Woensdag 04/08/2021

InterviewMickael Karkousse (Goose) en Eefje de Visser

‘‘Je mag een concert spelen op het tarmac van Zaventem!’ Tof, maar waarom?’

Mickael Karkousse: 'Plots had iedereen dé formule gevonden. ‘Je mag een concert spelen op het tarmac van Zaventem!’ Tof, maar waarom?' Beeld Charlie De Keersmaecker
Mickael Karkousse: 'Plots had iedereen dé formule gevonden. ‘Je mag een concert spelen op het tarmac van Zaventem!’ Tof, maar waarom?'Beeld Charlie De Keersmaecker

Een begrafenis heeft een buffet, een vleermuis echolocatie, Beerschot Raphael Holzhauser: zelfs zaken die van grondig sucken hun kernidentiteit hebben gemaakt, hebben soms moois te bieden. Voor 2020 was dat een onuitputtelijke stroom miserieverzachtende platen.

In het hertekende muzieklandschap vlogen concerten de ether in, waar Kanye al langer toefde. Fiona Apple kwam terug, Arno bleef leven, Niels Destadsbader vond een lief. Happen mee naar adem: Eefje de Visser, met Bitterzoet goed voor een mijlpaal in de Nederlandstalige muziek, en Mickael Karkousse van Goose, wier Synrise met volle longinhoud tien kaarsjes uitblies.

JANUARI & FEBRUARI

Safari Studios, de nieuwe basis van Goose in Kortrijk, werd begin dit jaar bekroond met een architectuurprijs.

Mickael Karkousse (verbaasd): “Was dat nog in dit jaar?! Gek, hè? Het jaar lijkt pas gestart te zijn in maart.”

Ook voor Billie Eilish begon 2020 vrolijk: ze won vier Grammy’s en leverde iets later met ‘No Time to Die’ een goede James Bond-song af.

Karkousse: “Een mens durft het bijna niet te zeggen, maar ik heb weinig met Eilish. Neem ‘Bad Guy’: een goed nummer, maar is het nu zó speciaal dat de hele wereld er lyrisch over moet zijn?”

Op de Grammy’s won ze Best New Artist, en Album, Song én Record of the Year. Die grand slam werd voordien nog maar door één iemand binnengehaald. Een gokje?

Karkousse: “Michael Jackson?”

Eefje de Visser: “Prince?”

Nee, ene Christopher Cross, die wat in de vergetelheid is geraakt. Welk concert hebben jullie nog in normale omstandigheden gezien?

Karkousse (denkt na): “Giorgio Moroder, maar dat was helaas niet goed. Gelukkig heb ik in die periode ook Charlotte Gainsbourg gezien: dat was perféct.”

Er sneuvelden dit jaar weer veel helden: Adam Schlesinger van Fountains of Wayne, John Prine, Florian Schneider van Kraftwerk, Toots Hibbert van Toots and the Maytals, Little Richard...

Karkousse: “Little Richard? Ik dacht dat hij al lang gestorven was, maar wát een fenomeen! Ik hoorde hem net nog in de auto. Hij was vúúr. Punkrock. Gevaar. Hij maakte muziek die ik, al toen ik klein was, in mijn buik voelde. Hij was een twintigste-eeuwse Mozart, een pionier. We mogen dat niet vergeten, met alle troep die we vandaag horen.”

En Ennio Morricone, afrobeat-drummer Tony Allen, jazzpianist McCoy Tyner, Neil Peart van Rush, Eddie Van Halen, Bill Withers...

De Visser: “Het overlijden van Bill Withers kwam misschien het hardst aan. Ik ken niet zijn hele oeuvre, maar hij heeft een paar nummers gemaakt die echt iederéén kent.”

Ik had gedacht dat jullie het vooral over Schneider zouden hebben, peetvader van al wie weleens een synth gebruikt.

De Visser: “Echt? Hij is van voor mijn tijd. Ik heb ’m nooit bewust gevolgd. Maar ik waardeer natuurlijk wat hij heeft gedaan.”

MAART

Wie van jullie werd geveld door corona?

De Visser: “Ik! Denk ik. Al in maart. Eerst drie dagen snipverkouden, tot mijn hele hoofd rood zag, daarna een week lang benauwd en kortademig, met sterretjes voor mijn ogen. Sindsdien heb ik heel lang amper iets kunnen ruiken of smaken. Er zijn nog altijd geuren die ik niet waarneem. Wasmiddel, bijvoorbeeld. En als ik heel diep ademhaal, doet het nog altijd een beetje pijn.”

Je hebt je niet laten testen?

De Visser: “Nee, het was het prille begin van corona. Als je niet bijna doodging, wilden ze dat je thuisbleef – en dat wilde ik zélf ook graag. Ik heb wel drie keer gebeld naar een vriendin die dokter is. Ze zei: ‘Als je de trap nog op kunt, is het niet ernstig genoeg om naar het ziekenhuis te gaan of je te laten testen.’ Ik ben dus niet 100 procent zeker, maar ik kan me niet voorstellen dat het iets anders dan corona was.

“Ik ken een paar mensen van mijn leeftijd die het erger te pakken hebben gehad, en aan de beademing moesten. Ik kan er mij íéts bij voorstellen: als je geen hulp krijgt, ga je echt dood aan verstikking.”

Was er voor jullie íéts positiefs aan 2020?

Karkousse: “Eigenlijk wel. 2019 was voor Goose een lastig jaar: we maakten toen dingen waarover we niet zo tevreden waren. Toen de lockdown kwam, viel het ons op de één of andere manier makkelijker om terug naar de essentie te gaan. We kregen een sterk ‘wij tegen de wereld’-gevoel. Terwijl we voordien, euh... Niet dat we vastzaten, maar we hadden de neiging om paden in te slaan die we eigenlijk niet wilden bewandelen.”

Kan het nog iets vager?

Karkousse: “‘Men’ zei ons nogal vaak: ‘Zou je dit niet doen?’ Of: ‘Zou je die samenwerking niet aangaan?’ De theorie is dat je, om goed te zijn als groep, moet blijven groeien. En dat je dus af en toe het commerciëlere pad op moet. Mensen kunnen je hoofd zot maken, en wij gingen daar steeds meer tegenin: onze fans vinden ons net tof omdat we tegen de stroom in durven te roeien en ons buikgevoel volgen. Met de lockdown viel de muziekwereld op zijn gat, met als gunstig gevolg dat iedereen ons met rust liet.”

APRIL

Eefje, je tourmanager werd, na de lamlegging van de evenementensector, administratief bediende om rond te komen.

Karkousse: “De meeste technici met wie wij samenwerkten, zijn iets heel anders gaan doen. Ik ken iemand die nog kan terugvallen op montagewerk. Iemand anders is gaan opdienen in de horeca, toen die nog open was.”

Zijn die mensen verloren voor de muziek?

Karkousse: “Dat is dé vraag, hè. En gesteld dat zij weg zijn, waar vind je dan nieuwe krachten?”

Stel dat jullie een andere carrière moeten beginnen: welke zou dat zijn?

Karkousse: “Ik heb daar dit jaar heel vaak over nagedacht. Het antwoord is telkens: ik wil niets anders dan wat ik nu doe. Ik heb nooit voor een baas moeten werken, behalve dan de vele weekend- en nachtshifts achter de bar, maar daar wil ik liefst niet meer naar terug. Bert (Libeert, drummer van Goose, red.) heeft het eens mooi verwoord: ‘Het mooiste aan wat we doen, is dat we van niets iets kunnen maken.’ Die vrijheid geef ik nooit meer af.”

De Visser: “Ik heb vroeger veel bijbaantjes gehad, en ik zie me dat gerust opnieuw doen – áls ik daarnaast nog muziek kan maken. Schoonmaken, in een winkel staan: ik haalde daar veel plezier uit. Het is afgebakend en dus rustgevend. Fijn.”

