Maandag 25/05/2020

Cd-recensie

Joe Goddard doet Hot Chip even vergeten

Joe GoddardBeeld rr

De liefde voor elektronische dansmuziek broeit en bruist op Electric Lines, de beste soloplaat van Joe Goddard tot nog toe. De geluidstovenaar achter Hot Chip spreidt er quasi nonchalant een veelvoud aan kleuren en grooves voor zich uit. 

Wat Joe Goddard niet doet? Paniekerig achter een trend aanhollen. Of The Chainsmokers kopiëren. Ja, er zijn nog échte helden in de dance.

De sikkeneurigste aller critici zullen opperen dat het album lijdt onder een gebrek aan samenhang en dat Goddard een te breed palet aan (sub)genres hanteert. Of dat Goddards creaties te weinig vernieuwend zijn. Zij dwalen.

Anno 2017 is vernieuwing een veel minder prangende parameter in de elektronica dan, pakweg, tien jaar geleden toen er door de evoluties in software geen einde leek te komen aan het potentieel om je sound te tweaken. Toen moest elektronische muziek alsmaar luider, volumineuzer, gesofisticeerder en futuristischer klinken.

Onversneden schoonheid

Anno 2017 zit er enigszins een rem op de roekeloze, intense vernieuwingsdrang die laptopwizards en samplefreaks de voorbije vijfentwintig jaar hoog in het vaandel voerden. De klemtoon ligt vandaag eerder op beleving en emotionele impact. Daartoe kiezen producers opvallend vaak voor een organischer, al dan niet analoog klankenarsenaal. Electric Lines, een werkstuk van een Britse veertiger die de dance van dichtbij heeft zien bloeien en groeien, onderlijnt die gevoeligheid.

Goddard zoekt bovenal naar onversneden schoonheid, niet gehinderd door stijlen en invalshoeken. Zijn herwerking van de houseklassieker 'Music Is The Answer’ (Danny Tenaglia, iemand?) is elegant en sensueel, adjectieven die wij in een dancecontext graag mogen gebruiken. De versie leunt aan bij Goddards 'Gabriel’, zijn stuwende, sexy dancehitje met zangeres Valentina, uit 2011.

'Ordinary Madness’ eert de fluwelen synthpop die begin jaren negentig in zwang was. Wij moesten zowaar aan eendagsvliegjes als Martika denken, evenals aan lieflijke retrofielen zoals Jessie Ware en Shura. Zie ook het etherische 'Human Heart’: Goddard is duidelijk tuk op breekbare, lichtjes soulvolle dameszang.

IJskonijn

'Home’ knipoogt naar campy dancepop à la Sydney Youngblood en zit gestoeld op een rotefficiënte, superbe sample van 'We’re On Our Way Home’, een culthitje van de funkband Brainstorm. Het met een korzelige digitale bas ingesmeerde 'Lasers’ verraadt Goddards fascinatie voor Britse bass-producers als Blawan. Want wie beweerde dat Goddard niet met een felle rechtse optater uit de hoek kon komen? Think again.

Wat nog meer? Feeërieke oldskooltechno zoals die van 'Children’, de bitterzoete UK Garage van 'Truth Is Light’ en, verhip zeg, Hot Chip-zanger Alexis Taylor die het titelnummer op zijn eigen onnavolgbare wijze volneuzelt.

Zoveel klasse en zoveel passie voor de wonderen van de elektronische pop? Alleen een ijskonijn blijft er stoïcijns bij. (Domino)

Hoes van Electric LinesBeeld rr
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234