Donderdag 18/08/2022

FestivalrecensieJazz Middelheim

Jazz Middelheim 2021: opnieuw dansen alsof de duivel ons op de hielen zat

null Beeld Wouter Van Vooren
Beeld Wouter Van Vooren

Alsof een ventieltje was losgesprongen. Zo’n ontlading voelde je het voorbije weekend. Voor het eerst sinds maart vorig jaar konden festivals weer doorgaan zoals het moet: met zweterige opwinding, gewenste handtastelijkheden en een publiek dat kolkte en overkookte.

Gunter Van Assche

Dag één van Jazz Middelheim was daarmee ronduit legendarisch. Bijna elk detail klopte aan de aftrap van de veertigste editie van Jazz Middelheim. Enkele internationale namen zoals Alfa Mist en Emma-Jean Thackray moesten dan wel verstek geven, omdat ze hun vaccinaties niet op orde kregen. Daarmee kleurde het festival noodgedwongen bijna volledig Belgisch. En op het terrein zelf waren kinderziektes, te merken aan de ridicuul lange wachtrijen aan de bar. Maar muzikaal was die onheilspellende vrijdag 13 augustus een dag vol troeven en jokers. Een dag om in te kaderen, om zwarte katten tot nieuwe goden te verheffen en onbezonnen onder ladders te lopen.

Gedaan met de covidvrees werd geopperd. Een Covid Safe Pass moest garanderen dat je hooguit met een geslachtsziekte, and all that jazz, huiswaarts kon keren. Dat leverde net als op Alcatraz in Kortrijk en Paradise City in Vilvoorde een evenement op waar je feestte alsof het weer 2019 was.

STUFF. Beeld Wouter Van Vooren
STUFF.Beeld Wouter Van Vooren

Dat de knaldrang belachelijk groot was, merkte je ’s avonds gelijk bij STUFF. (★★★★★) waar zowaar een moshpit ontstond, mensen op handen gedragen werden en je ei zo na stond te janken van vreugde. De set klonk alsof iemand een spoorspijker door je harses dreef: spectaculair, een béétje gevaarlijk maar ook bijzonder opwindend om te zien. STUFF. leek de eenzaamheid van het voorbije anderhalf jaar te willen ballen in één vuist van opwinding, geweld en hartstocht. Het eerste halfuur keken we ademloos toe, en het laatste halfuur dansten we alsof de duivel ons op de hielen zat. Volmaakt, voldragen, volledig van de pot gerukt: zo klonk STUFF. waarbij grooves kriskras om je heen vlogen maar als hittezoekende raketten toch doel wisten te treffen.

Met die goddelijke set wisten ze ook meteen alle concurrentie van zich af te wimpelen. De absolute revelatie van het weekend bleek namelijk ECHT! (★★★★☆) te heten. Een Waals collectiefje dat aanvankelijk geprogrammeerd stond op de Lefto Stage, maar aangezien die werd geschrapt, mochten deze jongetjes het hoofdpodium – en dus ook meteen de énige bühne – bestijgen. De groep oogde wat groen achter de oren, maar klonk alsof ze al jaren beslagen was. Met ingevette baslijntjes, lonkende blikken naar dubstep en trap, werd je vergast op een bijzondere set die je even geil als gewond achterliet. Schrapnelwonden en seks: echter wordt ECHT! niet.

Katerzweet

Minstens even warm werden we overigens van Dans Dans (★★★★☆), dat op de laatste knip aan de affiche werd toegevoegd. Terwijl het katerzweet langs onze bilnaad glibberde en we wolkjes as uitproesten, terwijl we ons alweer eens voornamen om een maandje niet in de grauwe asbak van het leven te vertoeven, gidste Bert Dockx je richting dromerig El Dorado. Moeiteloos nam deze fanfare van hunker en levensdorst je op sleeptouw: gitaren jankten en joelden, de drums zetten de beat onder je gemoed en een stuwende bas maakte je iets meer opgewonden dan maatschappelijk wenselijk was. Briljante groep, voortreffelijk concert.

Dans Dans Beeld Wouter Van Vooren
Dans DansBeeld Wouter Van Vooren

Ook het Londense Portico Quartet (★★★★☆) maakte daarna een unieke beurt met uit een melange van strijkers en hypnotiserende sounds. Ze bleken lang niet de grote sterkhouders van de dag, maar voldoende slagvaardig om zich tussen al die Belgische begiftigdheid recht te houden. Dag twee stond helaas net iets te vaak in het teken van neuzelig gefröbel om je net zo erg te begeesteren als de openingsdag. Dat er die tweede dag stoeltjes in de tent stonden, had een teken aan de wand moeten zijn, natuurlijk. Terwijl de ouverture van het festival aantoonde dat jazz en seks enigszins rijmden, werd de tweede dag eerder op het intellect ingezet. An sich niets mis mee, zelfs niet als je verstandelijk aan het kortste strootje trekt zoals wij. Maar we hadden meer aan de opwinding van dag een, waar een medische encyclopedie aan botbreuken, schedelfracturen en hartperforaties door ons hoofd flitsen, als steeds sneller klikkende plaatjes in een viewmaster van opwinding, angst en spanning.

Kris Defoort Beeld Wouter Van Vooren
Kris DefoortBeeld Wouter Van Vooren

Reservoir Ghosts (★★★☆☆), één van de vier combo’s waarmee de Brusselse topdrummer Samuel Ber dit jaar op Jazz Middelheim stond, klonk knap en begeesterend, maar ook wat vermoeiend. Ook Kris Defoort (★★★☆☆) die carte blanche kreeg van Jazz Middelheim, waarop hij besliste om te improviseren met drums en trombone, was in datzelfde bedje ziek. Altijd geinig om muzikanten te zien die als een ongeleid projectiel door een jungle van geluid kuieren, maar je voelde jezelf zelden betrokken partij.

Reservoir Ghosts Beeld Wouter Van Vooren
Reservoir GhostsBeeld Wouter Van Vooren

Veel minder vrolijk werden we van de afsluiter op zaterdag. Een gelegenheidsensemble met levende legendes John Zorn en Laurie Anderson (★★☆☆☆) had met gemak één van de vlaggenschepen van Jazz Middelheim kunnen zijn, maar echt wild zag je niemand worden van dit schijnbaar achteloos geïmproviseerde concert. Ongrijpbaar en onbegrijpelijk klonk hun set die de grootste adepten vast ademloos achterliet, maar de gewone sterveling kinnenwrijvend in de woestijn stuurde. Stuntelig wilde je achteraf nog wel uitstoten dat het vast ontzettend interessant is wat ze uitvraten op het podium, maar eerlijk gezegd bleef de opwinding volledig uit. Schrapen deed het combo, schokschouderend droop het publiek af.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234