Dinsdag 18/06/2019

Theaterrecensie

Kinderopera Fidelio: ingesnoerde plot, kale omgeving

Kinderopera Fidelio. Beeld Stef Depover

Na de sprookjesopera Prinses Turandot werken Walpurgis, Judith Vindevogel en HETPALEIS opnieuw samen. Deze keer brengen ze een - flink bewerkte - kinderversie (vanaf 6+) van Fidelio, de enige opera die Beethoven ooit schreef. Aan plot werd erg ingeboet, aan kostumering, decoratie en publieksparticipatie jammer genoeg ook.

De ijzeren bankstellen die rondom het speelvlak opgesteld staan, zitten zo ongemakkelijk hard dat de toeschouwers lijfelijk ondervinden hoe penibel de omstandigheden in de gevangenis zijn waar Florestan opgesloten zit. De arme jongeling werd door de tiran Pizarro van zijn vrijheid beroofd en is in een kerker aan het wegkwijnen. Zijn liefje Leonore bedenkt een list om hem te bevrijden. Ze knipt haar lange haren, verkleedt zich als jongen en wordt... Fidelio. Marcelline, de dochter van gevangenisbewaker Rocco, valt voor de knappe Fidelio en overhaalt haar vader om hem in dienst te nemen. Pizarro's bevel om de gevangene te doden wordt niet opgevolgd. Eind goed, al goed als Florestan en Leonore elkaar in de armen sluiten.

Beeld Stef Depover

Na de sprookjesopera Prinses Turandot werken Walpurgis, Judith Vindevogel en HETPALEIS opnieuw samen. Deze keer brengen ze een kinderversie (vanaf 6+) van Fidelio, de enige opera die Beethoven ooit schreef. Om dat magistrale werk in een tijdsspanne van 45 minuten te vatten, werd er in het origineel flink gehakt. Er is geen verteller, het vereenvoudigde en talig gemoderniseerde libretto wordt volledig gezongen. Het verhaal is rechttoe rechtaan en schiet met bokkensprongen vooruit.

Beeld Stef Depover

De openingsscène met de imposante ouverturemuziek en de beeldprojectie met een betogende Florestan maken niet duidelijk waarom hij zo nodig opgesloten diende te worden. Aan de gevoelens van verliefdheid van Marcelline wordt abrupt een einde gemaakt omdat de plot moet opschieten.

Fidelio is wat inkleding betreft allesbehalve luisterrijk, maar zeer sober, om niet te zeggen kaal. Een decor ontbreekt, de kostumering is beperkt, de indrukwekkende verschijning van Pizarro op het einde niet te na gesproken. Moderne beats doorkruisen de toegankelijkste stukken muziek van Beethoven. Het personage van Marcelline, dansant, beweeglijk en met animo gespeeld door sopraan Astrid Stockman, komt het best uit de verf.

De voorstelling loopt aanvankelijk wat stroef en pas op het einde komt het los. Dat is mede te danken aan het effect van enkele inventieve regievondsten zoals de marionet die de verzwakte Florestan belichaamt en de bevrijde gevangenen die uit de speelvloer oprijzen. Het was de bedoeling om de toeschouwers bij de voorstelling te betrekken, maar dat is niet gelukt. Misschien is de oorzaak dat het premièrepubliek hoofdzakelijk uit volwassenen bestond. Die laten zich niet makkelijk tot participeren verleiden, zelfs niet als de Ode an die Freude uitnodigt om het slotlied mee te zingen.

(School)voorstellingen lopen tot en met april. Tickets en meer info op www.hetpaleis.be. 18 februari geeft Beethoven-biograaf Jan Caeyers een lezing over de opera.

Beeld Stef Depover
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden