Vrijdag 18/10/2019

Concertrecensie

Kamasi Washington in La Madeleine: passioneel protest van een dagdromer

Kamasi Washington met zijn band in La Madeleine in Brussel. Beeld Illias Teirlinck

Kamasi Washington liet er geen gras over groeien in La Madeleine. De Californische jazzprins blies de deur die ons aardse bestaan en zijn kosmische universum van elkaar scheiden zonder dralen uit zijn hengsels. Tripje? Tripje.

Washington en zijn kornuiten (twee drummers, een trombonist, bassist, zangeres en pianist) maalden niet om finesse in La Madeleine. In 'Re Run' stampten en bonkten de drummers tot hun grove, funky leidraad gespierd genoeg was om de improv van hun compadres te dragen: de Bernie Worrell-achtige wahwah-freakout van keyboardtovenaar Brandon Coleman of het weelderige koper van Washington en Ryan Porter dat bij momenten ijzingwekkend traag door de zaal ebde – bevroren Duke Ellington, zeg maar.

Ook deze keer nodigde Kamasi zijn vader Rickey Washington uit op het podium om wat mee te blazen. We zagen het hem in het verleden ook doen tijdens zijn felle concert in de AB Club, drie jaar geleden, en op Gent Jazz. 'Malcolm’s Theme', een compositie uit het verbluffende debuut The Epic , geschreven door Spike Lees huiscomponist Terence Blanchard, werd gedeconstrueerd en opnieuw aan elkaar gelijmd, zij het lekker slordig. 

Zielenpijn

Een broeierig Zuid-Amerikaans ritme op losse schroeven rolde de rode loper uit voor papa Washington die onbezonnen raasde à la Albert Ayler. Bassist Miles Mosley schraapte over zijn contrabas alsof het een metalgitaar was. In de grandioze finale van het nummer leken de instrumentpartijen door een vortex te worden opgeslokt, terwijl de zangeres Patrice Quinn verkrampt haar zielenpijn uitschreeuwde, zo leek het althans. Een soundtrack voor #blacklivesmatter-adepten die 'Alright' van Kendrick Lamar te soft vinden.

Dat er niet alleen jazzadepten in de zaal stonden maar ook jonge
urban hipsters heeft Washington aan laatstgenoemde rapper te danken, die de saxofonist een plekje gunde op zijn succesplaten To Pimp a Butterfly en DAMN. Hiphopfans waren wellicht niet vies van de groove in 'The Psalmist', een snee bruut jivende jazzfunk, geschreven door Ryan Porter, waarin diens trombone luid loeide en prompt panisch over de beat hobbelde. Of het drumbombardement 'Bobby's and Tony's Day Off', waarin de twee drummers met elkaar in conversatie gingen, nu subtiel roffelend, dan allesverpulverend als dolgedraaide holbewoners.

Kamasi Washington Beeld Illias Teirlinck

Love Boat

"Het coolste voor een rondreizende muzikant is dat je voortdurend verschillende talen hoort, allerlei exotisch voedsel kunt eten en kunt kijken naar hoe mensen zich kleden", aldus Washington die de hippie-predikant in zichzelf van de teugels bevrijdde. 'Truth' volgde, een nummer uit het vorig jaar verschenen Harmony of Difference, omdat "harmonie iets prachtigs is. Not to be tolerated but to be celebrated". Mja, backstage moet het rookwaar van een goed jaar zijn geweest. 

Washingtons boodschap van eenheid en broederschap raakte duidelijk een gevoelige snaar bij het publiek dat wildenthousiast reageerde. Wij lieten ons opzuigen door het dartele ritme, de woordeloze mantra-zang en de uitgerokken blazerspartijen die schipperden tussen verlangen en stil verdriet. Afrobeat nam de boel over, opgefleurd met Cubaans gekleurde pianoloopjes en – verhip! – die cheesy melodie die ons telkens weer aan het thema van Love Boat doet denken. Of waren wij even stoned als Kamasi?

Uit het eind juni te verschijnen Heaven and Earth koos de saxmaestro 'The Space Travellers Lullaby'. "Ik ben een dagdromer en een ruimtefreak", bekende hij. "A space cadet". De geraffineerde swing waarmee hij zijn sciencefictionfantasie tot leven wekte, deed frivool aan en had psychedelica in de poriën. Zie: de naar alle kanten uitwaaierende pianosolo, krols maar niet gespeend van mal melodrama. Als om zijn nerdy space-obsessie aan te dikken, gooide Washington er een flardje uit John Williams' beroemde Star Wars-thema achteraan.

De band van Kamasi Washingtonin in de Brusselse concertzaal La Madeleine. Beeld Illias Teirlinck

Eén keer in uw leven

Ook nieuw was 'Fists of Fury', dat de kop opstak als blaxploitation-parodie: rechttoe rechtaan jazzfunk die de zinderende meerlagigheid van Washingtons hallucinogene jams ontbeerde. Maar halverwege muteerde het nummer tot een curieuze, Zappa-achtige groover die hardrock in de onderbuik droeg. Zangeres Quinn voegde prompt een vleugje black power toe: "We will no longer ask for justice / instead we will take our retribution".

Nee, Kamasi Washington is lang niet zo grensverleggend als wel eens wordt beweerd (jazzfans die de sixties en seventies hebben meegemaakt zullen dat beamen), hij slaagt er wel in om een pakkend, consequent verhaal te vertellen. In La Madeleine ging dat over broederschap, gelijkheid, levensvreugde en, als puntje bij paaltje komt, over luidruchtig, passioneel protest.

U moet hem minstens één keer in uw leven hebben zien spelen. Zei men dat ook niet over Coltrane?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234