Dinsdag 15/10/2019

review

Kendrick pocht dat hij de beste is. Hij mag dat van ons

Beeld RV

Hoe goed is de nieuwe Kendrick Lamar? Moet er nog hysterie zijn? Of neemt het allemaal zo’n vaart niet? Wij spendeerden een aantal uurtjes met DAMN. onder de hoofdtelefoon en waagden ons aan onderstaande vroegtijdige evaluatie.

En wat als Kendrick Lamar To Pimp A Butterfly nooit had gemaakt? Wat als Lamar, de enige rechtmatige troonopvolger van Jay-Z, nooit de wereld had verbaasd met een genre-overschrijdend album dat als geen enkele andere hiphopplaat in 2015 de tijdgeest zo perfect vatte en analyseerde? Wat als we de uit futuristische elektrofunk en overspannen freejazz van TPAB nooit op ons bord hadden gekregen? Zouden we de lat voor DAMN. dan ook zo torenhoog hebben gelegd? Tja, Kendrick Lamar, het overgetalenteerde straatschoffie uit Compton, L.A., heeft het zelf gezocht. Had ie maar niet zo’n briljant meesterwerk moeten maken.

De onwrikbare status van To Pimp A Butterfly staat een frisse beluistering van DAMN. in eerste instantie enigszins in de weg. Want de jazztics en de invloeden uit seventiesfusion –en funk die zo prominent op TPAB aanwezig waren, ontbreken. Vormelijk doet DAMN. aan als een plaat waarmee Lamar back to basics gaat: veel droge, spaarzaam ingekleurde downtempo –en midtempogrooves, weinig gospelzang of soulpartijen die zijn koortsachtige raps counteren, amper onverwachte muzikale haarspeldbochten die de songs plots het ongewisse insturen.

DAMN., beste popfans en soulkikkers, is zowaar – tromgeroffel – een haast uitgepuurd rapalbum! Lamar keert er terug naar de grimmige straatstijl van vroeg werk als Section.80 hoewel hij de glossy productie niet schuwt (hitproducer Mike Will Made It doet mee, evenals popiconen als Rihanna en U2). Wie tuk was op de kleurrijke, swaggy vibe van Lamars doorbraakplaat Good Kid, M.a.a.d. city zal wellicht ook als een blok vallen voor DAMN.

U wil een eerste indruk? Vooruit dan maar.

1. BLOOD.

De songtitels van DAMN. worden in hoofdletters geschreven en eindigen met een punt. Alsof Kendrick stelt: dit is ‘m, basta! Take it or leave it. Deze intro-track werpt een licht op het thema van dit album, dat in het verlengde ligt van de identiteitscrisis die TPAB tekende: wat is écht en wat is vals? Verkoop je je ziel aan duivel of streef je authenticiteit na, met alle risico’s vandien? In ‘BLOOD.’ wil de rapper een blind oud vrouwtje op straat helpen maar ze schiet hem neer. De track sluit af met de nieuwsankers van Fox News die kritiek uiten op de tekst van de Kendrickklassieker ‘Alright’. Het voelt aan alsof Kendrick zegt: “dit is de shit die ik het voorbije jaar op mijn bord kreeg”. Ready fo’ more?

2. DNA.

Op Kendricks “I got /I got / I got!” –kreet zien we straks een volle zaal fans op en neer bouncen. Kendrick viert zijn Afro-Amerikaanse wortels en vergelijkt zichzelf met Jezus Christus, een reflex die we eerder van Kanye West verwachten. “I was born like this / since one like this / Immaculate conception / I transform like this, perform like this / was Yeshua’s new weapon”. De kurkdroge beat en diep gonzende bassen komen uit de koker van Mike WiLL Made-It, de hitproducer van oa. Miley Cyrus en Rae Sremmurd.

3. YAH.

Ook hier dicht Kung Fu Kenny zichzelf goddelijke krachten toe (YAH zou verwijzen naar Yahweh). “My mama told me that I’ma work myself to death / My girl told me don’t let these hoes get in my head”, rapt hij loom over blunted beats en een doorrookte sample. Bevreemdend maar verdomd aanstekelijk. “Interviews wanna know my thoughts and opinions / Fox News wanna use my name for percentage”, klinkt het. De pijn van het Kenny-zijn.

4. ELEMENT.

De melancholische pianonoten en scheefgebogen stemsample zijn van James Blake. De beat klikt en ratelt mechanisch. Kendrick pocht dat hij de beste is. Hij mag dat van ons. Het refreintje zullen wij ongetwijfeld ’s nachts meemompelen als wij aan 140 per uur over een onverlichte Belgische autostrade denderen: “If I gotta slap pussy ass nigga / I’ma make it look sexy / If I gotta go hard on a bitch / I’ma make it look sexy”. Sttt, niet verder vertellen.

5. FEEL.

Na het succes en het sterrendom komt…het gezeur over het succes en het sterrendom. Wie denkt Kenny dat hij is? Eddie Vedder? Drake? “Ain’t nobody praying for me”, klinkt het. Goed, we weten dat de rapper meesterlijk de zelftwijfel beteugelt in zijn lyrics. “De hele wereld wil dat ik voor haar bid, maar wie zal voor mij bidden?” Geen onaardig nummer, maar we horen Kendrick liever een vuist maken naar zijn demonen. Voor de freaks: de baspartij is van Thundercat.

