Zondag 05/04/2020

Concertrecensie

King Krule in AB: de vinger aan de hevig kloppende pols

Beeld Damon De Backer

Hijzelf was er – naar eigen zeggen – altijd zeker van dat het ging gebeuren maar het heeft even geduurd alvorens King Krule met zijn moeilijke ‘bluewave’-muziek aansluiting vond bij het ‘grotere’ publiek. Een uitverkochte AB is daar altijd een goeie maatstaf voor, al kan het finaal oordeel pas geveld worden op de avond zelf. Geruststelling: we waren niet de enige in de zaal die extreem tevreden de zaal verlieten.

Archy Marshall, de man die schuil gaat achter het moniker King Krule, is een artiest pur sang. Als rusteloze puber met autoriteitsproblemen vond hij zijn plaats op de gerenommeerde BRIT School (zie ook Adele, Loyle Carner, Amy Winehouse en mede-moeilijkdoeners Black Midi) waar hij - eerst onder de naam Zoo Kid en later onder de huidige schuilnaam - zijn eerste muzikale uitspattingen ontwikkelde en losliet op de wereld.

Mocht Archy nog wat voer voor zijn zelfzekerheid nodig gehad hebben, kreeg hij die in 2012 op een gouden blaadje want de toen 18-jarige Brit werd op basis van twee ep’s genomineerd voor ‘the sound of 2013’, een jaarlijkse lijst van opkomende talenten opgesteld door de BBC. Een jaar later kwam dan ‘6 Feet Beneath The Moon’. Het debuutalbum werd geprezen wegens de vernieuwende mix van jazz, post-punk, hiphop en no-wave maar recensenten voorspelden een carrière in de schaduw vanwege de moeilijkheid, de ontoelaatbaarheid van de muziek.

Beeld Damon De Backer

Zeven jaar en twee – drie als je ‘A New Place 2 Drown’, de triphopplaat die hij onder eigen naam uitbracht, mee telt – langspelers later moeten diezelfde recensenten toegeven dat de wereld ruimdenkender is dan verwacht. ‘The Ooz’ – hoewel even ontoegankelijk en bleak als zijn debuut – maakte van Marshall een held in de underground terwijl zijn laatste, vorig week uitgebrachte worp ‘Man Alive!’ ook aansluiting lijkt te vinden bij het grotere publiek. Het is niet dat hij opeens met popsongs op de proppen is gekomen maar het moet gezegd: het was niet allemaal enkel kommer en kwel.

De reden daarvoor is tweeledig: enerzijds is de nieuwe muziek tot stand gekomen in de aanloop naar de geboorte van zijn dochter Marina – iets wat misantroop Marshall op een andere manier naar de mensheid deed kijken – en anderzijds bracht de gezinsuitbreiding een verhuis van Zuid-Londen naar het landelijke Cheshire met zich mee. De duistere kanten van het grootstedelijk leven werd zo ook minder Het Ding. Zo kwam het dus dat Archy gisteren tussen het roepen door zijn beste croonerstem bovenhaalde en het publiek zachtjes liet wiegen op bijvoorbeeld ‘Underclass’ en ‘Perfecto Miserable’. Die laatste werd echter gekoppeld aan een stevig uitwaaierend ‘Alone, Omen 3’ waardoor het meteen ook duidelijk was: er is nog genoeg om over te roepen ook.

Beeld Damon De Backer

Nee, hij speelt nog steeds niet om te pleasen. Hoewel hij het hele optreden lang een eerder passieve podiumpresènce aanhoudt, is het duidelijk dat de man vooral muziek maakt om zijn eigen demonen een plaats te geven en te hopen daar iemand mee te raken. Opener ‘Has This Hit?’ zette de toon meteen op broeierig; geraspte stem goed vooraan in de mix samen met de bas. Een gouden combo, bleek iets later bij ‘Dum Surfer’ waar de gitaren de strijd tegen hun grotere broer hopeloos verloren. ‘A Lizard State’ werd dan weer heel puntig en jazzy gespeeld en het saxofoonspel van Ignacio Salvadores – heel bepalend voor de algehele sfeer van het optreden – kreeg voorrang op de andere instrumenten.

Het mooiste aan de muziek van King Krule – zowel live als op plaat – is hoe ‘onaf’ alles met momenten klinkt. Live geeft de band de songs veelal wat meer vlees maar over het algemeen blijft er een groot gevoel van ‘je m’en foutisme’ en improvisatie hangen. Het lijkt alsof niemand van de muzikanten perfect weet waar iemand een nummer naartoe gaat trekken waardoor er – toch zeker voor ons – prachtige a-ritmische momenten ontstaan. Het is een acquired taste, die schijnbare nonchalance maar wij zouden het lijzige ‘(Don’t Let The Dragon) Draag On’ niet anders willen horen.

Geen lijzigheid te bespeuren bij hoogtepunt ‘Stoned Again’ waarin Marshall stevig fulminerend en bijna rappend herinneringen aan zijn jeugd op het publiek afvuurt terwijl zijn band het geheel van een extreem claustrofobische soundtrack voorzag. ‘Baby Blue’ zorgde voor een meezingmoment en bij ‘Easy Easy’ – dare we say: een culthit – ging het dak er helemaal af. En daar had je het dan, het bewijs dat de uitverkochte AB niet vol met hipsters zat maar eerder vol trouwe fans die de jonge twintiger nooit uit het oog verloren zijn. Het mag tevens ook als bewijs dienen voor recensenten dat ‘het publiek’ meer aan kan dan we denken. Onze vinger registreerde gisteren alvast een hevig kloppende pols.

Beeld Damon De Backer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234