Zondag 28/05/2023

InterviewFamilieklap

Joris Hessels en broer Wouter: ‘We willen allebei graag gezien worden’

Joris Hessels en broer Wouter: ‘Wouter kent mijn ­gevechten, hij kent de moeilijkheden. Ook ­verdriet heb ik altijd met hem gedeeld.’
 Beeld Bob Van Mol
Joris Hessels en broer Wouter: ‘Wouter kent mijn ­gevechten, hij kent de moeilijkheden. Ook ­verdriet heb ik altijd met hem gedeeld.’Beeld Bob Van Mol

De jongste is 42 en de laatste van vijf ­kinderen. We kennen hem als de man die ­luisterend in een caravan, op een bankje of in een taxi mensenlevens ontrafelt. De oudste is 52 en docent filmgeschiedenis aan het RITCS. Joris en Wouter Hessels, broers.

Sophie Pycke

Joris

“Vroeger was ik altijd ‘de broer van’. Wouter is een zeer gewaardeerde lesgever aan het RITCS, en als ik mensen tegenkwam op de set, vroegen ze vaak of we broers zijn. We lijken ook wel gewoon hard op elkaar. We maken dezelfde beweginkjes met onze handen als we praten, en ook onze stem­timbres zijn erg gelijkend.

“We schelen een generatie, maar ik heb altijd opgekeken naar mijn grote broer. Hij was het trouwens die me voor het eerst meetrok naar theater. Wouter was 21 en regisseerde een theaterstuk in Gent. Ik geloof dat het Kent u de melkweg? heette. Ik had vier zinnetjes tekst en was zo zenuwachtig als een krab toen we samen in zijn pistachekleurige geitje van Belsele, deelgemeente van Sint-Niklaas, naar Gent reden.

“Mijn broer was tenslotte de grote baas. Ik had hem al kordaat horen praten tegen de andere acteurs, dus ik moest me schrap zetten. In mijn hoofd had hij veel meer macht dan hij eigenlijk had. (lacht) Ik wilde het goed doen, maar het lukte voor geen meter. Ik was een brave elfjarige, maar ik wist niet waar de klepel hing, nog minder dan nu.

“Toen ik op het RITCS zat, gaf Wouter er al les. Ik heb een paar keer een hoorcollege meegevolgd, maar ik heb nooit echt les van hem gehad. Wat ik jammer vond, want ik keek toen al op naar zijn bevlogen manier van spreken en zijn passie voor les­geven. De liefde voor cinema en taal heeft hij bij ons thuis binnen­gebracht. Hij was de eerste van vijf die het nest verliet, naar Brussel verhuisde en een groot­stedelijke vibe mee naar huis bracht. In Belsele was nooit meer gebeurd dan de ontvoering van Anthony De Clerck, dus toen hij wegtrok uit dat katholieke nest en terug­kwam met een bepaalde meer­talig­heid en meer­lagig­heid, hield ik daarvan.

“Na mijn studies ben ik naar Antwerpen verhuisd, omdat ik dacht dat je daar moest wonen als je het als acteur wilde maken. De grootste fout van mijn leven. (lacht) Gentbrugge bleek beter te passen bij wie ik ben, want kleiner en warmer, maar de liefde voor Brussel zit bijna net zo diep, dankzij Wouter.

null Beeld Bob Van Mol
Beeld Bob Van Mol

“Wouter bracht trouwens ook de kus bij ons binnen. Ik herinner me nog de eerste keer dat hij onze pa een kus op de kaak gaf, en de verdwaasde blik die volgde. Mannen die kusten, het was toen nog een rariteit. Wouter heeft op veel manieren het pad geëffend. Hij was de gangmaker, en ik ben gevolgd. Als kind mocht ik heel snel veel doen. Ik kreeg meer vrijheid. Hij moest als eerste kind de verantwoordelijkheid nemen. Na het middelbaar wilde hij iets artistiek studeren, maar van onze ouders moest hij eerst naar de universiteit. Ik heb nooit zo’n gevecht moeten leveren.

