Maandag 22/07/2019

Concertrecensie

Jungle in Trix: een dubbeltje op z’n kant

Beeld Francis Vanhee

De bleke funk van Jungle schitterde en straalde in Trix, maar ze voelde ook beperkend aan. Zullen de Britten hun houdbaarheid kunnen verlengen?

Het kan verkeren. Vier jaar geleden was Jungle nog een koddig hipstersnoepje – te weird en te grillig voor de massa. Maar in Trix zoog de Britse band nu ook de doorsnee pintjes hijsende Rock Werchter-gangers aan die zo te zien eens wat anders willen dan Muse en Editors. Gek, want Jungle beschikt uiterlijk over weinig troeven waar het poppubliek zich veilig bij voelt. De band is in wezen een duo zonder duidelijke frontman. De drie muzikanten en twee achtergrondvocalisten zijn huurlingen. Jungles videoclips schuiven liever anonieme dansers en acteurs naar voren dan dat ze de groepsleden in de spotlichten zetten. Het artwork van de platen is even gestileerd en mysterieus als weinigzeggend.

Beeld Francis Vanhee

Dan ligt het vast aan de catchy singles die door meer dan één popradio worden geprogrammeerd, ook al heeft het even geduurd eer men op onze zenders weg wist met Jungle. In Trix werd het grijsgedraaide ‘Heavy, California’, waarin een veel te dikke basdrum met de rest van de song ging lopen, op herkenningsapplaus onthaald, net als ‘Happy Man’, twee songs uit de recente plaat For Ever. De Jungle-formule is even glashelder als simpel: een elektronische ruggengraat, euforische synths of strijkers, een wollige groovy bas, gitaaraccentjes en de snerpende falsetten van groepsbreinen Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland – twee Johnny’s met een puike muzieksmaak. Liefhebbers vinden Jungle een onweerstaanbare feestband. Sceptici struikelen over zijn soms nogal suikervrije bleekschetenfunk: een veilige variant voor wie het echte, Afro-Amerikaanse spul te gevaarlijk en te onvoorspelbaar vindt.

Jaloerse Bee Gees

In Antwerpen gaf de eerste helft van deze show de believers gelijk. ‘Smile’, de chaotische opener van de tweede plaat, putte kracht uit het samenspel van de drummer en de percussionist, en profiteerde van de bevlogen gospel van de achtergrondzangeres. ‘The Heat’ zinderde broeierig onder lampen die verschoten van vuurrood over sleazy paars tot bluesy blauw. Radiohitje ‘Julia’ klonk even zwierig als op plaat – wie zin heeft om eens met een beate glimlach door zijn woonkamer te moonwalken, zoekt als de wiedeweerga de Soulwax-remix op. ‘Beat 54 (All Good Now)’, het beste liedje op For Ever, straalde onder een gloeiende strijkerssample en triomfeerde dankzij de glasheldere, naadloze zangharmonieën van Lloyd-Watson en McFarland. De Bee Gees zijn er vast stikjaloers op. Heerlijk nummer.

Beeld Francis Vanhee

‘Platoon’ ontrafelde nog een ander geheimpje van Jungle: die verfijnde, in elkaar glijdende gitaarsyncopen die zowat elke zichzelf respecterende funkband in huis heeft, van The Commodores tot Average White Band. Alleen goot Jungle er een glossy sausje over en schuwden de jongens de gesofisticeerde, gelikte klanken niet. Earth, Wind & Fire was nooit erg veraf. In ‘Time’, de klepper die dit concert afsloot, weefde de band dan weer ingenieuze, aan afrobeat schatplichtige gitaarmotiefjes waar Talking Heads bijna veertig jaar geleden een handelsmerk van maakten. Jungle kent zijn pappenheimers, zoveel is zeker.

Vervaldatum nadert

Maar de Londenaars moeten oppassen dat hun rigide esthetiek de zuurstoftoevoer niet afsnijdt. Zo kende het tweede deel van deze show een stevige dip wegens teveel middelmatige, onderling inwisselbare nummers. Jungles naar indienormen gladde aanpak is een dubbeltje op z’n kant. Zeker, die kraaknette sound zorgt voor een herkenbare, charmante identiteit maar ze staat het experiment in de weg. Zulks bleek al uit For Ever, een album dat op compositorisch vlak beter is dan het debuut maar qua sound ter plaatse blijft trappelen. 

Beeld Francis Vanhee

Jazeker, Jungle is een goeie band, maar zijn verhaal voelt nu al eindig aan. Zijn houdbaarheid is beperkt. Zijn vervaldatum nadert. Want een derde album dat uit hetzelfde vaatje als de eerste twee tapt, pikt niemand – zeker in een muziekwereld waar één strakomlijnde sound in no time van superhip naar hopeloos gedateerd kan tuimelen. De opties? Voor een radicaal andere aanpak kiezen, maar ook dat houdt risico’s in. Oftewel moet Jungle de laatste weerhaakjes van zijn sound vijlen en resoluut voor een breed commercieel geluid gaan, met featurings van pakweg Pharrell en Snoop Dogg als toetje. Mayer Hawthorne probeerde zoiets al en faalde. Lukt het Jungle wél?

Of ze moeten nog eens een dijk van een song schrijven à la ‘Busy Earning’, een publieksfavoriet die in Trix voor vlagen euforie zorgde. Wedden dat ze er nog zo eentje in de vingers hebben?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden