Dinsdag 22/10/2019

Interview Kim Gordon

Kim Gordon gaat solo: ‘Muziek maken was nooit mijn plan’

Kim Gordon: ‘Ik heb me nooit afgevraagd wat mensen van onze muziek zouden denken.’ Beeld getty

Sonic Youth is voorbij, haar dochter is het huis uit en in New York woont ze allang niet meer. En met No Home Record brengt Kim Gordon nu ook haar eerste soloplaat uit. Die laat ze het liefst voor zichzelf spreken. ‘Het ergste aan een soloplaat is dat je alle interviews zelf moet doen.’

“Ik denk dat veel mensen veel vreemde ideeën over me hebben. Maar wat kan ik eraan doen?” Kim Gordon ligt niet wakker van de immense reputatie die ze meetorst. Ze is dan ook moeilijk te doorgronden. In zekere zin is ze een vrouw van paradoxen. Ze is een icoon van de New Yorkse avant-garde, maar ze woont in Los Angeles, waar ze ook is opgegroeid. Ze beschouwt zichzelf in de eerste plaats als beeldend kunstenaar – ze stelde recent nog tentoon in het Andy Warhol Museum in Pittsburgh – maar voor de buitenwereld is ze in de eerste plaats een rockster, als frontvrouw en bassiste van de invloedrijke band Sonic Youth. Ze is, met haar 66 lentes, pensioengerechtigd en tegelijk is ze ook eeuwig jong. Met No Home Record brengt ze haar debuut als soloartiest uit. Niet vanuit een doordacht carrièreplan, maar gewoon, omdat ze er zin had.

“Toen ik aan deze plaat begon, had ik niet zo veel te doen”, vertelt ze als we haar ontmoeten in Parijs. “Er zaten geen tentoonstellingen aan te komen, dus ik dacht: nu heb ik tijd hiervoor. Het is gewoon iets dat ik eens wilde proberen. Ik wilde wel eens een plaat maken met een producer. Zo had ik nog nooit gewerkt. Ik heb het dus niet allemaal op mijn eentje gedaan. Justin Raisen, de producer, was er om mijn ideeën tot leven te brengen, naar nieuwe hoogten te sturen. Ze in songs te gieten. Ik was dat niet gewoon, maar ik wilde me daar nu wel voor openstellen. Gewoon, om te zien wat er gebeurt. It was good. It was fun.”

De voormalige frontvrouw van Sonic Youth is een vrouw van weinig woorden. Soms komt ze zelfs ietwat verlegen over. Ze maakt haar zinnen zelden af, haar antwoorden zijn vaak doorspekt met voorzichtige tussenvoegsels als ‘I guess‘ of ‘you know?‘. Ze maakt er geen geheim van dat ze niet van interviews houdt. “Het ergste aan een soloplaat uitbrengen, is dat je alle interviews zelf moet doen. We zijn aan dag twee, ik ben een beetje moe. Ik denk dat dit mijn vijftigste interview is.” En dan: “Maar ik ben blij dat de mensen geïnteresseerd zijn. Dat is toch een goed teken, I guess.”

‘No Home Record’ is het eerste soloalbum van Kim Gordon. Beeld rv

Liefdesliedjes

Het is ook een goede plaat, met een paar uitstekende songs. Zoals het inmiddels drie jaar oude ‘Murdered Out’, de hectische afsluiter ‘Get Yr Life Back’ of de sfeervolle, dwarse opener ‘Sketch Artist’. En dan is er nog de fantastische single ‘Air Bnb’. Een ongewoon thema om een song over te pennen, merken we op. “Ik weet niet waarom ik airbnb’s zo interessant vind. Misschien omdat ze een generisch idee presenteren van wat mensen vandaag willen. Ik kijk online naar foto’s van airbnb’s, en voor mij zijn ze een beetje als moderne landschappen. En het nummer gaat niet gewoon over airbnb’s, dat is duidelijk. Ik denk dat het een metafoor is voor iets anders. Maar vraag me niet voor wat. Alles kan de basis zijn voor een song. Hebben we echt nog meer liefdesliedjes nodig?”

