Zaterdag 03/12/2022

DM ZaptKleo

‘Kleo’ op Netflix: de val van de Muur versus de val van de vrouw

Kleo Beeld Netflix
KleoBeeld Netflix

Mark Moorman zet de blik op oneindig. Vandaag: Kleo.

Mark Moorman

In zijn briljante podcastserie Wind of Change onderzoekt de Amerikaanse journalist Patrick Radden Keefe het krankzinnige maar hardnekkige gerucht dat het nummer ‘Wind of Change’ van de Duitse hardrockband The Scorpions in werkelijkheid door de CIA was geschreven om de Sovjet-Unie te helpen omverwerpen. De plot van de barokke Duitse misdaadcomedy Kleo, die zich afspeelt rond de val van de Muur in Berlijn (1989), is niet minder uitzinnig.

Het is duidelijk dat de makers van deze grote Duitse ­Netflix-productie goed hebben gekeken naar de Britse serie Killing Eve. Titelheldin Kleo (de uitstekende Jella Haase) is nauw verwant aan de excentrieke huurmoordenaar Villanelle. Riskante zet om je inspiratie op te doen bij een dergelijke serie, die, althans in het eerste seizoen, een klassieker werd. Maar de makers komen er grotendeels mee weg. Al lijdt Kleo ook aan de typische Netflix-kwaal dat het allemaal een stuk beknopter en krachtiger had gekund. Wat is er mis met zes afleveringen?

Kleo Straub is een huurmoordenaar in dienst van de Stasi, de veiligheidsdienst van de DDR, aan de vooravond van de val van de Muur. Ze voert haar werk met een zeker psychopathisch plezier uit, vooral als daar rollenspel, verkleedpartijen en MacGyver-achtig geknutsel bij komt kijken (net als Villanelle). Haar slachtoffers blijven voor haar anoniem; de opdracht van de Stasi om een vijand van het arbeidersparadijs op te ruimen is genoeg motivatie. Geen vuiltje aan de lucht dus als ze in de eerste aflevering een man omlegt in de West-Berlijnse nachtclub Big Eden.

Maar de volgende dag wordt ze door diezelfde Stasi gearresteerd en verdwijnt ze achter de tralies vanwege hoogverraad. Waarbij ze ook nog eens een kind verliest. Na drie jaar komt ze vrij dankzij de algemene amnestie voor politieke gevangenen en is ze een vrouw met een missie: wraak op de mensen die haar dit hebben aangedaan. Maar vooral: waarom is haar dit overkomen?

De charme van de serie zit niet per se in de plot, die handig gebruikmaakt van de op zichzelf ongelooflijke gebeurtenissen rond de Wende, toen de DDR van de ene op de andere dag deel van het democratische Westen werd.

Het is voor de makers vooral een kans om zich uit te leven in de DDR-stijl (bevroren in de tijd) versus het West-Berlijn van de late jaren tachtig. En dat terwijl bij jongere generaties een muziek- en technocultuur aan het ontstaan is, die deels met de geuzennaam krautrock werd aangeduid. Alleen al voor de ­opmerkelijke soundtrack en artdirection verdient Kleo onze aandacht.

De avonturen van Kleo zijn onderhoudend genoeg, met een hele stoet aan kleurrijke tegenstanders en kameraden (die niet allemaal even betrouwbaar zijn). Soms is net even te duidelijk waar de makers het van hebben afgekeken; altijd oppassen met knipogen naar Kill Bill, op zichzelf al een filmreeks die bezwijkt onder de filmcitaten.

En natuurlijk sluit de serie af met ‘Wind of Change’ van de grootste Duitse krautrockband uit de geschiedenis, maar dan in de Russische versie – dan ­bewaren we de Spaanse versie ‘Vientos de Cambio’ voor een volgend seizoen.

Kleo is te zien op Netflix.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234