“We hebben allebei een grote hang naar melan­cholie en die uit zich vaak in muziek. Ik verdrink wel eens graag in liedjes van Eels, terwijl Wouter troost vindt in Franse chansons of de Passies van Bach. We willen allebei te vaak goed doen voor iedereen. En op een gegeven moment begin je daarmee te worstelen. Die zoektocht naar onze eigen ruimte, wat die is en hoe we die het liefst definiëren, hebben we allebei ondernomen. Wouter kent mijn gevechten. Hij kent de moeilijkheden. Ook verdriet heb ik altijd met hem gedeeld. Hij zal niet snel oor­delen.”

Wouter

“Ik denk dat ik geen enkele theatervoorstelling van Joris heb gemist. Sinds 2003 ben ik naar elk stuk gaan kijken. Ik weet dat hij het wel kan appreciëren als zijn broer hem komt steunen. Na een voorstelling kaart ik de positieve dingen aan en later ook wat ik minder vond. Hoezeer onze stem­timbres ook op elkaar lijken, onze smaken liggen soms een tikje verder uit elkaar.

“Joris is een getalenteerd acteur. Hij heeft zich al bewezen in verschillende genres en evenveel gezelschappen. Wat hij doet op televisie is dan weer iets helemaal anders. Hij kan enorm goed luisteren en humor en empathie aan de dag leggen. Bovendien is hij een begenadigd vragensteller. Hij kan als de beste de mensen de pieren uit hun neus vragen. Het verleden van onze mama als verpleegkundige in de psychiatrie zit daar zeker voor iets tussen. Het psychiatrisch ziekenhuis ligt vlak bij onze vroegere middelbare school. Op weg naar school zagen we patiënten op straat wandelen. Soms kwamen ze bij ons thuis eten. Ik herinner me drie jonge mannen die geen ouders meer hadden. Ze hadden altijd twee vreselijke, kleine kuitenbijters mee. Die heetten Mickey en Tarzan. Sindsdien noemen we elkaar zo aan de telefoon. ‘Aah, Mickey, hoe is het daar nog?’ Vreemd, want we hebben helemaal niets met honden. (lacht)

“In theater speelt hij rollen, dat is logisch, maar ook op televisie is er een rol. Hij vergroot zijn positiviteit misschien een beetje uit. Mensen denken dat ze hem kennen als een rustige, ontspannen mens die helemaal in harmonie is met zichzelf, maar dat klopt niet altijd. De versie van zichzelf die hij op tv toont, is maar een stukje van zijn persoon. Als kind was hij wel zo’n zorgeloos en vrolijk bazeke, maar erna is dat wat veranderd. Toen hij de puberteit ontgroeide, ontdekte hij de melancholie, de schaduwkant van het leven, net als ik.

“Met wisselend succes slaan we ons daar door, maar we laten ons allebei snel uit ons lood slaan. We willen allebei graag gezien worden en om dat te bereiken, tonen we de beste versie van onszelf. Die donkere kant aan een ander tonen, vergt overgave en vertrouwen.

“Mijn kleine broer is ondertussen ‘de grote’ van ons twee. Ik ben ‘de broer van’. Het is niet meer andersom. En dat is meer dan terecht. Ik ben geweldig trots op de man, de ras­acteur en de vader die hij geworden is. Een gedeeld podium­avontuur heeft zich sinds onze jeugd niet meer herhaald, maar het lijkt me wel fijn om ooit nog eens een project te delen. Een filmprogramma op Canvas of zo.” (lacht)

Gekke gewoontes

Joris over Wouter: “Wouter heeft een ongelooflijk sterk ­geheugen. Vraag hem wanneer Wilfried Martens of een of andere obscure charme­zanger geboren is: hij weet het.”

Wouter over Joris: “Joris’ bijnaam is de worsten­man. Hij eet ongelooflijk graag vlees. Als iedereen vegan is, zal hij de laatste carnivoor zijn.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234