Dinsdag 29/09/2020

InterviewZomergids

Jarvis Cocker: ‘Ik wilde zo graag een 19-jarige superster zijn’

Jarvis Cocker.Beeld Daniel Cohen

Dure hobby’s heeft hij niet, van nostalgie houdt hij niet en aan sporten doet hij niet. Wat hem allemaal wél kan bekoren, vertelt voormalig Pulp-voorman Jarvis Cocker ons in Parijs. ‘Gepofte aardappel met kaviaar en wodka: heerlijk.’

De hele zomer lang serveert een avontuurlijke wereldburger op deze plek zijn of haar favoriete zomeringrediënten.

“Wil je ook een beetje?” De Britse popzanger Jarvis Cocker (56) reikt ons een flesje handgel aan. “Mijn vriendin staat erop dat ik ieder half uur wat gebruik.”

We ontmoeten Cocker in Parijs, in de Parijse afdeling van zijn platenmaatschappij, want de britpopheld van weleer heeft met Beyond the Pale eindelijk nog eens een nieuwe plaat uit. Hij brengt in de lichtstad de helft van zijn tijd door omdat hij er uit een inmiddels gestrand huwelijk een zoon van zeventien heeft wonen.

Jarvis Cocker geniet nog steeds vooral bekendheid als frontman van Pulp, in de jaren 90 misschien wel de beste britpopband en op het hoogtepunt van hun roem, met het album Different Class (1995), in eigen land bijna net zo populair als Blur en Oasis. Pulp bestaat al jaren niet meer. Cocker bracht deze eeuw een paar albums uit onder eigen naam, dook op in het nooit echt van de grond gekomen bandje Relaxed Muscle en werd radiomaker. “Voor mijn wekelijkse uitzendingen voor BBC6 dook ik echt de muziekgeschiedenis in. Als ik een gast als Brian Eno ontving, dan beluisterde ik vooraf al zijn werk. Ook hield ik nieuwe platen bij en ging iedere keer met een tas vol cd’s naar huis. Iedere week deed ik wel een ontdekking.”

BIO - 19 september 1963 Geboren in Sheffield 1978 Eerste band Aarbacus Pulp 1981 Radiosessie Pulp bij John Peel (BBC) 1983 Eerste (mini)album It 1994 Album His ‘n’ Hers eerste voor Island Records 1995 Album Different Class met hitsingle ‘Common ­People’ 2001 Laatste album Pulp We Love Life 2003 Maakt met Jason Buckle album onder naam Relaxed Muscle 2006 Soloalbum Jarvis 2009 Soloalbum Further Complications 2010-2017 voor BBC 6 Music wekelijkse radio-­uitzending Jarvis Cocker’s Sunday Service 2017 Liedcyclus en ­voorstelling Room 29 met pianist Chilly Gonzales 2020 JARV IS... album ­Beyond the Pale (Rough Trade/ Konkurrent) ­deze week verschenen

Zijn radiowerk hield hem verbonden met de muziekindustrie. “Ik had ook kunnen gaan schrijven en ben al een tijdje bezig met een autobiografie, die hopelijk eind volgend jaar klaar is. Maar ik wist ook dat ik terug zou komen met nieuwe muziek.”

Al was het maar omdat hij het op een podium staan en zingen te leuk vindt. “Pulp mis ik niet, al genoot ik in 2011 erg van onze reünieconcerten. Maar die spanning van iets nieuws presenteren aan een zaal vol nieuwsgierigen vind ik mooi.”

Het was alleen even zoeken naar de juiste muziek en band. “Wat moest ik gaan maken? Een gitaarband was niet meer aan de orde. Ik heb eigenlijk niks meer met rock. De meeste collega’s en vrienden die ik in de muziek heb, hebben allemaal meer met dance en elektronische muziek. Ik de laatste jaren ook.”

En dat horen we terug in de muziek van zijn nieuwe band JARV IS... – “die puntjes moeten er echt achter hoor” – op het album Beyond the Pale. Het is zijn beste werk in 25 jaar. Eindelijk presenteert Cocker zijn muziek weer met eenzelfde grandeur en flair als in de hoogdagen van Pulp.

Het album had in mei moeten verschijnen, werd door corona eerst uitgesteld naar september en is uiteindelijk afgelopen vrijdag uitgekomen. Cocker is dus heel benieuwd hoe zijn nieuwe plaat zal vallen en verheugt zich vooral op de optredens die er in het najaar hopelijk weer aankomen. Goedgemutst wrijft hij zijn handen nog eens in, schuift zijn bril wat naar achteren en vraagt: “Waar zullen we beginnen?”

