Zaterdag 03/12/2022

DM ZaptMichiel Martin

José De Cauwer die alleen in zijn commentaarcabine achterblijft: het tafereel doet me denken aan mijn grootvader

José De Cauwer vorig jaar in zijn commentaarcabine. Beeld Tim Dirven
José De Cauwer vorig jaar in zijn commentaarcabine.Beeld Tim Dirven

Michiel Martin zet de blik op oneindig. Vandaag: loeren naar José De Cauwer in zijn commentaarcabine.

Michiel Martin

“Hebben jullie thuis geen televisie?” Na vele jaren uit het nest te zijn gevlogen, blijft mijn vader er zich hardnekkig over verbazen. We kijken op de laptop, zeg ik dan, en leg hem fijntjes uit dat er voor de rest niet zo heel erg veel verschil is. Zo bewonderen we woensdag allebei, of dat vermoed ik toch, dezelfde rit in de Tour de France. Een etappe richting Col du Granon die werkelijk alles om het lijf heeft, geserveerd met een zacht sausje van José en Renaat – u heeft vast ook mee gesmuld.

Toch heeft de televisiekijker iets gemist. Nadat de laatste Alpencol het canvas verlaat, wordt er overgeschakeld naar de zoo, waar brilbeer Oberon zijn eigen mancave krijgt. Wie de livestream van Sporza op heeft staan, en die niet vroegtijdig verlaat, krijgt een heel andere mancave te zien. De commentaarcabine.

Lees ook

Het is jammer dat we commentaar moeten leveren vanuit Brussel. Alleen als José elk bultje gevoeld en elke bocht gezien heeft, kan hij een wedstrijd perfect lezen’

‘Vive le vélo’:alles om toch maar geen kenner aan het woord te moeten laten

Geluidloos schrijdt het beeld verder – sinds de zaak-Demarez hebben ze hun lesje wel geleerd met openstaande microfoons. De koptelefoons gaan af, Renaat zakt achterover, mompelt een ‘wauw’ en verlaat de bühne. José blijft zitten, schijnbaar moederziel alleen. Hij wrijft zich in de ogen, legt met een sierlijke vingerbeweging de haartjes op zijn hoofd – ook de wenkbrauwen – in de juiste plooi en staart één seconde in het niets.

Ik kijk. Of beter, ik loer. Ik zie hoe hij uit een pennenzak – het washandje van de kantoormens – een schaar naar boven tovert, door zijn grote wedstrijdboek bladert en een paar hoekjes kortwiekt alsof het de Tour-ambities van Tadej Pogačar zijn. Hoe hij met veel geduld iets omcirkelt, wellicht een observatie die hij daags nadien in het eerste wedstrijduur zal rondstrooien. Hoe hij een blik op zijn horloge werpt, en wegwandelt.

Er zit nu niemand meer in beeld. Ik ben ontroerd, na al dat koersgeweld. Het tafereel doet me denken aan mijn grootvader, die met evenveel zorg in papier knipte en naampjes omcirkelde – meestal de mijne op de regiopagina met de jeugduitslagen in het voetbal. En aan de liefde die erin kroop, ook hier in deze commentaarcabine.

Dus ik blijf kijken, hoop dat er nog een bisronde komt. Die komt er, zo’n twee minuten later. Wellicht met de hand gechronometreerd, zoals alleen José dat kan, om een beter zicht te krijgen met de voorsprong die Jonas Vingegaard in het klassement heeft. Hij heeft een Duvel mee, neemt één langgerekte teug en zet het glas dan op een stoel, net niet meer zichtbaar door de lijn van het bureau – José beseft dat er misschien ook kinderen meekijken.

Zo gaat het nog wel even door. Liefde voor de stiel, in beeld zonder klank gegoten. Ik liplees ‘man, man, wat was me dat’ en zie hoe José maar blijft puffen en blazen, horten en stoten, schudden van neen. Na al die jaren in de koers – een halve eeuw intussen – blijft José er zich hardnekkig over verbazen: God, wat kan koers toch schoon zijn.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234