste wolken boven het terrein toe te schrijven aan de wietrokers bij Doe Maar en de kruitdampen van het vuurwerk dat Rammstein afstak in de Limburgse nacht.

Hooguit vormde de afwezigheid van de pauselijke metalband Ghost donkere wolken boven Landgraaf. Maar die groep werd dan weer doeltreffend vervangen door De Staat, die een thuismatch speelden in Nederland en de waanzinnigste draaikolken op het terrein veroorzaakten tijdens hun set. Een evenwaardige moshpit troffen we alleen tijdens hun beide concerten aan.

Al was de manie van Major Lazer, dat vrijdag tegelijk met hen speelde, ook niet te onderschatten. Met een hyperkinetische show die van de hak op de tak sprong, wist je meteen dat het hier niet om songs zou draaien, maar wel om lekker snelle hap-slikbeats en opgewonden standjes. De serpentinekanonnen, de vlammen, de levensgrote hamsterbal en het CO2-afweergeschut: alles stond in teken van een verticaal beleefd orgasme.

Absurde trip

De meest verrassende groep op de affiche bleek niettemin Puscifer. Op plaat lijkt het een vrij suffe grap van de eigengereide Tool-zanger Maynard James Keenan, maar live werd hij geruggensteund door een fabuleus orkest en een legertje figuranten, dat zich verkleed had als worstelaars en superhelden. Het resultaat? Een absurde trip doorheen zompige rock, sfeervolle metal en triphop die je op een roze wolk achterliet. Veel bekijks had de groep helaas niet: iedereen spoedde zich om een goed plaatsje te versieren aan de mainstage, waar de Teutoonse tank van Rammstein een groots vuurwerk afstak.

Pinkpop en Rock Werchter delen zoals vaker ook dit jaar dezelfde headliners, met Paul McCartney, Rammstein, Red Hot Chili Peppers. Toch zit het festival in Landgraaf helemaal anders in elkaar dan het tuinfeest van Herman Schueremans. Zo is het ondenkbaar dat twee songfestivalkandidaten op de mainstage zouden belanden in België. Bij Pinkpop mochten een vrij bloedeloze The Common Linnets en Douwe Bob dan weer zowaar de openingsdans verzorgen. En de schmalz-zanger Lionel Richie stond er ook, begot! Die kreeg een dag tevoren wel fraai tegenwicht van The Sore Losers, die naast een witheet potje bluesrock ook een likje 'Radar Love' van Golden Earring door de tent stuurden. Een doorzichtig charmeoffensief, maar het wérkte wel bij onze buren.

Voor een zangfeest meer of minder bleek overigens niemand zich te beroerd te voelen. Op culinair vlak stonden de neuzen dan weer in alle mogelijke richtingen. Een weekend lang bleef je schipperen tussen junkfood en gastronomische fratsen. Zo kon je dit jaar aan een kraampje brownies met zeezout eten, hartige Indiase pannenkoeken met kokosmelk en aardappel-curry. Of wat dacht u van een tosti-waaghals, waarbij wit brood belegd werd met kaas, salami, sambal, verse paprika en ui? Die hap was niet te vreten, maar goed: het toonde wel aan dat onze noorderburen inmiddels verder durven kijken dan een zompige festivalkroket of wakke pita.

Over culinaire gewoontes boven de moerdijk gesproken: Doe Maar nam zaterdag overtuigend revanche op het rotte fruit dat bij hun vorige passage op Pinkpop naar hun kop geslingerd werd. Henny Vrienten bleek het recept voor de eeuwige jeugd te bezitten, en net zo tijdloos klonken evergreens als 'Doris Day' en 'Nederwiet'. Geen idee welke geur zaterdag het pleit won: de kruitdampen van Rammstein of de wietwalm bij Doe Maar. We gokken op het laatste. Dat Doe Maar op hetzelfde uur geprogrammeerd stond als de beloftevolle jonkies van Bazart bleek helaas geen godsgeschenk voor die laatsten: zij brachten 'Goud' voor een halflege tent.

The Dutch Disease

De Belgen deden het dit jaar nochtans niet kwaad in Landgraaf. Balthazar kwam zondag zijn positie als publiekslieveling verdedigen, The Sore Losers predikten overduidelijk voor een parochie nieuwe fans en Mario Goossens van Triggerfinger maakte glansrijk zijn opwachting als drummer bij het door Queens of the Stone Age overschaduwde duo Storksky.

Minder gensters sloegen de acts op het hoofdpodium: Bastille haalde het in zijn hoofd om nieuwe, tamme songs te introduceren, Years & Years klonk mat en duf, en Lianna La Havas liep helemaal verloren op het veel te grote hoofdpodium. Haar set klonk bloedmooi, maar kabbelde ook net iets te elegant voort. En dat voor een publiek dat collectief geïnfecteerd werd met 'the Dutch Disease', zoals dat in het muzikantencircuit heet: iedereen zette het op een vrolijk kleppen tijdens haar concert. Een fenomeen dat zich trouwens ook doorzette bij andere concerten van jonge artiesten.

Gezocht voor Pinkpop 2017: meer acts met meer dan één superhit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234