Donderdag 17/10/2019

Recensie

Kate Tempest op Les Nuits: ingetogen sollicitatie naar de Mercury Prize ★★★☆☆

Kate Tempest in de Botanique. Beeld Alex Vanhee

Er zijn drie dingen waarvan ik niet had gedacht dat ik ze ooit zou doen: een openhartoperatie uitvoeren, de Nobelprijs winnen, en naar spoken word-poëzie luisteren. Dit weekend is het er voor één van de drie toch van gekomen: mijn welgemeende excuses aan de familie van de patiënt.

Nee, ik heb dus Kate Tempest ontdekt, slam poet-heldin, schrijver, rapper, woelwater. Wanneer de wereld op losse schroeven staat – en ga maar even na: Chewbacca is dood, de Notre-Dame afgebrand en KRC Genk zo goed als zeker kampioen van België – ziet zij het als haar plicht om nog eens goed tegen de fundamenten te trappen. In de beste punktraditie van The Clash spuwt zij ziel én gal tegelijk uit, wendt zij woede aan om schoonheid te bricoleren, en verkiest zij scheenstampen boven handdrukken.

Op Les Nuits – en waar horen haar gitzwarte observaties méér thuis dan in De Nachten? – had ze een geschenk mee: ze zou haar voor 14 juni aangekondigde derde plaat The Book of Traps and Lessons alreeds integraal performen in wat voor haar ook de allereerste halte van de tour was. De enige die haar in de Orangerie gezelschap hield, was producer Dan Carey, die de muziek bij haar teksten schrijft: samen stonden ze daar moederziel alleen, spul te brengen dat nóg donkerder, nóg minimaler en véél persoonlijker klonk dan ouder materiaal.

Kate Tempest. Beeld Alex Vanhee

Waarover zal The Book of Traps and Lessons gaan? Moeilijk! Het is als een lezing moleculaire biologie: het is niet omdat je geluisterd hebt, dat alles meteen kristalhelder was. Wie bij Kate Tempest kauwt op de eerste zin, heeft geen tijd meer om ook de tweede of de derde door te slikken.

Kwamen alleszins aan bod: de brexit én de liefde (‘our country’s coming apart / the whole thing’s become a bumbling farce’ rijmde op ‘give me your beautiful tumbling heart’), depressie (‘the way the day drinks all of my strength / it’s relentless’), romantische obsessie (‘I love you’ staat voor haar gelijk aan ‘I trap you’) en overbevolking: ‘7.4... 7.5... 7.6 billion people’, zei ze alsof ze het had over de kakkerlakken in haar schuif.

Mooi moment: wanneer ze haar avond met haar meisje beschreef, deed ze dat heel zedig. ‘We walked each other home / And closed the curtains.’ Maar de muziek van Dan Carey die dán begon, liet geen twijfel over wat er zich achter die gordijnen afspeelde. Nog meer romantiek op vooruitgeschoven single ‘Firesmoke’. Intussen greep ze terug naar oude gedichten – ‘The Woman the Boy Became’, het in Frank Oceans magazine gepubliceerde ‘Brown Eyed Man’ – en bracht ze een ode aan Kylo Ren uit Star Wars: Episode VIII – The Last Jedi: ‘The old ways need to end!’

Kate Tempest. Beeld Alex Vanhee

Oneliners vielen er genoeg te rapen – “je veegt je telefoon schoon als een moeder haar kind”, hoorde je haar zuchten – maar lollig was het niet. De teneur was: onze partner kent ons niet, onze familie is ons vreemd, onze vrienden laten ons koud – ultieme eenzaamheid in de grootstad, à la Michelangelo Antonioni. En de wereld? Die is gefuckt! Het meest hoopvolle sentiment dat Kate uitsprak, was ‘none of this is written in stone’ – het kán nog veranderen, al gelooft ze daar zelf niet meer in. Rick Rubin zal The Book of Traps and Lessons mee producen, maar het zal niet de Rick Rubin van Adele of Justin Timberlake zijn, wel die van de oude, stervende Johnny Cash.

Het nieuwe materiaal klonk zacht, ingetogen en intiem, maar toch kwam het rauwe oude werk welgekomen als een koud pintje na een lange bergbeklimming. ‘We Die’, ‘Circles’ en ‘Ketamine for Breakfast’ – niet gelogen: toen ik eens in Engeland ging feesten, werden er bij de locals effectief lijntjes op de ontbijttafel gelegd – waren stuk voor stuk bijtend als een kwade alligator. Die oude nummers briesten, hadden een energie die bij het nieuwe materiaal soms nog ontbrak. Bij ‘Europe Is Lost’ – hét brexitanthem – werden de bassen zelfs zo luid gezet dat het leek alsof Tempest ons met z’n allen richting Nieuw-Zeeland wilde dreunen. Of alleszins: wég van hier.

Al bij al is ‘veelbelovend’ een goed woord. Als Kate haar neiging tot prekerigheid (zie: ‘the lessons will come again / if they aren’t learned today’, geeuw!) in bedwang kan houden, is die Mercury Prize binnenkort misschien wel éíndelijk van haar. Vraag het maar aan de brexitonderhandelaars: derde keer, goede keer!

Kate Tempest. Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234