Donderdag 23/09/2021

SmaakmakerKristin Scott Thomas

Kristin Scott Thomas: ‘Dankzij mijn kinderen ken ik Angèle. Zij maakt me blij’

Kristin Scott Thomas in de film 'The Singing Club'. Beeld Universal
Kristin Scott Thomas in de film 'The Singing Club'.Beeld Universal

Actrice Kristin Scott Thomas (61) woont na veertig jaar Frankrijk weer in Engeland. Voor de recente film The Singing Club leerde ze zingen, maar bijna nog liever speelde ze de huishoudster in Rebecca, nu op Netflix. ‘Ik lees geen toneelstukken voor mijn plezier, ben je gek.’

Actrice Kristin Scott Thomas zit kaarsrecht op de gebloemde fauteuil van een Londense hotelsuite. Ze is precies zo intimiderend, chic en welbespraakt als je op basis van haar filmrollen verwacht. Moeiteloos paart ze klassieke Franse elegantie aan typisch Britse onderkoelde humor, met haar adellijke gelaatstrekken, melancholieke oogopslag en een bloedrood gestifte, superieure glimlach.

In interviews heeft Scott Thomas meermaals verklaard dat ze het grappig vindt om jongere vrouwen een beetje bang te maken, maar daarvan is tijdens dit gesprek gelukkig weinig te merken. Ze vertelt dat haar jongste zoon aan de Design Academy in Eindhoven studeert. “Ik was er laatst nog. Aint-ho-fan!”

BIO * 1960 geboren op 24 mei in Cornwall, Engeland * 1985 eerste grote filmrol, in Under the Cherry Moon * 1988 doorbraak met Evelyn Waughs A Handful of Dust * 1994 Four Weddings and a Funeral, wint een Bafta Award * 1996-1999 The English Patient, wint Golden Globe, Oscarnominatie. * Korte periode in Hollywood: The Horse Whisperer, Random Hearts * 2001-nu, terug in Europa, met o.m. toneelrol in Electra op West End. Rollen in circa veertig (Europese) films * 2008 Il y a longtemps que je t’aime, Golden Globe- en Bafta-nominatie * 2019 Gastrol in Fleabag, Emmy-nominatie * 2020 The Singing Club, onlangs te zien in Belgische bioscopen * 2021 Rebecca, nu te zien op Netflix

Zelf woont de Engelse actrice weer in Londen, na veertig jaar in Frankrijk te hebben verbleven. In 2005 scheidde ze van haar Franse echtgenoot en inmiddels zijn hun drie kinderen zelfstandig.

Op haar 19de trok ze als au pair naar Parijs. Scott Thomas, geboren in Cornwall en opgegroeid in Dorset, wilde net als haar moeder Drama studeren. Aanvankelijk koos ze voor een opleiding tot theaterdocent aan de Royal Central School of Speech and Drama in Londen. Maar toen ze na een jaar wilde overstappen naar de acteursopleiding, werd haar dat geweigerd: de docenten zagen in haar geen actrice.

In Parijs studeerde ze daarentegen succesvol af aan de École nationale supérieure des arts et techniques du théâtre. Daarna maakte Scott Thomas zowel carrière in Groot-Brittannië als op het Europese vasteland, en bovendien (kortstondig) in Hollywood, hetgeen haar maar matig beviel.

In 1986 scoorde ze als onbekende nieuwkomer een rol in het dubieuze Prince-vehikel Under the Cherry Moon. Haar echte doorbraak, twee jaar later, was in A Handful of Dust (1988). Maar het grote publiek leerde haar kennen in Four Weddings and a Funeral (1994) als de sarcastische Fiona, beste vriendin van Hugh Grant, op wie ze ‘al eeuwen’ verliefd is (“You, Charlie!”). Voor die rake bijrol won Scott Thomas haar eerste Bafta, de Britse Oscar. Kortstondige Hollywoodroem volgde daarna dankzij onder meer The English Patient (1996).

Na een filmcarrière van bijna twee decennia herontdekte ze in 2003 haar liefde voor het theater, en sindsdien speelt ze elke paar jaar een grote toneelrol. In 2008 ontving ze de prestigieuze Olivier Award voor haar rol als diva Arkadina in Tsjechovs De meeuw.

Maar enkele maanden geleden kwam dus haar meest recente film uit, The Singing Club, naar een waargebeurd verhaal over de vrouwen van soldaten op missie, die samen een koor vormen om de tijd te doden en de angst te bezweren. Scott Thomas speelt de stijve echtgenote van de generaal, het type dat de moed erin houdt en de emoties eronder – tot dat niet meer gaat.

