Zondag 24/01/2021

FilmrecensieThe Singing Club

Koorzang als therapie: ‘Het brengt die vrouwen samen’ ★★★☆☆

Fragment uit 'The Singing Club', met actrice Kristin Scott Thomas (centraal).Beeld rv

Het wereldwijde succes van zijn debuut The Full Monty legde hem creatief lam. Nu, 23 jaar later, is regisseur Peter Cattaneo terug met The Singing Club: een film over zingende soldatenvrouwen, die opnieuw behendig balanceert tussen tragedie en komedie.

Als u bij het horen van ‘You Can Leave Your Hat On’ meteen denkt aan zes bleke Britten die zich traag maar zeker van al hun kleren én hun hoed ontdoen, dan hebt u dat aan Peter Cattaneo te danken. De Londense regisseur boekte in 1997 een onverhoopt monstersucces met zijn langspeelfilmdebuut The Full Monty, een komedie over zes ontslagen arbeiders die zich omscholen tot strippers om uit de financiële miserie te raken. 

Financiële miserie zou Cattaneo sindsdien niet meer kennen. The Full Monty kostte nauwelijks 3 miljoen euro, maar bracht wereldwijd meer dan 200 miljoen op. De volkse feelgoodfilm scoorde vier Oscar-nominaties (waarvan eentje verzilverd werd) en werd bewerkt tot een boek en een musical.

Zo’n entree in de filmwereld is weinigen gegund. Maar het is ook een vergiftigd geschenk, vertelt Cattaneo ons – maanden geleden, lang voor de virale apocalyps – in Londen. “Alles wat ik daarna maak, zou altijd met The Full Monty vergeleken worden. Ik weet dat ik me dat eigenlijk niet zou mogen aantrekken, maar eerlijk is eerlijk: het heeft me er soms toch van weerhouden om bepaalde films te maken, terwijl die waarschijnlijk heel goed hadden kunnen worden.” 

Het verklaart wellicht waarom Cattaneo sinds 2008, na een reeks slecht onthaalde langspelers, het geweer van schouder veranderde en een hele tijd geen films meer maakte. De afgelopen jaren werkte hij voor tv, en vooral als regisseur van komische tv-reclamespots voor grote fastfoodketens, auto- en biermerken. Ver weg van de enorme druk die hij op zijn eigen schouders had gelegd.

Mannen naar het front

Drieëntwintig jaar na zijn eerste en eigenlijk enige succes, en twaalf jaar na zijn laatste langspeelfilm, maakt Cattaneo opnieuw de sprong naar de filmwereld met The Singing Club. Toevallig of niet met een verhaal dat grofweg de succesformule van The Full Monty reproduceert: een bonte Britse bende probeert haar miserie te vergeten met een vrolijk (en muzikaal) project. Deze keer weliswaar zonder blote billen en met een hoop vrouwen in plaats van mannen. 

De film speelt zich af op een militaire basis in Noord-Engeland, waar een handvol echtgenotes alleen achterblijven wanneer hun mannen naar het front in Afghanistan vertrekken. Om hun gedachten te verzetten, vormen ze een koor dat onder leiding van twee absolute tegenpolen (sappig vertolkt door Kristin Scott Thomas en Sharon Horgan) covers van jarentachtighits brengt.

Ondanks de bijzondere setting voelt de plot al te vertrouwd aan. Maar wanneer de film stilaan zijn emotionele ontknoping nadert, merk je toch hoe goed Cattaneo erin geslaagd is om je bij zijn personages te betrekken. Verzet is zinloos, zeker wanneer een ontroerende song wordt ingezet. Tranen zult u plengen.

De film speelt zich af op een militaire basis in Noord-Engeland.Beeld rv

Dat was ook Cattaneo’s eerste reactie toen hij The Choir: Military Wives ontdekte, een BBC-documentaire waarin koorleider Gareth Malone een groep soldatenvrouwen klaarstoomt voor een optreden in de Royal Albert Hall tijdens een grootschalig herdenkingsconcert. Cattaneo en zijn scenaristen vermengden dat verhaal met dat van het allereerste militaire vrouwenkoor uit Catterick. Dat werd opgericht in 2010 en kreeg sindsdien navolging in de rest van de wereld. 

“Ik wist heel weinig van die koren”, geeft Cattaneo toe, “maar toen ik hen in de documentaire zag zingen, kreeg ik kippenvel. Ik wist meteen: dit wil ik naar het grote scherm brengen. Wat je in de film ziet, is niet letterlijk hun waargebeurde verhaal. De personages zijn grotendeels dramatische verzinsels. Maar we wilden wel hun realiteit zo waarachtig mogelijk afschilderen.”

Nervositeit

Die realiteit is er een van solidariteit en mentale ondersteuning in moeilijke dagen. “Ik heb lang met die vrouwen gepraat en zij hebben me duidelijk gemaakt dat het koor voor hen meer is dan een leuke hobby. Het brengt hen samen als groep. Die dames hebben absoluut geen zin om in een kringetje te gaan zitten praten over hun angsten, zeker niet wanneer hun mannen op missie zijn. Dat is te confronterend. Maar wanneer ze samen zingen, voelen ze als vanzelf aan hoe de anderen zich voelen, en wie er steun nodig heeft. Dat vond ik heel krachtig.”

Ook op de set van The Singing Club had zingen een verbindend effect voor de acteurs. De cast is een mengeling van onbekende gezichten, bekendere actrices als Sharon Horgan, en één regelrechte ster: Kristin Scott Thomas. 

“Dat was best indrukwekkend voor velen van hen, er heerste veel zenuwachtigheid. Maar dat mocht natuurlijk niet te zien zijn in de film. Gelukkig filmden we eerst de koorscènes. Op de allereerste draaidag met de hele bende zijn we meteen de liedjes beginnen te oefenen. Kristin en Sharon stonden dan gewoon verspreid tussen de anderen in. Dat heeft wonderen gedaan: zodra ze begonnen te zingen, vielen alle barrières tussen hen weg. Ze hadden elkaar om 9 uur voor het eerst ontmoet en bij de koffiepauze om 11 uur stond iedereen kriskras door elkaar te tetteren. (lacht) Toen dacht ik: eigenlijk zou je op elke filmset of werkvloer zo’n zangsessie moeten organiseren. Het smeedt echt banden.”

The Singing Club is vanaf vandaag te bekijken op Sooner, MyLum.tv, BeTV en Proximus Pickx.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234