ZANGER: Leonard Cohen

Beeld EPA

“Cohen is altijd een ijkpunt in mijn muziek geweest. Al vanaf dat ik mijn eerste Pulp-plaat uitbracht in 1983, speelt hij ergens in mijn hoofd een rol als ik liedjes schrijf of zing. Met Pulp ­begon ik als scholier in ­Sheffield. In 1981 mochten we een radiosessie doen voor John Peel. Dat was voor bandjes het hoogst haalbare. Ik was 17 en wist zeker dat ik op mijn 19de een superster zou zijn.

“Helaas gingen mijn band­leden vlak erna allemaal ­studeren en bleef ik alleen achter. Maar ik kon wel een plaat uitbrengen. Mijn producer liet me een plaat van Leonard Cohen horen, want hij vond dat mijn manier van zingen wel wat van hem weg had. Ik kende Cohen niet. Niemand in mijn behoorlijk door muzieknerds bevolkte omgeving luisterde toen naar zijn platen. Ik vond het prachtig, die rust in zijn stem en die nauwelijks hoorbare drums. Wat ik ook zo mooi vind, en op mijn nieuwe plaat ben gaan kopiëren, zijn de dameskoortjes, die als het ware reageren op wat Cohen zingt.

“Het eerste Pulp-album uit 1983 heb ik bewust zo laten klinken als Songs of Leonard Cohen, zijn eerste plaat. ­Eigenlijk is zijn invloed nooit verdwenen. Alles aan hem is goed. Hij heeft nooit een mindere tekstregel ­geschreven.

TECHNO/RAVENUMMER: Rhythm Is Rhythm (alias Derrick May), ‘Strings of Life’ (1987)

“In september 1988 ben ik toch maar uit Sheffield vertrokken. Wilde ik het echt gaan maken, dan moest ik naar Londen, vertelde ik mezelf. Daar belandde ik in de opkomende acidhousescene. Volkomen onverwacht eigenlijk. Xtc en andere drugs interesseerden me niet, het ging me om de muziek. Ik had nooit zoiets gehoord. Daarvoor niet, maar daarna ook niet. Het was modern, want gemaakt met synthesizers, en toch ook primitief door de harde, kale, stuwende beat eronder.

“De zomer van 1989 zal me altijd bijblijven. Iedere dag was er wel ergens een feest. Vaak illegaal. Stond je naast auto’s op landweggetjes met z’n allen te dansen. Ik kon helemaal opgaan in de muziek. Dat is echt bepalend voor mij geweest. Of hoe noem je dat: life changing.

“Mijn favoriete nummer uit die tijd is ‘Strings of Life’. Heb mooie herinneringen aan de opkomende zon als ik die weer eens draai. Sind kort heb ik de plaat zelf. Tweedehands gekocht. Ik ben blij dat ik dierbare herinneringen zo een beetje tastbaar kan maken. Maar thuis werkt deze muziek voor mij ­eigenlijk niet. Je moet het snoeihard over een stevig soundsystem horen.”

TV-SERIE: The Adventures of Robinson Crusoe (1964)

Beeld Digital images

“Ik heb een beetje een vreemde relatie met tv. Het lukt me maar niet om selectief te kijken naar de programma’s die ik echt wil zien. Als ik een tv ­aanzet, wil ik het liefst de hele avond op dezelfde zender vermaakt worden.

“Dat is natuurlijk helemaal niet meer van deze tijd, maar heeft alles te maken met het feit dat ik ben ­opgegroeid in de jaren zeventig. Kwam ik thuis van school, dan was het eerste wat ik deed de tv aanklikken. Ik ging op de bank zitten en keek naar alles. We hadden nog maar een paar zenders, maar om te zappen moest ik opstaan, want een afstandsbediening hadden we niet.

“Het mooist was de tv tijdens de schoolvakanties. Volgens mij werd iedere vakantie die oude zwart-witserie over Robinson Crusoe uitgezonden. Ik vond het elke keer weer mooi, vooral de muziek. Het jammere was alleen dat ik ze nooit heb ­kunnen uitkijken. De serie duurde langer dan de ­vakanties. Tijdens de ­ontknoping waren de ­lessen al lang weer ­begonnen. Ik heb die hele Robinson Crusoe dus nooit van dat ellendige ­eiland af zien komen.”

