Zondag 08/12/2019

Recensie

Khalid in AB: R.Kelly zonder de zedenschennis

Beeld Hollandse Hoogte / Marcel Krijgsman Photography

Sympathieke knul, die Khalid. Heeft een handvol toffe popsingles. Zijn vorig jaar verschenen album American Teen was beslist niet onaardig. Maar kijk, in de AB kwam deze jarige job vooral braaf en mak over.

Ballonnen, een taart en confetti voor Khalid in de AB. “Ik ben twintig vandaag”, murmelde het schijnbaar verlegen tieneridool. “Dit is de beste verjaardag die ik mij kon voorstellen”. Gegil en gekrijs in de zaal. “But it’s teenagers forever”, voegde de zanger er gewiekst aan toe. Hoe het voelt om een tiener te zijn, met alle lief en leed vandien, smeerde Khalid namelijk al breed uit op zijn debuut American Teen. Het publiek in Brussel? Vooral smachtende tienermeisjes en zwijmelende tienerjongens, naast verafgodende twens, allen hunkerend naar herkenning.

De X-factor van Khalid? Nou, hij moet het niet hebben van flashy looks. Een posterboy is hij allerminst. Mist het supersterrencharisma van Drake, ontbeert de dierlijke seksuele aantrekkingskracht van een Childish Gambino en de kinky excentriciteit van The Weeknd. Hij is geen danser of een technisch briljante zanger: hij zingt met weinig reliëf in de stem en beheerst een beperkt aantal registers. Hij kan evenmin rekenen op de mediagenieke waanzin van Kanye of de vernieuwingsdrang en het mysterie van Frank Ocean. Khalid is, kortweg, een beetje saai.

Net dat doordeweekse imago van de oer-Amerikaanse boy next door blijkt zijn troef. Khalid is toegankelijk. Je zou hem zo in de vestiaire van de AB kunnen tegenkomen. Je ziet jezelf zowaar een praatje met hem maken over het weer, over je hond, je ouders, je kleine zielenroerselen. Bij de krijssalvo’s die nagenoeg elk liedje opvolgden, zag je hem verlegen lachen, alsof hij zijn eigen succes nog steeds niet kan geloven. Dat wérkt. Het maakt van Khalid een jongen van vlees en bloed. Een immer verwonderde knul die tussen zijn eigen fans had kunnen staan.

Waar is de band?

Zeker, een hoop van zijn liedjes zijn best goed, ja. ‘American Teen’ was charmante, vederlichte elektropop, gezongen tegen een videoscherm waarop de Amerikaanse vlag wapperde. ‘8teen’ was het soort introverte, met toefjes discoglitter besprenkelde elektropop die we van Oscar & The Wolf kennen. ‘Winter’, minimalistische, ploppende urban-pop, had een afdankertje van hippe producers à la Kaytranada kunnen zijn, maar bleef overeind dankzij de knappe evenwichtsoefening tussen hitparadeflair en elektronisch experiment. 

Doorbraakhit 'Location’ speelde intelligent met de kale ruimte tussen twee hiphopbeats. Khalid fraseerde er deels als een reggaezanger, deels als een mompelende r&b-ster uit de
dirty south. In Brussel werd het liedje uitgeleid met een felle hardrocksolo van de gitarist die heel even zijn verplichte plekje in de begeleidingsband mocht verlaten.

Naar die band stonden we wat meewarig te staren. Althans: naar de knikkende hoofdjes van de bandleden die beaat glimlachend vanachter het lange, lage videoscherm kwamen piepen, alsof ze zich moesten verstoppen. Een kransje sessiemuzikanten, wellicht, dat de aandacht niet te fel van Khalid mocht afleiden. God verhoede dat er een flardje chemie tussen de zanger en zijn muzikanten zou ontstaan!

Suikervrij

Het zou het publiek worst wezen. “Prachtig!”, mijmerde een bleke b-boy links van ons die zijn blonde vriendinnetje omhelsde bij de schmalzy sleper ‘Saved’. “The way you’ve been treating me is getting out of hand / And you walk around like you’re so innocent”, zongen ze samen tijdens ‘Cold Blooded’. Tja, elke generatie verdient zijn ‘Careless Whisper’ zeker? Of zijn ‘I believe I can fly’, zo u wil. Jammer dat Khalid een R.Kelly zonder de zedenschennis neerzette. Kuis, keurig, katholiek.

Te veel nummers deden dan nog eens inwisselbaar aan. Khalid neemt vooralsnog geen artistieke risico’s teneinde de fanbase niet te bruskeren. Daarenboven huiverden wij tijdens het melige plakboeltje dat ‘Angels’ heet en haalden we bij veel van zijn suffige downtempotracks de schouders op. 

Khalids eendimensionale klankesthetiek is economisch gezien de juiste zet, zulks onderstreepten de hysterisch schreeuwende fans meer dan eens. Het doet evenwel vermoeden dat de zanger niet meteen een langetermijncarrière ambieert. Hoeft ook niet: in deze Spotifytijden word je doodgegooid met dit soort leuke maar suikervrije popfenomeentjes. Wil Khalid ooit méér worden, dan dringt een drastische koerswending zich op. Misschien kan zijn maatje Kendrick Lamar hem daarbij helpen? Benieuwd!

Gezien op 11 februari in de AB, in Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234