Vrijdag 13/12/2019

Film

Jongeren dragen 'Home' van Fien Troch: "We hadden compleet vrij spel"

Het zijn de jongeren die 'Home' dragen. Ondanks hun gebrek aan acteerervaring. Loïc Bellemans (m.): "We mochten zoveel proberen als we wilden." Beeld rv

Nergens beter dan thuis? Fien Troch toont dat thuis niet per se de plek is waar je wil zijn, zeker niet als jongere. Dat thema is zo universeel en uitmuntend uitgewerkt dat Home ver van huis al uitgebreid werd toegejuicht en bekroond.

"Ik wist wel dat ik iets met jongeren wou doen, maar het allereerste idee was eigenlijk: een jonge delinquent die een schuilplaats zoekt bij een oudere vrouw in een grote villa ergens aan de rand van een bos. Rond dat idee zijn we gaan breien en hadden we het al vlug over loyaliteit, over het verleden dat je achtervolgt, en meer van die dingen. Het thema van het generatieconflict is er eigenlijk vanzelf ingeslopen, wellicht omdat ik heel graag vertel over jongeren en opgevoed worden, en over hoe volwassenen naar jongeren kijken en omgekeerd."

Zo kwam Troch uit bij het verhaal van Kevin (Sebastian Van Dun), een jongen die met een woedeprobleem worstelt en na zijn tijd in een instelling thuis niet meer welkom is. Zijn tante wil hem wel opvangen, maar ondanks al haar goeie intenties voelt hij zich ook in haar gezin niet echt op zijn plaats. Hij kan het wel vinden met zijn neef (Loïc Bellemans), met wie hij samen de straat optrekt om rond te hangen met andere jongeren die zich ook nergens thuis lijken te voelen. Al hebben ze nog wel redenen waarom ze botsen met de volwassenen. In ieder geval, het zijn die jongeren die de hele film dragen. En die nu terecht geprezen worden om het ongelooflijke naturel dat ze uitstralen.

Beeld rv

Jezelf spelen

"Het zijn natuurtalenten", zegt Troch. "Maar er zit ook heel veel van henzelf in de film. Ik heb hen de vrijheid gegeven om te zoeken hoe zij op de beste manier in de film pasten, maar ook het beste spelen. Om een voorbeeld te geven: het meisje dat de casting deed, heeft hen eerst geïnterviewd, en dan pas, op basis van de interviews, laten terugkomen om echt te spelen. Het was belangrijk wie die mensen waren, wat zij zelf hadden meegemaakt, wat zij zelf te vertellen hadden. En uiteraard speelde hun fysiek een belangrijke rol. Omdat we toen al wisten: die personages gaan nog eens extra vorm krijgen door wat ze er zelf aan toevoegen of zijn. Ik ben supertrots op die gasten."

Eigenlijk waren het allemaal tieners die zelf zoekende waren. Mistral Guidotti, die de rol van John speelt, geeft dat ook toe: "Het is mijn moeder die me heeft ingeschreven voor de auditie. Op school wilde het niet lukken en ze wou dat ik met iets nuttigs bezig zou zijn. Ik had vroeger al wel eens in een paar reclamefilmpjes meegespeeld, maar niets bijzonders. En een langspeelfilm zag ik wel zitten." Intussen hoopt hij vaker te acteren, maar eerst wil hij nog zijn middelbare school afmaken via de examencommissie.

Ook Loïc Bellemans heeft zijn studie aan Sint-Lucas stopgezet en volgt nu aan het CVO de opleiding verkoopstechnieken. "Maar ik ben ook nog bezig met hiphop, ik rap en ik schrijf teksten", zegt hij. "Ik wil creatief bezig blijven." Hij had al wel een paar kortfilms gedaan, maar "ik had ook geen echte ervaring, niemand van ons. Maar we hadden compleet vrij spel. We kregen het scenario niet te lezen, maar mochten zoveel uitproberen als we wilden. We overliepen wel de scènes uit het scenario, maar we kregen geen tekst. Eigenlijk zeggen we met onze eigen woorden wat er te zeggen viel. Daardoor komt dat naturel, denk ik."

Lena Suijkerbuijk speelt het enige meisje van het gezelschap. Een jongedame die ook iets te gretig naar liefde op zoek is. "Wij passen eigenlijk allemaal vrij goed bij onze rollen", vertelt ze. "Iedereen speelt min of meer zichzelf. Of tenminste hoe we zouden zijn, mochten we in gelijkaardige situaties terechtkomen. Ik vind het een vrij accurate weergave van het leven van een tiener. Behalve dan in de heel dramatische passages. Maar wel de taferelen op school, die ruzies, de discussies over niets, en dat iedereen kregelig wordt van elkaar."

Zoals wel vaker bij Fien Troch draait het om de onmacht om te communiceren. "Op die leeftijd is er veel dat je wilt, maar je valt nog liever dood dan het te vragen", legt ze uit. "Ik herinner me als tiener dat ik heel erg in de war was. Ik wou zo graag bij mijn ouders zijn en geborgenheid hebben, maar ik wou ook eigenlijk de hele tijd weggaan en stoute dingen doen. Ik vond dat heel ingewikkeld. Dat zit ook in de film."

"Dat is precies wat tiener zijn is", zegt Suijkerbuijk nog. "Je weet niet wie je bent, je weet niet wat je wil en als iemand dan zegt wat je moet doen, dan is dat al zeker wat je niet wil."

Meer speeltijd

Volwassenen en tieners, het zijn gewoon wezens van een andere planeet die onder hetzelfde dak wonen. Lena Suijkerbuijk: "Ja, toen mijn vader de film had gezien, zei hij dat hij me in bepaalde scènes keihard herkende, maar dat hij ook dingen zag die hij compleet niet in me herkende. Dat was de eerste keer dat ik besefte dat de volwassenen heel anders naar de film kijken dan wij."

Het grappige is dat die volwassenen allemaal gespeeld worden door bekende mensen. En dat veel van die bekenden genoegen moeten nemen met kleine rolletjes: Tom Audenaert, Kevin Janssens en Jeroen Perceval. Hoe klein zijn rol ook was, hij twijfelde niet, zegt Perceval. "Fien is een getalenteerde dame. En ze beschikte over een uitstekend script. Het was een aangename ervaring. Heel fascinerend hoe ze zonder kunstlicht werkte en alle scènes in één shot filmde. Daardoor was er des te meer tijd om te spelen."

Dreigend en sexy

Die scènes moesten er vooral rauw en realistisch uitzien. Fien trachtte een documentaire gevoel te creëren "om je te laten voelen dat je erbij bent op dat moment, dat je het privilege hebt om in de living te staan en mee te maken wat de personages meemaken. Maar ik wou vooral in de beelden de onrust van die jongeren weergeven." Die zit ook in de muziek van Johnny Jewel die op de beelden plakt. Het was via haar man Nico Leunen, dat ze bij de componist van Drive uitkwam. De twee hadden eerder samengewerkt toen hij de film van Ryan Gosling aan het monteren was. En het was zijn idee om Jewel te vragen. Fien Troch was daar aanvankelijk niet van overtuigd. "In het begin wist ik zelfs niet goed of daar muziek op moest. En toen hij met Johnny Jewel kwam aanzetten, moest ik aan Miami of L.A. denken, of zeker aan iets heel gestileerds. Maar nu is dat de perfecte balans, de muziek is dreigend, sexy en geeft de film energie."

Of het werkt? "Ik heb een uur niets gezegd, nadat ik de film gezien had", bekent Suijkerbuijk. "Heel heftig, zo goed dat ik er even niet goed van was."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234