Zondag 18/08/2019

Interview

Ken Delissen, deelnemer aan ‘Taboe’: ‘Liever de bankrekening dan het haar van Kevin De Bruyne’

‘Dankzij 'Taboe' is leven met een beperking voor even bespreekbaar gemaakt, maar nu is het de beurt aan andere taboes.’

‘In de toekomst zal iedereen vijftien minuten lang wereldberoemd zijn’, orakelde Andy Warhol. En kijk, we zijn goed op weg. Wie zich een weg door realityprogramma’s allerhande zapt, stelt vast dat De Gewone Mens meer dan ooit het nieuwe idool is. Onder hen ook Ken Delissen.

“Wie we daar hebben!” Het borrelde spontaan in ons op toen we Philippe Geubels onlangs kandidaten zagen ronselen voor het tweede seizoen van Taboe, en hij van de gelegenheid gebruikmaakte om Ken Delissen nog eens op het scherm te toveren. We kennen Ken nog als de verlamde turnleraar uit de allereerste aflevering van de reeks, waarin hij geestig weerwerk bood aan Geubels’ plaagstoten en niet verlegen zat om wat rolstoelhumor.

Delissen: “Ik was vereerd toen Panenka me vroeg aan het rekruteringsfilmpje mee te werken, ook al ben ik niet langer dan vijf seconden in beeld. Helemaal op het einde van het filmpje stelt Philippe me de vraag: ‘Waarom moeten mensen zich inschrijven voor Taboe?’ Maar hij laat me niet uitspreken, dus meer dan ‘omdat het zo leuk is’ krijg ik er niet tussen.”

Wij laten je uitspreken, beloofd.

“Eindelijk! (lacht) Nee nee, het filmpje was grappig bedoeld. Dat was ook precies wat zo leuk was aan meedoen met Taboe: er mocht gelachen worden. Ik ben blij dat die kolder ook in seizoen twee zal zitten.”

Was het filmpje met Philippe jullie eerste weerzien sinds het programma?

“Nee. Met de vier kandidaten uit de eerste aflevering hebben we een WhatsApp-groepje en daar zit Philippe ook bij. Zo houden we elkaar op de hoogte van wat er gebeurt in onze levens. En als er een nieuw programma van Philippe op tv komt, dan kan dat weleens tot plagende sms’jes leiden.

“Zo’n WhatsApp-groep is makkelijker dan afspreken. In ons geval is dat niet evident: ik woon in Brasschaat, Manon in Hove, en Hendrik en Thibaut in Gent. Voorlopig is het ons nog maar één keer gelukt om samen iets te gaan eten.”

In een goed restaurant?

“Nee, bij Manon thuis. Op restaurant worden we te vaak herkend. (lacht) Grapje. Het valt heel goed mee met onze bekendheid.”

De kijkcijfers van Taboe waren nochtans behoorlijk indrukwekkend.

“Dat heb ik mogen merken. Vorige zomer was ik op vakantie aan zee, maar ik kon er amper op de dijk komen. Voortdurend kwamen mensen me aanspreken en om een selfie vragen. Ik vind van mezelf dat ik niet goed op foto’s sta – ik weet nooit in welke plooi ik mijn gezicht moet leggen – maar toch durfde ik geen nee zeggen. Hooguit zei ik achteraf: ‘Voilà, dat is dan 5 euro.’ Om te lachen, hè.

“Dat mensen me aanspreken, vind ik niet zo erg. Maar op den duur stond er op die dijk een kringetje rond mijn rolstoel en raakte ik geen meter meer vooruit. Ik voelde me een beetje een attractie en dat strookt niet met wie ik ben. Ik zou geen BV willen zijn. Als ik er toen al niet in slaagde gewoon iets te gaan drinken, hoe moet het dan niet zijn voor hen? Volgens mij leef je dan in een gouden kooi. Nee, ik ben blij dat de bekendheid wat bekoeld is.”

Word je intussen nooit meer herkend?

“Toch wel, maar minder. Onlangs zat ik in de wachtkamer te wachten op mijn nieuwe zitschaal en ging het weer van: ‘Ben jij niet die ene van...?’ Of dan komt er een nieuwe bewoner binnen in het zorgcentrum en wil ik me voorstellen, maar dan gaat het van: ‘Jaja, ik ken je wel. Van op tv.’

“Echt incognito ben ik natuurlijk nooit: ik kan mijn rolstoel en mijn beademingsmachine maar moeilijk verbergen. Door die rolstoel staren mensen sowieso.”

Voel jij je nu het uithangbord van de rolstoelpatiënten?

