Dinsdag 26/05/2020

Johnny Marr en Triggerfinger triomferen op vierde dag Lokerse Feesten

Triggerfinger.Beeld Alex Vanhee

De vierde dag van de Lokerse Feesten werd een wedstrijdje België-Engeland, met jonge honden The Sore Losers tegenover Miles Kane, en nationale trots Triggerfinger als uitdager voor levende legende Johnny Marr. Onze westerburen haalden het uiteindelijk, al waren er drie cijfers na de komma nodig om de winnaars aan te duiden.

The Sore Losers (***) stonden werkelijk te blinken in het avondzonnetje, en het Limburgse gezelschap kon zijn lol niet op toen bleek dat er al vroeg opvallend veel volk op de been was om dit Limburgse viertal aan het werk te zien. Het gezelschap rond zanger/gitarist Jan Straetemans speelde begaaide bluesrock waar veel goesting, maar weinig originaliteit uit sprak. Je hoorde echo's van The Black Keys, The White Stripes en honderd andere bandjes die in smerige rock-'n-roll handelden, maar de groep stak na vijftig minuten niet tegen en dat was een goed teken. Gezien het terrein toen al gevuld was met fans die later het gelijkgestemde Triggerfinger live wilden zien, hadden de Losers er na afloop gegarandeerd een paar handenvol fans bij. Ook goed opgelet in de showbizzklas, trouwens. Na het laatste nummer vanop het podium nog snel een fotootje van het publiek nemen: werkt altijd.

Alsmaar vaker landen levende legendes op het podium van de Lokerse Feesten, en drie jaar na de de drukbesproken passage van Morrissey, was het maandagavond de beurt aan Johnny Marr (****), gitarist van de legendarische Smiths, en door muziekblad NME vorig jaar nog uitgeroepen tot Godlike Genius. In een andere poll van dat magazine - een zoektocht naar de meest invloedrijke band aller tijden- waren The Smiths elf jaar eerder ook al op één geëindigd, net voor The Beatles. Niettemin was Marr er zich van bewust dat zijn naam vandaag meer belletjes doet rinkelen dan het songmateriaal van zijn vorig jaar verschenen solodebuut, en daarom speelde de Brit samen met een vierkoppige band onder een backdrop waarop in grote roze letters zijn identiteit kenbaar werd gemaakt. Naast materiaal uit The Messenger passeerden flink wat Smiths-classics de ronde. Het opwindende 'Panic' zat al vroeg in de set, 'Stop Me If You Think You've Heard This One Before' werd aangekondigd als een oude folksong uit Manchester, en het wervelende 'Bigmouth Strikes Again' had zelfs geen introductie nodig om je bij je nekvel te grijpen.

Niet onvervangbaar
Opmerkelijke vaststelling: Marr's stemtimbre was vrij vergelijkbaar met dat van Morrissey, terwijl zijn karakteristieke, klaterende gitaarspel dan weer geen enkele vergelijking verdroeg. Dat merkte je nog meer tijdens een weergaloos 'Please, Please, Please, Let Me Get What I Want' en het uit de Electronic-catalogus opgeviste 'Getting Away With It'. 'New Town Velocity' onderstreepte dat hij ook in deze fase van zijn carrière nog steeds klassieke popmelodieën kon schrijven, voor de set met een dik, vet uitroepteken werd afgesloten via 'How Soon Is Now' en -uiteraard- 'There Is A Light That Never Goes Out'. Eerlijk: Marr droeg de erfenis van The Smiths met veel meer gratie dan Morrissey drie jaar geleden. Het leidde tot een even opmerkelijke als verrassende conclusie: de teksten van The Smiths waren fantastisch, de gitarist maakte het geluid uniek, en het imago sprak tot de verbeelding. Maar die stem bleek toch nét iets minder onvervangbaar dan altijd gedacht. Marr-Morrissey: 1-0.

Johnny Marr.Beeld Alex Vanhee

Na Marr werd het wedstrijdje België - Engeland verder gezet met een herhalingsoefening van Rock Werchter. Miles Kane (***1/2) had als frontman nog aan zelfvertrouwen gewonnen, en verstond intussen de kunst om de massa met een simpel knikje op te hitsen. De voormalige aanvoerder van The Rascals grossierde in bronstige Britpop, robuuste adrenalinesongs en een forse dosis rock-'n-rollattitude. Je zag zo dat het geen routineklus was. 'Counting Down The Days' klonk hoekig en spitant, 'Give Up' werd verweven met het van de Stones geleende 'Sympathy For The Devil', en het rechttoe-rechtaan gespeelde 'Rearrange' werd onthaald als de classic die het intussen geworden is. Kane kreeg na afloop zowaar een bh- toegegooid waar even voordien vast nog een weelderige boezem in had gepast. Rock-'n-roll!

Miles Kane.Beeld Alex Vanhee

Oogverblindend
Wat moet er nog over Triggerfinger (****) worden gezegd dat al geen duizend keer geschreven is? De band voelde zich op het podium als een vis in het water, en dat hoorde je aan elke gitaarlick, elke pluk aan de bas, elke drumroffel. Fijn ook dat ze inmiddels wat meer echte songs in de set hadden zitten, zodat het optreden méér was dan een jamsessie die de ruimte tussen 'Perfect Match', 'All This Dancing Around' en Die Onvermijdelijke Cover moest opvullen. Triggerfinger bleek intussen zo'n gerodeerde liveband dat hun set nergens haperde. Doordat Block en Monsieur Paul er elk een volgspot bijhaalden werd zelfs iets totaal overbodigs als een drumsolo plots een belevenis. Chapeau ook dat ze het gedaan kregen om in zo'n gestroomlijnde set toch altijd een rauw randje te bewaren. Toch één opmerking: die protserige, karikaturale lichtshow was erover, niet in de laatste plaats omdat die vaak létterlijk zo oogverblindend bleek, dat je noodgedwongen naar de videoschermen moest kijken, zelfs al stond je met je neus voor het podium. Hopelijk wordt dat straks in Vorst Nationaal recht gezet. Tenzij het natuurlijk de bedoeling is dat we allemaal een zonnenbril opzetten. Nu ik eraan denk: staat vast cool.

Triggerfinger.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234