Liefdesliedjes zijn ook nooit de corebusiness geweest van Sonic Youth of van Body/Head, het experimentele duo dat ze acht jaar geleden vormde met Bill Nace. En gezien het einde van Sonic Youth verbaast het ook niet dat Gordon geen love songs wil schrijven: het viertal hield er in 2011 mee op nadat het huwelijk tussen Gordon en collega-bandlid Thurston Moore na een relatie van dertig jaar uiteen spatte. Het sterkste koppel uit de rockmuziek was niet meer, en dat werd druk becommentarieerd op het internet en in de media. En later ook door Gordon zelf: in haar biografie Girl in a Band (2015) beschreef Gordon uitvoerig en pijnlijk gedetailleerd hoe ze ontdekte dat Moore haar bedroog met een jongere vrouw.

Vandaag is Gordon geen ‘girl in a band’ meer. “Dat boek was een hoofdstuk in mijn leven dat ik afsloot. Ik zou het nooit hebben geschreven als een aantal mensen er niet hadden op aangedrongen, maar het kwam op het juiste moment. Girl in a Band was een goede manier om terug te kijken en te zien hoe ik hier, op dit punt, ben beland. Ik vind schrijven een goede manier om na te denken.”

Girl in Band deed heel wat stof opwaaien. Gordon haalde fel uit naar onder anderen Smashing Pumpkins-frontman Billy Corgan (“such a crybaby”) en Kurt Cobains weduwe Courtney Love (“utterly self-absorbed”) – “de uitgeverij wil vooral dat je over beroemde mensen schrijft”, vertelt ze ons. Maar ze was vooral scherp voor haar ex-echtgenoot Thurston Moore. “Het was alsof ik moest omgaan met een verslaafde, die zichzelf volledig verloor en niet kon stoppen”, schrijft ze. “De drug die zij was had hem veranderd in een seriële leugenaar.”

Sindsdien praat Kim Gordon nauwelijks over haar ex-man. “I’ve moved on”, vatte ze het in drie woorden samen tegenover The New York Times. “Het ligt in het verleden, en ik wens hem alle goeds”, was ze iets uitvoeriger in The Los Angeles Times. Verder maakt ze geen woorden aan hem vuil, ook niet tegenover ons. Al draagt ze de dertig jaar die ze samen in Sonic Youth hebben gezeten nog steeds in haar hart. “Sonic Youth heeft goede tijden gekend, we hebben een paar goede optredens gehad – het was fijn. En ik beschouw de muziek de we hebben gemaakt, de muziek die andere mensen heeft beïnvloed en die voor andere mensen heel veel heeft betekend, niet als iets dat ik achter mij heb gelaten. Dat mensen me nog altijd associëren met Sonic Youth, voelt helemaal niet als een last.”

Visbokaal

Met Moore en haar dochter Coco verhuisde Gordon in de late jaren 90 naar Northampton, een klein stadje in Massachusetts, op zo’n 250 kilometer van New York, de stad waar Sonic Youth groot werd en waar het voor Kim Gordon, opgegroeid in het exotische Los Angeles, allemaal begon. Ze trok er in 1980 naartoe, om een carrière als kunstenares te beginnen – ze had gestudeerd aan het Otis Art Institute, in LA. “Ook al was ik eenzaam en arm, er was geen plek waar ik me meer had thuis gevoeld”, schrijft ze in haar boek over The Big Apple.

Maar hoe verweven Kim Gordon en New York ook zijn, vandaag woont ze weer in LA. “Ik had al achttien jaar niet meer in New York geleefd”, legt ze uit. “En nu mijn dochter uit huis was, moest ik niet meer in Northampton blijven. Dat wilde ik ook echt niet meer. Het is een klein stadje, and the weather sucks. Maar ik wilde ook niet meer naar New York. New York was te veel veranderd. Ik ben er destijds naartoe gegaan om kunstenaar te worden. Toen ging dat ook. Maar met de jaren is de kunstwereld en de stad meer en meer commercieel geworden.

“Dus ben ik maar terug naar Los Angeles gegaan. LA is ook veranderd, maar niet op dezelfde drastische manier als New York. We zijn ook allemaal gevormd door onze jeugd en door onze kindertijd. Ik miste Californië ook. De natuur, de oceaan, de geuren waarmee ik ben opgegroeid, zoals jasmijn. Dus waarom zou ik niet terugkeren? Ik weet niet hoe lang ik er ga blijven, maar op dit moment ben ik er graag. LA is een leuke plaats om thuis te komen. De kunstwereld is er ook niet zo commercieel als in New York. Ik kan mezelf er verliezen, ik kan er over de dingen nadenken, ik kan er rustig werken. New York is een soort visbokaal. Je kunt de stad niet uit je hoofd krijgen, er gebeurt altijd van alles. New York is very impressive, maar ook very oppressive.