“Nee, absoluut niet. Ik ben blij dat ik iets heb kunnen betekenen voor andere mensen met een beperking. Na de uitzending heb ik pakkende reacties gekregen. In de weken erna had ik er zelfs een dagtaak aan om alle berichten te beantwoorden. Als mensen me lieve boodschappen sturen of hun eigen verhaal vertellen, dan is een antwoord sturen het minste wat ik kan doen. Maar een rolmodel? Nee, zo voel ik me niet. Iederéén heeft zijn verhaal, iederéén kan een boek schrijven.”

Maar jij hebt het ook echt gedaan: sinds deze lente ligt Yes You Ken! in de boekenwinkel. Ben je een fan van Barack Obama?

Yes You Ken! was de naam van de Facebook-groep die familie en vrienden hadden opgericht na mijn trampolineongeval. Dan moesten mijn ouders niet constant antwoorden op de vraag: ‘En hoe is het nu met Ken?’ Ik heb mijn boek zo genoemd als eerbetoon aan hen, aan de mensen die me er op de moeilijkste momenten van overtuigd hebben dat ik, ondanks alles, toch moest doorzetten.

“Na Taboe heb ik zelf de stap gezet en een mailtje gestuurd naar enkele uitgeverijen. Zo’n Taboe-aflevering duurt maar 45 minuten en ik vond dat er wel meer te vertellen viel over wat me is overkomen. Bij Van Halewyck waren ze meteen enthousiast. Ze brachten me in contact met een ghostwriter, Inge Delva, en het klikte meteen. Ze is me verschillende keren komen interviewen, maar ze ging ook praten met de mensen uit mijn omgeving. Het boek leest als een trein. Dat vind ik belangrijk aan boeken, want ik ben niet zo’n grote lezer: ik wacht liever op de film. (lacht)

Was het emotioneel om het ongeval en de naweeën ervan weer op te rakelen?

“Dat viel mee, maar door de interviews die Inge met anderen deed, kreeg ik wel dingen te horen die ik zelf nog niet wist. Als vrienden me komen bezoeken, dan komt het ongeval niet vaak meer ter sprake. Het was interessant om te lezen hoe zij het hadden beleefd. Mijn toenmalige vriendin had bijvoorbeeld een heel mooie tekst geschreven, waarin ze zei dat ze nog om de paar dagen aan me moet denken. Dat deed me toch wel wat. Zij had er tenslotte ook niet voor gekozen om samen te zijn met iemand die in een rolstoel belandt.”

Je zou ook lezingen kunnen geven.

“Dat doe ik. In september hebben ze me uitgenodigd om te gaan spreken in de AP Hogeschool in Antwerpen. Ik heb al vaker aanvragen gekregen, maar ik kan niet altijd toezeggen, puur omdat de logistiek zo’n onderneming is. Ik heb aangepast vervoer nodig en er moet altijd iemand met me meegaan die me kan redden als er iets fout gaat met mijn beademing.”

Zijn er dan misschien nog andere tv-programma’s waaraan je zou willen deelnemen?

“Ik had me ingeschreven voor het programma van Lieven Scheire (‘Team Scheire’, red.). Ik had gevraagd of zijn team van wetenschappers en ontwerpers een apparaat kon bedenken dat mijn locatie automatisch doorgeeft als er iets schort met mijn beademing. Dan zou ik iets verder weg kunnen zonder begeleiding. Ze vonden het geen slecht idee, maar de verantwoordelijkheid was te groot: stel dat het ding niet naar behoren zou werken, dan zouden zij misschien aansprakelijk worden gesteld. Daar begreep ik perfect.

“Het allerbelangrijkste gevolg van Taboe is toch dat leven met een beperking voor even bespreekbaar werd gemaakt. Ik ben realistisch genoeg om te weten dat die aandacht niet blijft duren, maar het is mooi dat het onderwerp toch even op tafel heeft gelegen. Nu is het de beurt aan andere taboes en andere mensen.”

Heb je tips of advies voor de nieuwe lichting Taboe-kandidaten?

“Wees jezelf in het programma. Dat is niet moeilijk: Philippe doet het ook. En voor de bekendheid hoeven ze niet bang te zijn: ze waait net op tijd weer over om het nog leuk, gezellig en niet al te vermoeiend te houden. Als kandidaat van het eerste seizoen had ik wel het geluk dat ik niet wist hoeveel mensen er zouden kijken. Had ik toen geweten dat meer dan een miljoen mensen me op het scherm zouden zien, dan had ik misschien meer moeite gehad om mezelf te blijven.”

Over jezelf blijven gesproken: je hebt hier op je kamer een poster van Kevin De Bruyne hangen. De gelijkenis is treffend.

(lacht) Daarom hangt hij er ook. Ik vind het wel grappig. Al had ik liever zijn bankrekening gehad dan zijn rosse haren. Alhoewel, misschien is zo’n goedgevulde bankrekening ook een gouden kooi.”

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden