Maandag 18/11/2019

Muziekrecensie

‘Jesus Is King’ van Kanye West: even neurotisch als ingenieus ★★★☆☆

Beeld EPA

Zelf hebben we religie net zo hard nodig als een tweede rectum. Maar zelfs ondanks de opdringerigheid van zijn hernieuwd geloof, levert Kanye West een plaat af die onder je huid groeit bij elke luisterbeurt.

God en Kanye kunnen al een hele tijd samen door één gouden poort. In den beginne waren er de voorzichtige toenaderingen tot een Hogere Macht, zelfs al getuigde ‘Touch the Sky’ reeds van megalomane avances. Op The Life of Pablo (2106) werd evenwel duidelijk dat het een kwestie van tijd zou zijn vooraleer Kanye West als born (again) christian uit de kast zou komen. Met deze gospel-rapplaat staat hij dichter dan ooit bij God. Alleen klonken de gospel-experimenten een stuk spannender op dat vorige album. Wat Jesus Is King dan weer superieur in zijn opzet maakt, is dat de plaat gerichter klinkt. West focust daarbij op de generatie millennials met de aandachtsspanne van een jonge puppy, waarbij songs vaak niet langer dan twee en een halve minuut aanhouden.

Is dit dan een plaat vol half uitgewerkte ideeën? Nee, dat zeker niet. West staat met een goddeloos zelfvertrouwen achter het altaar, neemt de gekruisigde messias-pose aan en slaagt erin om je een half uur aan zijn bipolaire preek te binden. De plaat wordt ingezet met het Sunday Service Choir, dat Kanye eerder al vergezelde op Coachella deze zomer. Maar net zo goed speelt hij met opzwepende elektronica en opgenaaide orgelgeluiden (‘On God’), vintage soul en een door special effects gebroken stem (‘God Is’) of een onverwachte saxofoonsolo van Kenny fuckin’ G (‘Use this Gospel’)

“Undercooked”, noemden sommige critici deze plaat dit weekend. Een uitschuiver van jewelste, als je het ons vraagt. Wie de productie van Jesus Is King nader onder de loep neemt, merkt al snel dat West rookgordijnen ophoudt met dat veronderstelde minimalisme. “When I get to heaven’s gates / I ain’t gotta peak over”, stelt hij dan ook in het geweldige ‘Selah’. Níét over de top gaan? Lamenielachen, Kanye. De songs zijn even neurotisch als ingenieus in laagjes opgebouwd, waarmee hij een bescheiden meesterwerkje aflevert. Eén dat weliswaar niet kan wedijveren met zijn allerbeste output – of het spirituele To Pimp a Butterfly van Kendrick Lamar. Maar als volledig album blijft West wel voor het eerst gespaard van vullis. Of het zou hooguit dat naar een B-kantje van Bon Iver neigende ‘Hands On’ moeten zijn, waarin West zijn favoriete pose aanneemt – néé, niet de messiashouding, wel die van een Calimero met een Napoleon-complex.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234