Maandag 06/07/2020

Concertverslag

Katy Perry in New York, in een baan rond zichzelf

Katy Perry op het podium met haar 'Witness: The Tour' in Montreal, Canada.Beeld Getty Images for AEG

Er zijn weinig dingen zo vermakelijk als een goede popshow, en weinig zo tenenkrullend als een slechte. Katy Perry deed dit weekend in New York vooral voor hoe je uitblinkt in het eerste, zelfs met een tournee die is opgehangen aan een plaat waarop bijna niemand leek te zitten wachten.

Het gaat goed en niet goed met Katy Perry. De voorbije tien jaar groeide de 32-jarige California gurl uit tot het – op Taylor Swift na uiteraard – succesvolste en in zekere zin ook onwaarschijnlijkste popidool. Ja, Katy wist meer munt te slaan uit haar pretentieloze popnummers dan Gaga, Miley en zelfs Adele. Ook al heeft ze niet de grootste x-factor van de hoop, laat staan dat ze het loepzuiverst kan zingen. Maar misschien maakt juist dat haar in dit nieuwe millennium wel zo populair bij tienermeisjes, die ook anno 2017 het gros van het publiek uitmaakten in Madison Square Garden, waar Perry dit weekend neerstreek met haar zopas afgetrapte Witness: The Tour. Dat, en een indrukwekkend aantal hits natuurlijk.

Alleen leverde haar laatste album Witness in feite maar één (veeleer bescheiden) hit op, ‘Chained to the Rhythm’, naast een karrenvracht vernietigende kritieken. Terecht of niet, daar valt over te discussiëren. Er staan best enkele vermakelijke popsongs op, maar ook redelijk wat opvulling. En allicht zat geen van haar fans echt te wachten op Katy Perry om housebeats uit de UK van de jaren 90 te recycleren – hoe proper ook, want ze zijn van de hand van de Britse producer Duke Dumont. Laat staan dat ze al ooit van Hot Chip of Purity Ring hadden gehoord – nog twee songleveranciers op de nieuwe plaat, die Perry het aura van een serious artist moet geven. Nodeloos en hopeloos.

Nee, dan liever de ongegeneerde popdeuntjes van het – ons exemplaar stinkt na al die jaren nog – geparfumeerde album Teenage Dream. (Ach, geef toe dat u ‘Firework’ ook al hebt lopen meebrullen.) Of de onschuldige, maar lichtjes onweerstaanbare beet van ‘Roar’. (Idem.) Het goede nieuws: Perry beseft dat ze die er ook vandaag nog allemaal moet doorjagen, wil ze het gros van haar fans niet met hartzeer naar huis sturen. Het minstens even goede nieuws: fatsoenlijk in het geheel verweven, zijn de meeste songs uit Witness live erg goed te pruimen. Alleen die lyrics!

Beeld rv rony alwin

Oké, het is waar: de popmuziek zal waarschijnlijk nooit een Nobelprijswinnaar Literatuur afleveren. Maar sommige lyrics uit het laatste album van Perry klinken nog meer straalbezopen dan Zatte Rita na een roadtrip in de Schotse Highlands. Als dat tijdens ‘Bon Appétit’, een sowieso al onappetijtelijke prul die het om een onverklaarbare reden tot single wist te schoppen, nog eens extra wordt onderstreept door Kerry die zich laat kruiden door een gigantisch peper- en even groot zoutvat, begint menige teen alsnog te krullen. Zeker omdat ‘Bon Appétit’ in feite gaat over cunnilingus, en de boodschap die ze haar jonge fans met dat peper- en zoutvat geeft misschien niet de veiligste is.

Flamingo's & Donkey Kong

Maar tot daar de klachten. Perry streek in Madison Square Garden neer met een visueel overweldigend spektakel dat geen seconde niet verblufte, met dank aan een videomuur de grootte van een – gokje – half voetbalveld én zo’n rist maffe attributen dat je je constant zat af te vragen waar die vleesetende plant of dat gekke skelet plots weer vandaan kwam. En natuurlijk waren er ook flamingo’s. Het is tenslotte nog altijd 2017.

Beeld Getty Images for AEG

Om de immense videomuur in de vorm van een – big sista is watching you – oog te vullen, plunderde Perry het grafische palet van de jaren 80. Van Tron en Patrick Nagel (die van de legendarische hoes van Duran Durans Rio) over Max Headroom en Thierry Mugler naar Donkey Kong en The Residents. Oh, en er was pastel. Veel pastel.

Ook haar band had duidelijk de instructie gekregen om de jaren 80 te reanimeren, met soms dubieuze faux metalpassages als gevolg, maar evenzeer funky Prince-gitaren en Hi-NRG-beats. En dan was er nog die redelijk overbodige Janet Jackson-cover ‘What Have You Done For Me Lately’, waarvoor Perry op Twitter een paar op hol geslagen relnichten over zich heen kreeg die ‘cultural appropriation’ scandeerden. Anders gezegd: Katy Perry, de blanke trut, ript de Afro-Amerikaanse cultuur!

The Rolling Stones zijn gewaarschuwd.

Kinderlijk enthousiasme

Het verwijt slaat uiteraard nergens op, en sowieso is er niemand onschuldiger dan Katy Perry. Dat kan een redelijk grote handicap zijn, als je een show van twee uur moet dragen – hoe spectaculair die er ook uitziet – maar het heeft ook iets ontwapenends om Perry in het midden van de show naar haar ma te horen bellen, de vader van een zesjarig meisje uit het publiek te zien plukken voor een rondje basketbal, en tijdens het zeemzoete ‘Thinking of You’ met een gitaar in de hand op een miniplaneet door de zaal te zien vliegen. Wat Perry mist aan persoonlijkheid – zelfs haar sneer naar Taylor Swift in ‘Swish Swish’, met die aanstekelijke deep housebeat en sample van Roland Clark, kun je nauwelijks ernstig nemen – maakt ze goed met kinderlijk enthousiasme.

Beeld Getty Images for AEG

Maar als Perry dan eens twee seconden serieus is, komt dat bijzonder eigenaardig over. Zoals wanneer ze het plots had over de schietpartij in Las Vegas: “This is the part they can never take away from us. I know music brings us together, and it should never be a place of fear.” Of wanneer ze en stoemelings haar huwelijk met Russell Brand leek aan te halen: “All of my dreams came true. Except for one. But I can’t talk about that. Because it’s depressing.” Maar drie seconden later zweefde ze alweer tien meter boven het publiek om ‘I Kissed a Girl’ te zingen, tussen een gigantisch stel knalrode lippen waarlangs nog maar net ook een LSD-strip moet zijn gepasseerd.

Beeld rv rony alwin

“I’m still here”, riep Perry ergens halverwege de show, toen ze voor de derde kostuumwissel van de avond ging. “I’m just in a world of my own.” Daar viel in Madison Square Garden niets tegen in te brengen – live is ze nog steeds een powerhouse. Maar de volgende hit mag nu wel dringend komen, en wat meer muzikale focus zou ook geen kwaad kunnen.

Katy Perry strijkt op 24/5 met Witness: The Tour neer in het Sportpaleis, Antwerpen. sportpaleis.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234