Boek: ‘The Sea Change’

null Beeld RV
Beeld RV

“Misschien schuilt er wel iets van een nostalgicus in mij. Zo ben ik ook dol op de Franse belle époque, de periode tussen 1871 en 1914. Daarover lees ik nu een boek van Julian Barnes, The Man in the Red Coat, prachtig. Maar mijn favoriete roman is The Sea Change van Elizabeth Jane Howard uit 1959. Het gaat over vier mensen: een toneelschrijver, zijn jongere vrouw, zijn secretaresse, en een jonge mannelijke bewonderaar. Ik las het voor het eerst toen ik 17 was, en later nog eens op mijn 40ste, en toen had ik een compleet andere ervaring – fascinerend.

“Ik was ooit van plan het zelf te verfilmen. Ik zou dolgraag eens een film regisseren, en ik denk ook dat ik het goed zou kunnen, met mijn intussen decennialange ervaring op filmsets. Ik houd van het ambacht, van het technische maakproces. Helaas is dat plan mislukt. Nee, ik vertel liever niet waarom. Maar regisseren staat nog wel bovenaan mijn to-dolijst.”

Toneelschrijver: Harold Pinter

Over Harold Pinter: ‘Hij kruipt in je hoofd.’ Beeld KAPA
Over Harold Pinter: ‘Hij kruipt in je hoofd.’Beeld KAPA

“Ik ken lang niet alle toneelschrijvers, maar met het mes op de keel zou ik zeggen: Harold Pinter (1930-2008) is de beste. Vanwege het sublieme ritme in zijn teksten. Pinter schrijft heel intiem; je hebt het gevoel dat hij in je hoofd kruipt. Pauzes en interpunctie zijn bij hem heel bewust en betekenisvol. Toeschouwers vinden dat soms moeilijk of intimiderend, maar ik vind het geweldig. Heerlijk. Het ademt. Zijn teksten zijn muzikaal en heel intelligent.

“Tsjechov is een andere favoriet. Die heeft weer een enorme emotionele diepgang, een loepzuiver gevoel voor de menselijke psyche en intermenselijke relaties. Maar ik lees geen toneelstukken voor mijn plezier, ben je gek, dat is vreselijk. Behalve misschien een Beckett af en toe, die zijn lekker kort. Beckett vind ik ook erg geestig. Ik speel meestal in klassieke drama’s, maar ik zou dolgraag een keer een komedie doen. Met zo’n lekkere, messcherpe timing – pats, teng, pang! Dat lijkt me heerlijk.”

Activiteit: zingen

Scène uit komisch drama 'The Singing Club'. Beeld Universal
Scène uit komisch drama 'The Singing Club'.Beeld Universal

“Samen zingen in The Singing Club was fantastisch. Ik ben dol op zingen in een koor, dat brengt een mens zo veel plezier en ontspanning. Ik heb vaker professionele zangtraining gehad, en ik heb eigenlijk altijd gedacht dat ik er best goed in was. Tot me tijdens de opnamen opviel dat de andere actrices veel beter toon konden houden dan ik. Ik heb speciaal voor deze film opnieuw les gekregen van een zangdocent, een heel geduldige.

“Maar het blijft zo leuk. Dankbaar aan zingen is dat je goed merkt dat je vooruitgaat. Regisseur Peter Cattaneo heeft doelbewust onze zang in verschillende fasen van het opnameproces vastgelegd, van best wel slecht tot steeds een beetje beter. De vooruitgang die de personages boeken is dus echt. Het liefst wilden we de hele tijd zingen, maar dat mocht niet van Peter, want we mochten niet te goed worden.”

Muziek: Angèle en alle Franse popmuziek van de jaren 60 en 70

Scott Thomas is fan van Angèle. ‘Maar ook van Brel.’ Beeld Benoît Do Quang
Scott Thomas is fan van Angèle. ‘Maar ook van Brel.’Beeld Benoît Do Quang

“Op dit moment luister ik veel naar Angèle, haar hippe Franstalige elektropop maakt me blij. Dankzij mijn kinderen blijf ik een beetje op de hoogte van de hedendaagse popmuziek.

“Gek genoeg merk ik dat ik sinds mijn verhuizing weer opvallend veel naar Franstalige popmuziek luister. Aznavour, Gainsbourg, alles uit de jaren zestig en zeventig. En Jacques Brel. Ik hou van zijn expressie en theatraliteit; er zit drama in zijn chansons.

“De jaren zestig en zeventig waren de beste tijd voor Franse popmuziek. Een gouden tijdperk voor de popmuziek überhaupt. Ik kan ook erg van hedendaagse muziek genieten, maar echte vernieuwing lijkt niet meer mogelijk te zijn. Hoewel mijn kinderen het hier natuurlijk volstrekt mee oneens zouden zijn. Hoe dan ook: ik vind muziek uit die tijd troostrijk.”

