Maandag 09/12/2019

Filmrecensie

‘Judy’: perfecte, haast onherkenbare Renée Zellweger in jammerlijk eenzijdig portret ★★☆☆☆

Judy Beeld RV

Met haar hoofdrol in Judy werpt Renée Zellweger eindelijk het juk van Bridget Jones van zich af. Haar schitterende acteerprestatie kan echter niet verbergen dat deze film een clichématig portret zonder veel diepgang is.

In de geschiedenis der kindsterren loopt het zelden goed af. Judy Garland was dertien toen ze een dik contract kreeg bij de grote filmstudio MGM. En in 1939 - op haar zeventiende - krijgt ze de hoofdrol in de musicalfilm The Wizard of Oz. Als Dorothy maakte ze het nummer ‘Over the Rainbow’ een instant klassieker.

Maar tot daar dus het goede nieuws. In de biopic Judy probeert regisseur Rupert Goold (True Story) te vatten waar het mis liep. Hoe ze verslaafd raakte aan amfetamine en barbituraten, steeds vaker onprofessioneel gedrag vertoonde en zelfs uit het leven wou stappen. Want hoewel de film is gebaseerd op het toneelstuk End of the Rainbow, dat gaat over Garlands poging to comeback in een Londense nachtclub, grijpt Goold maar al te gretig terug naar de beginjaren van de jonge Hollywoodster. Hoe ze in de greep werd gehouden door de studiobaas, niets meer zelf mocht beslissen, kortom helemaal geleefd werd.

Die premisse is ook duidelijk zonder zo expliciet te worden, wat de eigenlijke vertelling te vaak onderuithaalt. Bovendien is die pijnlijke periode van drank, drugs en absoluut falen in de Britse hoofdstad op zich stof genoeg voor een dramatisch verhaal. In plaats van te tonen welke demonen haar kwellen, besteedt Goold te veel aandacht aan de nevenverschijnselen. Een persoonlijke assistente, een opportunistische nieuwe vlam en een olijk doch weinig essentieel homokoppel.

Wie dit jammerlijk eenzijdig portret rechthoudt, is de hoofdrolspeelster. Eerlijk, pas na tien minuten in de film beseften wij weer wie precies de bewuste actrice was. Als Garland kan de haast onherkenbare Renée Zellweger eindelijk het juk van Bridget Jones van zich afwerpen. En dat werd tijd, want cast haar zonder metamorfose in om het even welke andere rol, en je blijft diezelfde zielige beelden zien, van zalmroze bommaondergoed en weinig flatterende sweatpants.

In tegenstelling tot het leven van Garland zelf, is Judy niet allemaal kommer en kwel. Maar het had wat tragischer, dieper en vooral minder clichématig gemogen. En dat blijft helaas voor a land that I’ve heard of, once in a lullaby.

Vanaf 13/11 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234