Eefje de Visser: ‘Ik heb vroeger veel bijbaantjes gehad, en ik zie me dat gerust opnieuw doen. Schoonmaken, in een winkel staan: ik haalde daar veel plezier uit.’ Beeld Charlie De Keersmaecker
Eefje de Visser: ‘Ik heb vroeger veel bijbaantjes gehad, en ik zie me dat gerust opnieuw doen. Schoonmaken, in een winkel staan: ik haalde daar veel plezier uit.’Beeld Charlie De Keersmaecker

In welk soort winkel stond je?

De Visser: “Een speciaalzaak in fantasyspullen. Ik stond er de hele dag tussen de draken, Harry Potter-toverstafjes en ‘Lord of the Rings’-zwaarden, en vond dat geweldig. Ons cliënteel bestond vooral uit enthousiaste liefhebbers: mannen die binnenstapten met Gandalf-staf en al. Ik moet alweer lachen als ik eraan denk. Echt leuk!”

MEI & JUNI

Met de Black Lives Matter-protesten kwam ook de politieke protestsong terug, radicale jazzsong ‘Pig Feet’ van Terrace Martin en Denzel Curry voorop. Eefje, jij laat op dat vlak ook je stem horen op sociale media.

De Visser: “De storm is wat gaan liggen, maar ik blijf erover nadenken. Als je als artiest een aanhang hebt, komt daar dan automatisch verantwoordelijkheid bij kijken?”

Bob Dylan, ook niet onverdienstelijk als protestzanger, had dit jaar zijn allereerste nummer 1-hit in Amerika: ‘Murder Most Foul’, dat een dag of twee duurt.

De Visser: “Echt?!”

Euh, nee: zeventien minuten. Hebben jullie een nummer dat veel meer teweegbracht dan jullie hadden verwacht?

Karkousse: “Ja: ‘Words’, dat op Synrise staat. Wij vonden dat een gek nummer, een experiment, maar opeens was iedereen enthousiast. De platenfirma zei: ‘Dat wordt een single en gaat nú naar de radio.’ En Studio Brussel: ‘Hotshot!’ We werden daar echt door overvallen.”

De Visser: “Ik heb een liedje dat ‘Oh’ heet. Dat het dit jaar het meest gedraaide nummer op de Nederlandse radiozender 3FM zou worden, had ik niet zien aankomen.”

Uit op 26 juni: Mordechai van de Texaanse groep Khruangbin, goed voor plaats 13 in Humo’s 20 van ’20.

Karkousse (knikt): “Dat ligt hier vaak op in de studio: Dave (Martijn, gitarist van Goose, red.) is al lang fan. Gek dat die band nu is doorgebroken, want eigenlijk is dat geen muziek die gemaakt is om door te breken. Ze is er bijna te mooi voor, je wilt ze voor jezelf houden.”

JULI & AUGUSTUS

Op 3 juli bracht Willie Nelson First Rose of Spring uit: zijn zeventigste plaat. Staat er een vervaldatum op jullie? Is Goose er over dertig jaar nog?

Karkousse: “Ik denk het wel: zolang we vrienden blijven, zullen we samen onnozel doen én muziek maken. We groeien en evolueren nog altijd. Zelf sta ik nog maar een jaar of twee op mijn gemak op het podium.”

De Visser: “Hoe stond je daarvoor dan op het podium?”

Karkousse: “Er waren verschillende fases. Helemaal in het begin waren we vooral heel arrogant. In ons hoofd waren wij zo goed en groot als Oasis (lacht). Een paar jaar later voelde dat plots nep aan en had ik het gevoel dat ik aan het acteren was, dat ik de frontman spéélde. En dan was er de plaat Control Control Control. Die was nogal donker van sfeer, waardoor ik op den duur ging denken dat ik zelf een donkere persoonlijkheid had. Pas sinds een paar jaar kan ik ook lachen op het podium. En dat voelt heel bevrijdend (lacht).”

In oktober, toen optredens weer even mochten, werd er een filmpje verspreid van jouw show in zaal Depart in Kortrijk, Eefje. De maakster ervan vond dat de mensen veel te dicht op elkaar zaten. Ze voelde zich niet veilig.

De Visser: “Vanop het podium dacht ik wel: ‘Hey, dit ziet er minder leeg uit dan verwacht!’ (lachje) Maar ik weet dat de organisatie de regels héél strikt heeft gevolgd. Alleen luidden die toen nog dat het publiek in bubbels mocht zitten, en dat die bubbels ‘van hart tot hart’ een meter van elkaar moesten blijven. Het was een fijne avond. Voor zover ik weet, is er niemand ziek geworden.”

Je hebt wel meer coronaproof concerten gegeven.

De Visser: “Eén in Kortrijk, twee in Rotterdam.”

Vergeet de Rock Werchter Zomerbar niet. Hoe voelde dat: optreden voor tafeltjes vol yuppies?

De Visser: “Toch iets minder. Het is sowieso al niet leuk als je zo ver van elkaar staat, en vooral: het was overdag, dus je miste de intimiteit van het donker. Werchter was heel vroeg met zijn concept: ik denk dat de organisatoren nu veel beter weten hoe ze het moeten aanpakken.”

Karkousse: “Die eerste paar maanden kregen we bijna wekelijks de vraag of we ergens op alternatieve wijze wilden optreden. Plots leek iedereen dé formule gevonden te hebben. ‘Je mag een concert spelen op het tarmac van Zaventem!’ Tof, maar waarom? We hebben die voorstellen telkens bekeken en grondig overlegd, maar ze voelden niet juist aan. Ons antwoord op al die streamingshows hebben we geformuleerd door in onze studio een nieuwe versie van Synrise op te nemen in immersive sound, ter gelegenheid van het tienjarige bestaan van de plaat. Dat leek ons een veel persoonlijker manier om te communiceren met onze fans: vanuit ons huis, onze studio.”

SEPTEMBER

In september was er ‘De Haha van Humo’, een countdown van de honderd grappigste songs aller tijden. Met welk nummer moeten jullie telkens lachen?

Karkousse: “‘Duo’, van Angèle, Philippe Katerine en Chilly Gonzales. Zo geestig! Van Gonzales en Katerine is sowieso een serieuze hoek af, en in ‘Duo’ zingt iedereen voortdurend wat ze aan het doen zijn: ‘Ik zing op deze octaaf’ – ‘En ik zing op déze octaaf’. Flauw, maar onweerstaanbaar.”

De Visser: “Ik luister graag naar Maurits Pauwels, het Nederlandstalige alter ego van Mauro Pawlowski, en moet vaak gniffelen om zijn teksten. Zoals ‘Anneliese Michel’, dat hij op ‘Afscheid in Kloten’ laat rijmen op ‘go suck some cocks in hell’.”

In België werd vroeger een beetje gelachen met Nederlandse bands als Kane, Krezip en Kensington. Klopt het dat er nu bij jullie opwindender dingen gebeuren?

De Visser: “Met artiesten als Altin Gün, S10, Weval en Sevdaliza, bedoel je? Ja, maar het verschil is dat in België nog altijd véél meer mensen naar de goede bands luisteren. Naar Balthazar, bijvoorbeeld: zelfs mijn schoonouders luisteren daarnaar, terwijl de meeste Nederlanders nog nooit gehoord hebben van de namen die ik net noemde. Jullie mainstream is veel alternatiever.”

The Masked Singer werd dit najaar één van de populairste programma’s in de VTM-geschiedenis. Kunnen jullie de aantrekkingskracht eens duiden?

De Visser: “De mensen zaten massaal thuis en zochten iets om met het hele gezin naar te kijken, zeker? (lachje) Ik zag het als een kinderprogramma waar toevallig ook veel volwassenen naar keken: ‘X- Factor’ met een extra schep kitsch. Daar is niks mis mee.”

Zijn jullie gevraagd?

De Visser (lacht): “Natuurlijk niet. Wij zijn toch lang niet bekend genoeg? Stel je voor: het moment is daar dat ik mijn masker moet afzetten. Tromgeroffel, spanning alom, wie zou het zijn? Waarna de mensen thuis opeens mijn onbekende hoofd te zien krijgen. Anticlimax! De leuke vrijdagavond van twee miljoen VTM-kijkers verpest! (lacht)”

OKTOBER

Op 18 oktober won Meskerem Mees overtuigend Humo’s Rock Rally, achttien jaar na Goose. Over finalist Terms liet Bent Van Looy zich ontvallen: ‘Met die dansjes en dat gewuif vond ik het een goede impressie van wat er zich op een late zaterdagavond zoal moet afspelen in de loft van Eefje de Visser. Ik heb daar wilde verhalen over gehoord.’