Toneelstuk: Elektra

“Toneel was mijn eerste liefde, maar toen mijn filmcarrière een vlucht nam, had ik er een aantal jaar geen tijd meer voor. Tot ik in 1997 op Broadway een uitvoering van Elektra van Sophocles zag, met de fenomenale Zoë Wanamaker in de titelrol. Mijn god, dat was alsof ik daar in die zaal een elektrische schok kreeg.

“Wat mij aan de toneelkunst fascineert is het gegeven van catharsis. Het fenomeen dat je door een hel moet gaan om je aan het einde van het stuk beter te voelen. De Oude Grieken zijn daar meesters in. Elektra is een geniaal stuk, niet voor niets spelen we het al tweeduizend jaar. Het gaat over een dochter die haar moeder doodt om haar vader te wreken. Mijn vader stierf toen ik 5 jaar was, en daarna verloor ik op mijn 11de ook mijn stiefvader. Ik herken zo goed de woede van het kind naar de overgebleven ouder. (zucht) “God, mijn arme moeder!

“Toen ik later zelf Elektra speelde, doorleefde ik al die gevoelens opnieuw. Dat was heilzaam, therapeutisch zelfs. Het spelen van die rol heeft me geholpen dat verdriet te verwerken.”

Ontwerper: Valentino

Naomi Campbell in een creatie van Valentino, Parijs 2019. Beeld Photo News
Naomi Campbell in een creatie van Valentino, Parijs 2019.Beeld Photo News

Tevreden zwaait ze even met de zwierige rok van haar elegante zwarte Valentino-jurk. “Valentino is een grote favoriet. Vrouwelijk, beschaafd, krachtig, smaakvol. Ja, ik ben gezegend dat ik geregeld zijn ontwerpen mag dragen – ik verkeer in de luxepositie dat mij vaak de prachtigste kleren worden geleend. Maar zo kleed ik me alleen als ik publiekelijk moet optreden hoor.”

On display zijn, noemt ze dat spottend. “Als ik niet on display ben, kleed ik me eigenlijk heel gewoontjes. Gewoon een trui met een spijkerbroek en laarzen. Ik ben dol op laarzen.

“Maar als je er netjes moet uitzien, heb ik één belangrijke stelregel: koop een goede jas. Mijn vaste overtuiging is: met een beetje goede jas komt alles in orde.”

Scenarist: Phoebe Waller-Bridge

“Phoebe is nu de koningin van de Britse tragikomedie. Ik kreeg een gastrol in Fleabag. Ze schreef voor mij een verbijsterend wijze monoloog over de menopauze. En ze is 34, hè? Daarin zeg ik: ‘Vrouwen worden geboren met een ingebouwde pijn. Het is ons fysieke lot: menstruatiepijn, pijnlijke borsten, kinderen baren. We verdragen die pijn ons hele leven.’ En dan, verkondig ik vrolijk, komt de menopauze, en het is ‘the most wonderful fucking thing in the world. Want dan ben je vrij. Geen slaaf meer, geen machine. Maar gewoon, een persoon.’ Wat een geweldige tekst. En wáár.

“Op die speech kwam enorm veel respons. Phoebe heeft het gesprek over de overgang opengebroken. Dat was dapper, en hoognodig. Want het is iets waar we liever niet over praten, het laatste taboe. We willen niet praten over het einde van onze jeugd, want dat betekent dat je dichter bij de dood bent. Angst voor de dood. En daar willen we het niet over hebben. Maar het is belangrijk om dat wel te doen.”

Personage: Mrs. Danvers uit ‘Rebecca’ van Daphne du Maurier

Kristin Scott Thomas (achteraan) en Lily James in  'Rebecca.' Beeld AP
Kristin Scott Thomas (achteraan) en Lily James in 'Rebecca.'Beeld AP

“Schrijver Daphne du Maurier (1907-1989) is iemand die in een andere tijd al heel fascinerende, gelaagde vrouwelijke personages wist te creëren. Ik ben dol op haar werk, op hoe ze het duistere met het kleurrijke durft te mengen. Er zit altijd een donkere, mysterieuze onderstroom in haar werk. In de nieuwe film Rebecca, naar het boek van Du Maurier, die nu op Netflix te zien is, speel ik de huishoudster Mrs. Danvers. Rebecca gaat over een jonge vrouw die met een rijke weduwnaar trouwt. Maar iedereen in dat spookachtige huishouden is geobsedeerd door zijn eerste vrouw Rebecca, vooral de griezelige Mrs. Danvers. O, dat was zo’n heerlijke rol. Mrs. Danvers is écht eng; soms schrok ik van mezelf.”

Lees ook vorige Smaakmakers

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234