“Begrijp me niet verkeerd: het leven was ook er ook hard in de jaren 80. Maar soms word ik wel nostalgisch over plaatsen die er niet meer zijn. En over hoe de sfeer was in het artistieke New York van toen. Toen Adam en Mike D van de Beastie Boys er hun boek (Beastie Boys Book, EWC) voorstelden, toonden ze ook archiefbeelden van toen. Dat ontroerde me heel erg. Ik moest er zelfs een beetje van huilen. Die oude beelden van New York, dat gevoel van met iets te beginnen zonder enig idee waarmee je bezig bent... Daar werd ik wel een beetje emotioneel van. Maar eigenlijk houd ik er niet van om al te veel terug te kijken.”

Ze komt er wel nog, redelijk vaak zelfs. “Voor mijn werk. En dan ga ik ook langs bij mijn dochter. Zij woont in Brooklyn. Ze is dichter en kunstenaar. Zij heeft nu haar eigen New York, waar ze haar leven kan ontdekken en waarover ze later nostalgisch kan zijn.”

Sonic Youth in 1996 in Gent, met Kim Gordon in het midden. ‘Dat mensen me nog altijd associëren met Sonic Youth, voelt helemaal niet als een last.’ Beeld Goedefroit Music

Ontsnappingsroute

Dat Gordon uitgroeide tot een van de meest iconische en invloedrijke rockmuzikanten van de laatste dertig jaar, was eerder toevallig, legt ze uit. En dat ze daar ooit een carrière uit zou puren, was helemaal een verrassing. “Ik had nooit het plan om muziek te maken. Dus ik heb me ook nooit afgevraagd wat mensen ervan zouden denken. En ik had al helemaal niet verwacht dat ik er geld mee zou kunnen verdienen. Dat is nog steeds moeilijk, trouwens.”

In de jaren 80 was er een eerste grote art boom in New York, herinnert ze zich, en werd het kunstcircuit steeds commerciëler. “Muziek maken was een ontsnappingsroute daaruit. De muziek die me inspireerde toen ik pas in New York leefde, was no wave-muziek. Dat was heel oncommercieel: nihilistisch, vreemd, helemaal vrij. Sonic Youth is uit die muziek ontstaan. Maar naarmate we groeiden, werden de songs meer gestructureerd en... Ik zou nooit zeggen dat we een commerciële band zijn geworden, maar we werden wel steeds meer en meer conventioneel.”

Maar de sporen van Sonic Youth klinken wel nog door op haar nieuwe songs. Ze heeft dat ook niet proberen te vermijden. “Zo denk ik niet. Je mag niet al te zelfbewust zijn als je kunst of muziek wil maken. Dat zou alleen maar in de weg zitten. Er zijn een paar songs die een beetje Sonic Youth-ish klinken, zoals ‘Air Bnb’ en ‘Hungry Baby’, omdat ze meer straight forward zijn. Maar dat heb ik pas achteraf beseft. Niet toen ik ze schreef: ik wist toen eigenlijk niet wat voor muziek aan het maken was. Maar het is logisch dat het een beetje als Sonic Youth klinkt, toch? Ik heb dertig jaar in die band gespeeld. Dan is het nogal vanzelfsprekend dat ik daaraan iets heb overgehouden.”  (lacht)

Toch lijkt het alsof ze, na het einde van Sonic Youth en haar terugkeer naar de westkust, in een nieuwe fase van haar leven is terechtgekomen. Een fase waarin ze meer tijd heeft voor zichzelf en haar eigen projecten. “Ik had een kind, ik had een huwelijk, ik had een huishouden, ik speelde in een band en ik probeerde daarnaast ook nog kunst te maken. Dat was heel veel tegelijk. Het was tot nu nooit in me opgekomen om een soloplaat te maken. Ik denk dat ik sindsdien beseft heb dat ik ouder word, en dat ik de dingen nog moet doen zolang ik het nog kan. Hoe oud was Leonard Cohen toen nog drie uur lange concerten gaf? Tachtig, of zo? Ik vind dat krankzinnig. Dat hij die energie nog had! Concerten van drie uur, dat moet je van mij niet meer verwachten. Een uurtje, misschien.”

No Home Record verschijnt op 11 oktober bij Matador.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234