Woensdag 16/10/2019

Interview

Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland van Jungle over hun 'moeilijke' tweede album: "En toen kwamen de traantjes"

Tom McFarland van Jungle. Beeld Stefaan Temmerman

“Vijf jaar geleden waren we wanhopig op zoek naar erkenning”, zeggen Josh Lloyd-Watson en Tom McFarland van Jungle. Met hun debuut kwam die roem, en met de opvolger For Ever hopelijk ook de bevestiging. “Al was het voor ons van groter belang om onze emoties de vrije loop te kunnen geven.”

Zelf beschrijft Jungle zijn tweede plaat For Ever als “een post-apocalyptisch radiostation dat break-upsongs draait”. Klinkt heftig, maar daar hoef je nu ook weer niet zo veel van te geloven. Kleurrijke bleekschetenfunk, zwarte soul en nachtclubs op een parelmoerwit strand komen je eerder voor de geest dan een door zombies geterroriseerde dystopie. “Dat is allicht de aard van het beestje”, grinniken J. en T., die zich vandaag minder anoniem laten aanspreken met Josh en Tom. “Zelfs wanneer we meer zin hadden om te grienen dan te leven, merkten we nog dat we grote speelvogels bleven. We mikken nog steeds méér op de dansvloer dan op de duisternis.” 

De Londense schoolvrienden braken in 2014 door met hun titelloze debuut, en tijdens de honderden optredens die volgden, perfectioneerden ze dat geluid. Maar daar draaide het tijdens de opnames van For Ever niét om. “Vroeger ging het om esthetiek, nu om emotie”, legt Lloyd-Watson uit. “Dat was de beste beslissing die we konden nemen. Ik heb het nu soms nog moeilijk om naar onze eerste plaat te luisteren. Ik hoor twee perfectionisten, die op zoek waren naar het volmaakte geluid. Nu vonden Tom en ik elkaar terug na een gebroken hart. Ik verhuisde met mijn vriendin naar Los Angeles, maar die romance bleef niet duren. Tom leerde zijn vriendin dan weer een week voor ons eerste concert kennen, en ook die relatie strandde. Door die samenloop van omstandigheden hadden we het concept voor deze plaat beet: For Ever gaat over de worsteling om met eeuwig engagement om te gaan. Of ik nog geloof in de onsterfelijke liefde? Goh, vraag me dat alsjeblieft niet. (zucht) Op deze plaat krijg je helaas al een idee.”

“Ons vorige album was volgestouwd met plezierige grooves en vibes die regenboogjes en zonnestraaltjes deden vermoeden. En toen kwamen de traantjes (lacht). Ik sluit niet uit dat eeuwige liefde bestaat. Maar mijn naïviteit kreeg wel een lelijke knauw door wat er is gebeurd. Natuurlijk weten we dat een gebroken hart geen wereldnieuws is. Maar als het jou overkomt, is het dat natuurlijk wél.”

Beeld Stefaan Temmerman

For Ever bulkt van wanhoop, als je voorbijgaat aan de vrolijke sound. Een groot verschil met hun eerste worp, die blaakte van bravado. Dat laatste wijten de twee aan een terminaal gebrek aan realiteitszin. “Voor Jungle speelden we in een band die Born Blonde heette. Even had het er alle schijn van dat we zouden doorbreken, zeker toen het muziektijdschrift NME ons 'band van de week' maakte. Maar eigenlijk heeft die indierockgroep nauwelijks golfjes gemaakt. 'Vijftien jaar te laat voor britpop', schreef The Guardian. Fuckin’ ouch. Met Jungle wilden we revanche nemen. Eigenlijk was het aanvankelijk best zielig. We wilden anoniem blijven zoals Gorillaz, omdat niemand er zou achter komen dat we er al een rampzalig parcours hadden opzitten (lacht). We wilden niet a priori beschouwd worden als de mislukkelingen die we eigenlijk wel waren.”

Zelfgenezing

Er is een levensgroot verschil tussen hun debuut en For Ever, geloven Lloyd-Watson en McFarland. “In het begin wilden we vooral een tijdloos geluid creëren. Nu hebben we elkaar letterlijk gechoqueerd in de studio door zo hevig met tristesse en angsten te jongleren. Het kon ons echt niet schelen of een half miljoen mensen de songs goed zouden vinden. Deze plaat moest echt klinken alsof ze uit ons hart gewrongen werd. Sorry, trouwens. Ik wéét dat we in gemeenplaatsen spreken: élke artiest speldt je waarschijnlijk hetzelfde tearjerk-verhaaltje op de mouw. Maar we zweren het je: elke traan en elke druppel hartenbloed is in onze songs gesijpeld. Zelfs in die mate dat we geen seconde stil stonden bij het feit dat we met 'De Moeilijke Tweede Plaat' bezig waren. We waren vooral gefixeerd op zelfgenezing. Andere mensen gaan in therapie, of raken verslingerd aan drugs. Wij probeerden onszelf te helen met onze liedjes.”

Daarmee is de feelgoodfactor nooit verdwenen bij Jungle. Dat geloven ze zelf ook. Tom McFarland: “Wij zijn niet het type dat loodzware gothic oplegt om onze tranen te drogen. We houden van sexy muziek. Dat was ook nu weer de leidraad. Als je niet kan vrijen op een plaat van ons, dan zijn we fout bezig. Of anders ben je gewoon razendslecht in bed, dat is de énige andere optie." (lacht)

Beeld Stefaan Temmerman

For Ever is volgens het duo “het geluid van een rollercoaster, waar we vier jaar geleden op belandden". Maar tegelijk is het een verslag van hoe een overhoop gehaald leven weer op de rails belandt. McFarland: "Dat is misschien nog het mooiste aan deze plaat: we hebben ergens het gevoel dat we een dieper inzicht kregen door deze songs. Eigenlijk is For Ever zowel de ideale tweelingzus als antipode van ons debuut. Tijdens de opnames van onze eerste plaat speelden we heel veel Grand Theft Auto 5, een van de meest creatieve games aller tijden. In dat spel schep je je eigen wereld: net zoals ons debuut puur escapisme is, terwijl ons leven zich afspeelde binnen de vier beschimmelde muren van een slecht verluchte slaapkamer.(lacht) Die plaat draaide volledig om vluchtreflexen, terwijl we er op deze plaat zijn achtergekomen dat alle geluk in het hier en nu ligt. Rol maar met je ogen. (lacht) We weten dat het een huizenhoog cliché is. Maar van escapisme naar inzicht gaan op twee platen tijd: volgens ons doen we het zo slecht nog niet.”

For Ever verschijnt 14/9 bij XL Recordings. Op 23/11 staat Jungle in Trix, Antwerpen. Alle info: trixonline.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234