Vrijdag 03/07/2020

VideogamesDoom Eternal

Kan ‘Doom Eternal’ nog opboksen tegen de huidige games?

Still uit ‘Doom Eternal’.Beeld RV

Vier jaar geleden bracht gamestudio id Software een moderne remake van zijn jaren 90-klassieker Doom op de markt. Dat werd een succes, en nu zitten ze ermee: de wetten van de commercie schrijven natuurlijk een sequel voor, maar hoe zet je een videogamereeks verder die allang tot het verleden van het medium behoorde?

De planeet Mars, ergens in de nabije toekomst. Na een mislukt teleportatie-experiment laat een militair-wetenschappelijke kolonie op de maan Phobos niets meer van zich horen, en zustermaan Deimos is op mysterieuze wijze verdwenen. Als enige marinier die gestrand geraakt in de basis moet u nu te wapen tegen allerlei gedrochten die uit de teleporteermachine komen, en een duik in het ding brengt u uiteindelijk naar de plaats waar ze vandaan komen: de hel. Het klinkt als de synopsis voor een sf-horrorfilm uit het b-genre die u in die tijd met dozijnen uit het rek van de videotheek kon grissen, maar in 1994 betekende Doom – de schietgame waarin al het voornoemde zich voltrekt – een kantelpunt voor videogames.

Still uit ‘Doom Eternal’.Beeld RV

Niet alleen gaf Doom games een cruciale duw van 2D naar 3D, maar de game was in de vroege jaren 90 ook bijna even diep doorgesijpeld in de populaire cultuur als pakweg Pac-Man en Super Mario Bros. Chandler speelde hem op zijn peperdure nieuwe laptop in Friends. De game dook ook op in afleveringen van tv-reeksen als The Simpsons en E.R. Samples uit de geluidseffecten kwamen voor in tientallen metalsongs, waaronder ‘Wollt ihr das Bett in Flammen sehen?’ van de Duitse groep Rammstein. Die populariteit taande echter relatief snel: sequel Doom II: Hell on Earth, die een jaar later al verscheen, verzoop in de bekendheid die de eerste game tot aan het einde van het decennium bleef genieten, en late opvolger Doom 3 brak geen potten in 2004. Het werd – snel voor een game die miljoenen exemplaren verkocht in een tijd toen videogames nog niet zo breed werden gedragen als vandaag – deel van de retro, een game waarop men met veel gevoel voor nostalgie terugkeek.

Drie generaties

Tot id Software, de in Dallas gevestigde gamestudio erachter, in 2016 een moderne remake van Doom op de markt bracht. Een die op zijn beurt een miljoenenteller werd, waardoor er nu er dus – volgens de wetmatigheden van de videogamesector – ook een sequel moest komen. Een die bovendien niet meer kan teren op nostalgie alleen: Doom Eternal, zoals die opvolger heet, moet nu een gamereeks voortzetten die eigenlijk tot het verleden behoorde. “We kunnen niet meer alleen mikken op de generatie die het origineel heeft gespeeld”, zegt Marty Stratton, directeur van id Software en uitvoerend producer van Doom Eternal. “Er zijn nu twee, bijna drie generaties spelers die we met één en dezelfde game moeten bedienen. Daarvoor moet je goed weten welke elementaire componenten van het origineel je moet behouden en welke je moet herinterpreteren, want het DNAvan jonge gamers is vandaag heel anders: ze zijn veeleisender geworden, ze willen games met meer context en mentale uitdaging.”

Still uit ‘Doom Eternal’.Beeld RV

Een van de concessies die id Software deed met Doom Eternal is dat er een veel complexer, fantasyachtig verhaal in zit, terwijl dat van alle eerdere titels uit de reeks op een bierkaartje paste. De game is ook ‘moeilijker’: niet noodzakelijk in het aantal tegenstanders die op de speler afkomen en hoeveel kogels ze moeten slikken om neer te gaan, maar er zitten ook een aantal puzzelelementen in. “We verfijnden en moderniseerden de manier waarop je het speelt”, zegt Stratton, “maar het blijft een balanceeroefening: we willen ook de elementen versterken waarmee Doom ooit zo populair werd. Ook visueel: je zult de demonen uit 1994 altijd blijven herkennen aan hun silhouet. De Pain Elemental, bijvoorbeeld, zal qua vorm altijd een soort gehaktbal met horens blijven. Ook al zijn computergraphics tijdens die kwarteeuw natuurlijk véél verfijnder geworden.”

Plezant geweld

Het belangrijkste oerelement dat Doom Eternal meenam uit de originele games is de flow van het spel, die een pak sneller is dan die van andere first-person shooters. Modernere games uit dat genre, zoals Call of Duty en Battlefield, gaan voor een iets bedachtzamere aanpak: de speler blijft een eenmansleger, maar hij kan dekking zoeken, moet de tactiek van de AI-gedreven tegenstanders voorzien, en het schieten vraagt meer precisie. In Doom Eternal moet de speler gewoon blijven schieten tot er niets meer beweegt, doorgaan naar het volgende gebied, en daar opnieuw beginnen. “De actie in een Doom-game is altijd heel agressief geweest, losgeslagen”, zegt Stratton. “Dat zal vertrouwd aanvoelen voor oudere spelers, en verfrissend voor jongere.”

Still uit ‘Doom Eternal’.Beeld RV

Een andere pijler van de originele game die behouden bleef: Doom Eternal is lachwekkend bruut. De demonen en zombieachtigen die de speler aan gort knalt, vliegen met veel gespetter uit elkaar. Dat was, zelfs met de nog povere staat van computerkracht in die tijden, ook al zo in 1994. Al vroeg in de game kon de speler bijvoorbeeld zijn gedrochtelijke tegenstanders te lijf met een kettingzaag wanneer zijn kogels eventjes op waren: een element dat natuurlijk ook weer in de nieuwe game terugkomt. “Er zit veel waanzinnig geweld in Doom Eternal, maar het blijft plezierig”, zegt Stratton. “Op geen enkel moment voelt het gemeen, en de gruwel is nooit gericht op menselijke personages. Het zal je eerder doen schateren dan ineenkrimpen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234