6. LOYALTY.

De gedoodverfde radiosingle. Niet alleen omdat Rihanna meedoet, maar ook omdat de log boomende beat zich met zijn volronde derrière knus in de hitparades zal nestelen. Dit is de Kendrick die we kennen van de vele featurings die hij schonk aan popacts als Maroon 5 en Taylor Swift. Zij het stukken spannender dan bij voornoemd geteisem.

7. PRIDE.

Een kromgebogen, psychedelisch gitaarriffje dat doet denken aan Connan Mockasin en Mac DeMarco steelt hier de show. Zangeres Anna Wise neemt de lead vocal voor haar rekening in een soulvol, stoned koortje. Héérlijk nummer!

8. HUMBLE.

Zit neer, bitch. Wees nederig. Deze kent u. En u zingt ‘m mee. Omdat Kenny anders met een baseballbat voor uw deur staat. Holla lil’ bitch.

(Lees verder onder de video.)

9. LUST.

Alweer een track over de schaduwzijde van het sterrendom. Kendricks cadans vloeit op onevenaarbare wijze over een sobere groove met achterstevoren afgespeelde partijen in een productie van Sounwave, Dj Dahi en jazzvernieuwer BADBADNOTGOOD (maar verwacht geen jazz!). De achtergrondzang is, vreemd genoeg, van topproducer Kaytranada en van rapper Rat Boy. Even opvallend: het strijkersarrangement werd geschreven door jazzsaxofonist Kamasi Washington. De verkiezing van Donald Trump wordt heel even belicht: "We all woke up, tryna tune to the daily news / Lookin' for confirmation, hopin' election wasn't true / All of us worried, all of us buried and the feeling's deep / None of us married to his proposal, make us feel cheap / Stealed and sad, distraught and mad, tell the neighbor 'bout it / Think they agree, parade the streets with your voice proudly”

10. LOVE.

Een lui, slepend nummer met een dromerig zanglijntje van r&b-zanger Zacari die hier de Justin Bieber van dienst mag zijn. Een zijdezacht liefdesliedje van Kendrick Lamar, wie had dat verwacht?

11. XXX.

De gevreesde samenwerking met U2 blijkt één van de sterkste nummers op deze plaat. Omdat Bono heel functioneel zingt, met opvallend veel soul. Geen spoor van een pompeus U2-sfeertje. Oef! De song schakelt van woest en militant (met vinnige old skool-scratches!) naar heerlijk gedrogeerd-funky, met een live-klank die aan het beste van The Roots doet denken. Nergens anders op deze plaat komt Kendrick zo maatschappijkritisch en driest uit de hoek als hier: “It's murder on my street, w'all street, back streets / Wall street, corporate offices, banks / Employees and bosses with homicidal thoughts / Donald Trump's in office, we lost Barack / And promised to never doubt him again / But is America honest or do we bask in sin? / Pass the gin, I mix it with American blood / Then bash him in, you crippin' or you married to blood?” Wauw.

12. FEAR.

Angst in al zijn vormen krijgt de hoofdrol in ‘FEAR.’: de angst voor huiselijk geweld, de angst voor bendegeweld, de angst voor jezelf (alweer die identiteitscrisis van TPAB). The Alchemist serveert een fantastische, in gospel en seventiessoul gedrenkte groove terwijl Kendrick angstig over zijn schouder kijkt: “I practiced runnin' from fear, guess I had some good luck / At 27 years old, my biggest fear was bein' judged”. Machtig.

13. GOD.

Kendrick worstelt met zijn succes, zijn rijkdom en zijn reputatie. Hij dissecteert zichzelf over een slaperige, ratelende beat, meewarig glimlachend op weg naar de bank. “Everything life is a gamble / Nothing in life I can’t handle / Seen it all, done it all, felt pain more / For the cars, I done put blood on sword." Zeker niet de beste track op DAMN., maar het stekelige “This what God feel like, yeah / Laughing to the bank like aha” is een motherfucker van een hook.

14. DUCKWORTH.

De geweldige producer 9th Wonder schuift een met vinylgekraak beboterde funkgroove onder Lamars bips. De rapper vertelt er het verhaal van de CEO van platenlabel Top Dawg Entertainment die ooit bijna Kendricks vader om zeep hielp. Bizar, maar aanstekelijk. De plaat eindigt zoals hij begint met de zin “So I was taking a walk the other day”.

Et voilà: DAMN. Een opvallend old skool-getint album dat niet zozeer Kendricks reputatie van rapvernieuwer in de verf zet, dan wel die van beklijvende verhalenverteller. Wie even de massieve schaduw van To Pimp A Butterfly kan ontvluchten, hoort de kwaliteiten van DAMN. ten volle: Kendricks fantastische flow, de poëtische stroom die een weefwerk van verhalen herbergt en de Spartaanse, efficiënte producties.

‘DAMN.’ is nu uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234