De Visser (lacht luid): “De plek waar we wonen, nodigt enorm uit tot feestjes. Iedereen die er ooit woonde, organiseerde er van alles. Mijn lief en ik nu ook.

“Ken je sekteleider Bhagwan nog? We hebben daar ooit een redelijk legendarisch themafeestje rond gebouwd. Iedereen in rode Bhagwan-kleren en op blote voeten: prachtig om te zien, ons hele huis in warm rood. Omdat er hier en daar enkele meditatiesessies plaatsvonden, zijn er wel een paar bezoekers ijlings weggevlucht. Ze dachten dat we het meenden. Maar ik lag die avond in een deuk. Het zou kunnen dat Bent daarop doelt.”

Wat wordt het thema van jullie eerste feestje na de bevrijding?

De Visser: “We hébben er al over nagedacht. Maar het is vooral mijn lief die zich daarmee bezighoudt. Hij heeft altijd wel een speciaal idee, zoals die keer dat hij een piercingpistool had gekocht en de hele avond oorlellen liep te schieten (lacht).”

In oktober werd de tiende verjaardag van Synrise gevierd, met onder meer een mooie minidocumentaire. Voor de titeltrack hebben jullie destijds Peaches naar Kortrijk gehaald: de opnames van haar zanglijnen gebeurden in Café Den Trap.

Karkousse: “We hebben ons daar altijd thuis gevoeld. Wie naar Goose kwam, kwam naar Den Trap. Het is een voormalig hotel, en wij betrokken er jarenlang de suite, waar je enkel geraakte via een lastige trap. Er waren ook nog een paar repetitieruimtes en extra studio’s, de rest was één afvalberg: supercharmant.”

Als ik aan Peaches denk, denk ik aan schaamhaar. Hoe is ze in het echt?

Karkousse: “Een heel toffe madam, al was het in het begin een beetje moeilijk. Zij was toen al ‘een ster’. Omdat je in Den Trap nog mocht roken, zei ze al meteen: ‘Oh no, my voice!’ Maar zodra ze ontdooid was, werd het zeer aangenaam. Ze is zelfs nog teruggekomen voor de babyborrel van mijn dochter.”

NOVEMBER

Livestreams zijn heel erg 2020. Absolute klepper: het Studio 2054-concept van Dua Lipa.

De Visser: “Ik had eigenlijk gehoopt dat mensen hele goede speakers zouden kopen, zodat ze voor hun tv een vette audio-ervaring konden hebben. Zo’n show op je laptop bekijken, met huis-, tuin- en keukenspeakers, is toch verschrikkelijk?”

Glansrol in Dua Lipa’s show: onze eigenste Angèle, die op het einde naast Kylie Minogue stond te dansen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Wordt Angèle de volgende superster?

Karkousse: “Ik dacht dat dat Eefje was. (Ernstig) Er zijn niet enorm veel vrouwenstemmen die ik graag hoor – dat ligt om de één of andere reden gevoelig bij mij – maar Angèle vind ik heel goed. Haar stem komt bij mij niet binnen als een typische vrouwenstem. Ze klinkt heel mooi als ze laag zingt, zonder er veel moeite voor te moeten doen, lijkt het. Effortless.”

Klinkt Eefje ook zo atypisch?

Karkousse: “Nee. Maar ik vind het wel tof dat je vaak niet meteen hoort of ze nu in het Nederlands of in een andere taal zingt. Ze gebruikt haar stem als een instrument, dat vind ik fijn.”

De Visser: “Bedankt.”

Op 16 november overleed producer en engineer Bruce Swedien. Ik zie dat het boek In the Studio with Bruce Swedien hier op de kast ligt.

