Dinsdag 15/10/2019

Theaterrecensie

Josse De Pauw brengt vergeten kernramp onder de aandacht in ‘La mémoire des arbres’ ★★★☆☆

Scènebeeld uit ‘La mémoire des arbres’ Beeld Théâtre National

Voor Fukushima en voor Tsjernobyl was er Ozjorsk. Een vergeten kernramp, die Théâtre National-directeur Fabrice Murgia en acteur Josse De Pauw weer onder de aandacht willen brengen. Al slaagt het puike La mémoire des arbres er niet altijd in om die aandacht vast te houden.

Josse De Pauw speelt een van de laatste overlevenden van een naamloze stad die van de buitenwereld werd afgesloten. De Pauws personage, die aan een ongekende en ongeneeslijke ziekte lijdt, is een composite character: terwijl hij op de scène vertelt hoe ellendig en eenzaam het bestaan is als de staat je in een vergeethoek duwt, vertellen verschillende geïnterviewde overlevenden op een groot scherm woordelijk hetzelfde verhaal. Anderhalf uur lang blijft de werkelijkheid doorschemeren in deze enscenering, in het pam­flet­tis­tische slot nog het meest van al.

Dat bedoelen we niet negatief. Het siert Murgia dat hij zo overtuigd voor bewustmaking van zijn publiek kiest. La mémoire des arbres is meer dan anderhalf uur entertainment. Bovendien weet de regisseur zijn voorstelling vormelijk mooi in te kleden. Het uitgeleefde decor, met verweerde ramen en meubels en een klein berkenbos, brengt je meteen naar het halfdode spookstadje waarin het stuk zich afspeelt.

Stalin

Alleen het doel van de koptelefoon die elke toeschouwer moest opzetten, ging een beetje aan ons voorbij. Niet dat we niet onder de indruk waren van de composities van Dominique Pauwels (LOD Muziektheater), maar soms leek het alsof die technologie juist meer afstand creëerde tussen de immer puike Josse De Pauw en zijn publiek.

Komt het daardoor dat La mémoire des arbres soms een beetje lijkt te kabbelen? De essentie van dit stuk wordt al vroeg in de voorstelling duidelijk, waardoor Murgia en De Pauw het soms moeilijk hebben om je een hele avond lang op het puntje van je stoel te houden. 

Het hoofdpersonage is gekomen om “een geheugen terug te vinden, om zichzelf terug te vinden”, legt hij uit. Hij vecht tegen de vergetelheid waarin hij is terechtgekomen. Zelfs als hij daarvoor moet tekeergaan tegen een gigantisch standbeeld van Jozef Stalin. Dat is alleszins een beeld dat je niet elk dag op een Belgisch podium ziet. En net dat moet je De Pauw en Murgia nageven: zelfs als de voorstelling wat inzakt, is La mémoire des arbres niet bang om een statement te maken.

Tot 22 september in Théâtre National, Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234