Zaterdag 20/07/2019

King Gizzard & The Lizard Wizard blaast de polaire vortex vlot de Vooruit uit

King Gizzard & The Lizard Wizard: langharig, maar verre van werkschuw Beeld RV

Of hij nu uit de garage dan wel uit de kosmos komt, de rock-’n-roll die King Gizzard and the Lizard Wizard in een volgestouwde Vooruit serveerde, klotst gulzig over de genregrenzen heen. Primeurtje: we zagen iemand stagediven tijdens een dwarsfluitsolo.

Het festivalseizoen is begonnen! Zo leek het gisteravond toch even in de Vooruit. De concertzaal zat stampvol en het was er bloedheet. De weeddampen kropen in onze neusgaten, bierspatten vielen in onze nek en stagedivers tuimelden over het publiek. De verantwoordelijken voor zoveel oldskool onstuimigheid was een zevental afkomstig uit Australië dat door muziekclub Democrazy naar Gent was gehaald en luistert naar de naam King Gizzard & The Lizard Wizard.

Maar de band, een exuberante verzameling baarden, mutsen en lange haren, had zichzelf met een mix van rauwheid en roesdrift evengoed 
Sabbath Proggy Sabbath kunnen noemen, of AC/DC on Acid. Van die laatste band namen de aussies een snoeihard ‘Hells Bells’ over als introsong, met de bijbehorende waarschuwing: “Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt!”

Wie King Gizzard volgde, daalde af in een hellepoel die sinds 1978 geen frisse lucht meer had gezien. Hiphop? R&b? Elektronica? Eightiespop? Deze kerels houden hun rock het liefst onbespoten, maar plakken er wel regelmatig een ander etiket op. Afhankelijk van het wormgat waardoor ze kwamen gekropen, was dat punk, psych, kraut, prog, garage of hard, niet zelden samengebald in dezelfde song.

Juist dat laatste maakt dit zevental met twee drummers zo populair (de Vooruit was al maanden uitverkocht, het regende smeekbedes via Ticketswap). Hun invloeden mogen dan wel veertig jaar oud zijn, ze razen er met zoveel enthousiasme en vindingrijkheid door, dat hun songs geen seconde tweedehands aanvoelen.

Overkokende aardbol

Neem nu ‘Rattlesnake’, dat de set in de Vooruit opende: een rücksichtslos rechtdoor rockend krautritme met opgefokte AC/DC-riff en een donkere wolk psych die neerdaalde over Gent. Of ‘Greenhouse Heat Death’, een nummer over ecologische rampspoed dat zich door ondergelopen bluesgrond ploegt en met eindeloos herhaalde, lichtjes gevarieerde riffjes een treffend beeld schetst van een overkokende aardbol.

In ‘Crumbling Castles’ en ‘Sleepdrifter’ toonde de band zich van zijn lichtvoetigste kant. Net als Motorpsycho surften ze vlotjes over een vortex waarin Soft Machine-melodieën, Can-schuifelritmes en Pink Floyd-psychedelica door elkaar wentelden. “Onze drummer Michael glijdt weg omdat het podium afhelt”, zei frontman Stu Mackenzie, maar volgens ons had hij met zijn band gewoon the doors of perception op een kier gezet.

Zo hadden wij King Gizzard het liefst: wanneer ze op hun tenen tippelend door de meest trippy stukken van de rockgeschiedenis. Dan kwam onze favoriete aussie het best tot zijn recht: Ambrose Kenny-Smith, de man die naast de zompige synthpartijen met zijn sambaballen ook voor de nodige swing zorgde, en met een stemvervormer de dreigende parlandostukken tot een goed einde bracht.

Manische moshpit

Niet dat de harde, dystopische songs van King Gizzard minder overtuigden. Tijdens ‘Digital Black’ en ‘The Lord of Lightning’ waanden we ons weer bij Kyuss, dat hier net geen kwarteeuw geleden het stucwerk van de zaalmuren deed daveren. Met onze kalende knikker hebben wij al lang vrede, maar tijdens zulke riff-o-ramas voelden we toch een steek van jaloezie richting de headbangende haarexplosies in het publiek.

Zo bleef het concert anderhalf uur lang vooruit denderen met songs die vooral kwamen uit één van de vijf albums die King Gizzard in 2017 uitbracht, en een paar uit de acht die sinds 2010 zijn verschenen. Yep, dertien platen in acht jaar, werkschuw kun je dit langharige tuig alvast niet noemen. 

In de Vooruit werden intussen een afvalrace van appelflauwtes én een manische moshpit georganiseerd. De onbetwiste aanvoerder was Stu Mackenzie – denk aan Matthew McConaughey op magic mushrooms – die met zijn merkwaardige molenwiekende gitaarbeweging de songs kon laten dichtklappen, om ze dan met al even kenmerkende woehoew-kreten weer te laten ontploffen. En anders speelde hij wel een mopje dwarsfluit. Hoeveel bands komen daar eigenlijk mee weg?

In de verhitte eindsprint, met onder meer ‘Robot Stop’ (veel fuzz en mondharmonica) en ‘Gamma Knife’ (een draaikolk in de tegenovergestelde richting), voegde de band op de valreep nog twee nieuwe vibraties aan de kosmos toe: laidback jazzy psychgrooves à la Connan Mockasin en opzwepende Afrikaanse high life-ritmes. De polar vortex die ons nu al een week klem houdt in de koude, kan het dus wel schudden. De vraag is alleen nog: welk zomerfestival strikt deze kerels?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden