Donderdag 22/08/2019

Albumrecensie

Jessie Ware - ‘Glasshouse’: diva met glazen muiltje

Jessie Ware trad vorige maand op in Berlijn. Beeld Redferns

Een kasplantje zouden we haar niet durven noemen, maar op Glasshouse vindt Jessie Ware het veilige onderkomen dat ze zocht. In deze serre biedt ze haar songs warmte en beschutting tegen de onzekere buitenwereld. Geen overbodige luxe: op haar derde langspeler klinken de teksten vaak fragiel en transparant.

Raakte u de laatste jaren op een onbewoond eiland gestrand? Of had u een verblijfje zonder directe retour in Mordor geboekt? Alleen in dat geval moeten we Jessie Ware wellicht nog eens voorstellen. De Britse zangeres trad zo’n zes jaar geleden voor het voetlicht, toen nog aan de zijde van SBTRKT. Om helemaal up to date te raken, willen we geweldige songs als ‘Nervous’ of ‘Sanctuary’, waarin je ook Sampha (spotify:track:6wWjiM0dGME9srg7xRH98A) een glansrol hoort vertolken, warm aanraden.

Kort daarna brak Ware finaal door met 'Wildest Moments’. Een song waarmee ze ontelbare gebroken relaties balsemde, zalfde of soms carrément weer aan elkaar lijmde. En als dàt niet het geval was, dan betrapte iemand je op een onbewaakt moment vast wel eens voor de spiegel terwijl je ‘Say You Love Me’ loeihard mee kweelde. Toegegeven: zo’n immense chartbuster bleek die song nu ook weer niet. Maar wat in het voordeel van Ware speelde, was dat aanstormende talentjes datzelfde nummer elfendertig keer opvoerden in talentenshows als The X-Factor en The Voice. Op die manier groeide Jessie Ware ongemerkt uit tot een popster, zonder al te veel aan privacy te moeten inboeten.

Hoes Glasshouse. Beeld (c) Jessie Ware

Schuld en bloemen

Alsof ze diezelfde tabloids opnieuw te slim af wil zijn, gooit Ware haar gezinsleven zélf te grabbel op Glasshouse. Het zou haar persoonlijkste plaat tot op vandaag moeten zijn. Daar valt inderdaad iets voor te zeggen: in ‘First Time’ zoekt ze naar een vonk om het vuur in haar relatie opnieuw op te poken. ‘Thinking about You’ mag je dan weer opvatten als een liefdesbrief aan haar kind, waarbij ze overmand wordt door een groot schuldgevoel omdat ze niet altijd samen kunnen zijn.

"Don't let me fall through / Now that I need you", smeekt ze haar man Sam ook nog in de vooruitgestuurde single 'Midnight'. En in de afsluitende song op de plaat, genoemd naar diezelfde wettige wederhelft, hoor je: "I hope I'm as brave as my mother, wondering what kind of mother will I be/ I hope she knows that I've found a man far from my father/ Sam, my baby, and me." In één klap sneert Ware daarbij naar haar eigen vader, terwijl ze haar man bloemetjes toegooit. Zo intens of intiem klonk ze nooit. Auwch.

Kwetsbaar tot wanhopig

Toch zijn het niet zulke controversiële confessies die de grote sterkhouder zijn op deze plaat. Nee, dat blijft de wendbare strot van Jessie Ware. Ze klinkt fluweelzacht in ‘Last of the True Believers’, een duet met Paul Buchanan van The Blue Nile. Wat een gedurfde keuze trouwens, als je bedenkt dat ze haar goede en veel succesvollere vriend Ed Sheeran net zo goed voor haar kar had kunnen spannen. 

Die schreef wél mee aan ‘Sam’, waarin Ware even kwetsbaar als door nostalgie, hoop en verstilde paniek getroffen klinkt. In de romantische ballad ‘Alone’ of het aangrijpende ‘Hearts’ (‘Pieces’ deel twee!) hoor je dan weer hoe ze moeiteloos een handvol andere registers aankan.

De productie probeert net zo veelzijdig te klinken als haar stem, maar is soms iets te gladjes om altijd te behagen. In ‘Finish what we Started’ lijkt het bijvoorbeeld net alsof Phil Collins zijn meest schmalzerige synths en drums heeft uitgeleend. Ook haar flirterige spel met samba, bossanova en Spaanse gitaartjes in ‘Selfish Love’ is niet zo geslaagd, hoewel Cashmere Cat en Benny Blanco mee aan de schrijftafel zaten. J-Lo als lichtend voorbeeld nemen anno 2017? Het klinkt even wanhopig op papier als in werkelijkheid. Dat ze die song speciaal voor de Spaanstalige markt schreef, strekt haar tot eer. Maar het nummer zélf doet dat niet.

Tussen Beyoncé en Sade 

‘Midnight’ lonkt dan weer opzichtig naar Beyoncé, maar is zo’n sterke song dat je Ware er geen moment van zou durven verdenken om commerciële kopjes te geven aan de grootste diva van dit moment. In ’Your Domino’ klinkt Jessie Ware bovendien net zo opwindend, wanneer een elektronische ruggengraat en droge baslijn je richting dansvloer stuwen. En dan hadden we het nog niet over de outro van 'Sam' waarin een jazzy trompetje eerst een loungesfeer creëert om dan schetterend te ontsporen.

Maar nog steeds gooit de Londense de hoogste ogen, wanneer ze zingend laveert tussen de satijnen, opwaaiende gordijnen van Sade en gesofisticeerde blue eyed soul. Als songs aanvoelen als een zachte, bezielde kus, gaan wij onze wang niet afslaan. Deze plaat vergelijken met haar vroegere werk zou evenwel onrechtvaardig, laat staan juist, zijn. Nooit eerder klonk Jessie Ware immers zo direct en openhartig. Voor de oren van de luisteraar balanceert ze op glazen muiltjes tussen artiest, moeder en geliefde. Dan màg je al eens twee keer struikelen. 

Ze leeft vast nog lang en gelukkig. Als fan kun je daar ook alleen maar je voordeel mee doen.

Jessie Ware speelt op 23/10 een De Morgen Sessie in de Beursschouwburg in Brussel. Check demorgen.be/ sessies. Glasshouse verschijnt op 20/10 bij Universal.

Lees hier het interview met Jessie Ware.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden