Zondag 29/03/2020

Videogames

‘Kentucky Route Zero’ toont hoe de doodgewone mens ook een gameheld kan zijn

'Kentucky Route Zero' valt in de eerste plaats op omwille van zijn decors. Maar wat na het spelen blijft hangen is het verhaal, dat over arme drommels in een verscheurd Amerika gaat.Beeld Cardboard Computer

Met de laatste akte van Kentucky Route Zero sluit de Amerikaanse studio Cardboard Computer een videogame-epos af dat nu eens níét om een machtige krijger of sportheld draait, maar dat doodgewone, bedremmelde, door de machten van markt en geld verpletterde mensen naar het voorplan brengt.

In 1976 bracht programmeur en speleoloog Will Crowther zijn ervaringen in de Mammoth Cave-grot in de Amerikaanse staat Kentucky tot leven in zijn videogame Colossal Cave Adventure. Met Kentucky Route Zero herwerkte de driekoppige Amerikaanse gamestudio Cardboard Computer die klassieker tot een licht surreële game, die de speler naar een ondergrondse beschaving brengt. Ze baseerden dat decor op pseudowetenschappelijke legendes die beweren dat Mammoth Cave een van de toegangswegen is naar Hollow Earth, een ondergronds complex dat volgens diezelfde broodje-aapverhalen een hele ondergrondse beschaving huisvest.

In de marge

Maar die magisch-realistische setting is in Kentucky Route Zero vooral een vrijhaven voor verschoppelingen. De speler bestuurt hoofdpersonage Conway, een koerier voor een antiquair die een levering moet doen naar een adres dat alleen maar bereikbaar is via Route Zero, een geheime snelweg die zich in de Mammoth Cave bevindt. Via speelbare dialoogscènes komt Conway tijdens zijn tocht tal van arme drommels tegen, die murw geslagen zijn door het Amerika van de afgelopen tien jaar. “De game gaat over de verschillende manieren waarop mensen omgaan met harde tijden”, zegt Jake Elliott, designer van de game, in een interview met videogame-nieuwssite Rock Paper Shotgun. “Over de verschillende manieren waarop economische onzekerheid een effect heeft op mensen die in de marge van de samenleving leven, die machteloos zijn. En hoe ze omgaan met hun situatie.”

De ondergrondse snelweg die de speler doorkruist in 'Kentucky Route Zero' ligt in de Mammoth Cave in de Amerikaanse staat Kentucky.Beeld Cardboard Computer

In het museum

Kentucky Route Zero is een episodische game: de makers schraapten een tiental jaar geleden wat geld bij elkaar om de eerste van vijf akten te lanceren in 2013, en financierden vervolgens de vier volgende met de opbrengsten van de vorige. Vandaag verschijnt de laatste van vijf akten, en komt de volledige collectie ook op de PlayStation 4-, Xbox One- en Nintendo Switch-consoles uit. De vier vorige akten wonnen al tal van prijzen op festivals voor indie-gamemakers, en hebben zelfs al in een museum gestaan: de game was twee jaar geleden een van de pronkstukken van de Design/Play/Disrupt-tentoonstelling in het Londense Victoria & Albert Museum. Hij kwam daar terecht omwille van de visuele keuzes die de ontwerpers maakten: de decors bevatten invloeden uit onder meer schilderijen van René Magritte en films uit het tijdperk van de expressionistische film, zoals Das Cabinet des Dr. Caligari (1920).

Maar qua verhaal is Kentucky Route Zero vooral gebaseerd op werken van Amerikaanse schrijvers als Tennessee Williams, Arthur Miller en William Faulkner. “De game heeft een paar thema’s gemeen met hun werk, zoals alcoholisme, herinneringen en spijt”, verklaarde Elliott ten tijde van Design/Play/Disrupt. “We zagen het verhaal van Kentucky Route Zero als een moderne Amerikaanse tragedie.”

'Kentucky Route Zero' gaat over hoe de kleine mens omgaat met economische onzekerheid. Het is een "moderne Amerikaanse tragedie", zeggen de makers.Beeld Cardboard Computer

Kleine mens

Videogames leveren de speler meestal een machtsfantasie: hij kruipt in de huid van een onvervaarde, oppermachtige held. Maar met de indiebeweging van onafhankelijke gamemakers begon stilaan ook de kleine mens op te duiken als gamepersonage. Men speelde onder meer een anonieme kantoorslaaf in The Stanley Parable (2011), een immigratieambtenaar die de verlokkingen van corruptie moet weerstaan in Papers, Please! (2013), of iemand die na een persoonlijke tragedie de bossen in vlucht in Firewatch (2016). Kentucky Route Zero past ook in die traditie.

“Een game is een goede manier om dat soort onderwerpen aan te pakken”, zei Elliott tegen Rock Paper Shotgun. “Een belangrijk element dat je moet begrijpen over lastige tijden en economische malaise is dat het verschillende effecten heeft op verschillende mensen. Dialoogscènes in games kunnen heel goed zijn om empathie daarmee op te roepen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234