Karkousse: “Tom (Coghe, bassist van Goose, red.) is dat aan het lezen, hij vertelt er ons af en toe wat sappige details uit. (Denkt na) Maar blijkbaar nu ook weer niet zo sappig dat ik er mij meteen één voor de geest kan halen.”

Swedien werkte met de allergrootsten: Michael Jackson, Paul McCartney, Mick Jagger, Barbra Streisand, Donna Summer... Bij de opnames van welke plaat hadden jullie een vlieg op de muur willen zijn?

Karkousse (meteen): “Imagine van John Lennon. Ik heb het altijd mooi en indrukwekkend gevonden hoe hij erin slaagde om zijn verleden bij The Beatles zo makkelijk van zich af te schudden.

“Ik zag er onlangs nog een documentaire over. In vergelijking met Lennon is Goose natuurlijk heel klein, maar ik merkte toch gelijkenissen: de kameraadschap in de studio, de onzekerheid, het plezier van het creëren. Eigenlijk vind ik élke muziekdocumentaire tot op zekere hoogte herkenbaar.”

Dus ook Some Kind of Monster, de knokfilm van Metallica?

Karkousse (enthousiast): “Maar ja! Helemaal. Ik heb al vaak letterlijk gedacht: net een Some Kind of Monster-scène. Als wij met ons vieren een idee afwegen, zijn we er heel goed in om allemaal hetzelfde te zeggen, maar dan op een manier dat we het tóch met elkaar oneens zijn.”

DECEMBER

Spotify gaf zijn cijfers vrij. Weten jullie wie dit jaar de meest gestreamde artiest ter wereld was?

De Visser: “Weer Billie Eilish, zeker?”

Mickael Karkousse: ‘Gek dat de Texaanse band Khruangbin nu is door­gebroken, want eigenlijk is die muziek er bijna te mooi voor: je wilt die voor jezelf houden.’ Beeld Charlie De Keersmaecker
Mickael Karkousse: ‘Gek dat de Texaanse band Khruangbin nu is door­gebroken, want eigenlijk is die muziek er bijna te mooi voor: je wilt die voor jezelf houden.’Beeld Charlie De Keersmaecker

Bijna: het was Puerto Ricaan Bad Bunny, die in februari YHLQMDLG uitbracht, goed voor 8,3 miljard streams. Hij is nu ook de allereerste muzikant die met een volledig Spaanstalige plaat de Amerikaanse verkoopslijsten aanvoert.

Karkousse (haalt de schouders op): “Oké. Iedereen focust altijd zo hard op die records. ‘Meest succesvolle’ hier, ‘vaakst beluisterd’ daar... Een gimmick als ‘Crazy Frog’ kan ook miljarden views en streams bijeenharken, maar wat betekent dat? Kunnen we het weer over góéie muziek hebben?”

Een prima bruggetje naar het boerenjaar van Eefje, die awards kreeg van 3voor12, Buma NL, de Schaal van Rigter. En het Nederlandse muziektijdschrift Oor zette je op 1 in zijn eindejaarslijst.

De Visser (glimlacht): “Het is een redelijk magisch gevoel: vroeger las ik Oor op bijna religieuze wijze, en nu... Nu sta ik als allereerste Nederlander ooit op nummer 1. En nog maar als vierde vrouw sinds 1973.”

De tijden veranderen. Voor de Grammy’s van 2021 werden, ook voor het eerst, alleen vrouwen genomineerd in de categorie Best Rock Performance.

De Visser (knikt): “Ik herinner me een artikel van een jaar of acht geleden. Een Nederlandse journalist schreef over enkele Nederlandstalige zangeressen die toen net opkwamen, en ik was daarbij. ‘Spinvismeisjes’, noemde hij ons, alsof we allemaal Spinvis na-aapten. Best seksistisch, vooral omdat er helemaal geen Spinvisjóngens bij waren. Het sloeg nergens op. We zijn intussen zo geëvolueerd dat dat niet meer zou kunnen – of dat op zijn minst meer mensen zich er vragen bij zouden stellen.”

Tot slot: vat het voorbije jaar eens samen met een songtitel?

Karkousse: “Mag het ook de naam van een plaat zijn? In dat geval: overduidelijk Low (lacht).”

© Humo

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234