POP OP TV: Top of the Pops

Mary Hopkin.Beeld rv

“Ik hou eigenlijk niet van nostalgie, maar voor Top of the Pops maak ik een uitzondering. Ik denk echt dat dit zo’n pop­programma is dat nooit overtroffen zal worden. Iedereen van jong tot oud keek ernaar in de jaren zeventig. Met het hele ­gezin, en de volgende dag nam je op school alle ­artiesten even door. Alle artiesten waren gelijk: David Bowie naast The Osmonds en daarna Hot Chocolate.

“Mijn sterkste herinneringen zijn ook de droevigste. Toen mijn vader het huis verliet, begin jaren zeventig, keek ik vaak met mijn moeder. Ik ­herinner me Mary ­Hopkin met het liedje ‘Those Were the Days’. Ik zie nog de tranen in de ogen van mijn moeder. Daar zat ze dan, achtergelaten door haar man, mijn vader. Denkend aan geluk dat voorbij was.

“De tv moest uit. Ik was jong en verdrietig door mijn moeder, maar ook immens gefascineerd dat een simpel liedje zulke grote gevoelens teweeg kon brengen.”

DOCUMENTAIRE: Wild Wild Country (Netflix, 2018)

Beeld GF

“Wat me zo intrigeerde aan deze serie op Netflix over de goeroe Bhagwan en zijn volgelingen in Portland, was vooral de vraag die niet beantwoord werd: waarom ­bleven die mensen in hem geloven terwijl zijn rol als geestelijk leider in Portland al was uitgespeeld? Wat zagen ze in die gast, die alleen wat paradeerde met zijn dure horloges en Rolls-Royces?

“Ik stuitte onlangs op zijn Book of Secrets. ­Misschien gaf dat enige opheldering. Er staan bewerkingen in van ­toespraken die hij in ­India hield en het verbaasde me hoe weinig spirituele kolder ik ­tegenkwam. Ik vond het allemaal best grappig en zeer leesbaar, en ben alle vijf de dikke delen gaan lezen.

“Zo’n woord als tantra kennen we eigenlijk ­alleen van Sting met zijn eeuwigdurende ­tantrische seks.

“Maar die 112 technieken om tot de hoogste staat van verlichting te ­komen, zijn aardig om te lezen. Ik ben ondanks die documentaire juist extra geïnteresseerd ­geraakt in Bhagwan.”

SPEL: Sjoelbakken

Beeld Hollandse Hoogte / Peter Hilz

“Je zult aan mijn niet al te atletische gestel wel kunnen zien dat ik weinig tijd in de sportschool doorbreng. Ik heb wel gevoetbald, maar verder nooit veel aan sport gedaan. Ik was als kind al weinig geïnteresseerd in het ­competitieve dat bij sport hoort. Winnen, de beste zijn, het heeft nooit mijn interesse gehad.

“De ergste sport vond ik schaken. Dat is vast iets voor jou, zeiden ze op school. Maar het was helemaal niets voor mij. Ik vond het een naar, oorlogszuchtig spel. Legers die elkaar moesten bestrijden, koninginnen die geschaakt of beter nog ­gedood werden. Waarom moest ik dat leren?

“Ik hou wel van onnozele spelletjes. Curling of zo. Dat je gewoon een beetje kunt praten en er niet zoveel op het spel staat. Shuffleboard (Britse ­variant op ons sjoelbakken, red.) vind ik wel leuk en doe ik graag met mijn muziekbroeder uit Sheffield, Richard Hawley.”

RESTAURANT: Caviar Kaspia, Parijs

“Ik heb geen dure hobby’s. Behalve sokken en ondergoed koop ik al mijn kleren tweedehands. Antiquarische boekhandeltjes en platenzaken vind ik leuk, maar verder interesseren winkels me niet. Ook uit eten gaan boeit me maar matig. Maar mijn vriendin is wel een beetje een culinaire snob, dus ik geef me ook weleens over aan excessen op dat ­gebied.

“Als we echt iets te ­vieren hebben bijvoorbeeld, dan gaan we naar Caviar Kaspia, een peperduur restaurant hier in Parijs. Favoriet gerecht van mij is ­gepofte aardappel met daarop een laag ­kaviaar. Glaasje wodka erbij, heerlijk.”

BOEK: David Lewis-Williams, The Mind in the Cave: Consciousness and the Origins of Art (2004)

“Ik was een keer met mijn zoon op bezoek bij mijn moeder in Sheffield. Zie zo’n puber dan maar eens te amuseren met iets anders dan tv kijken of telefoonspelletjes. Mijn moeder stelde voor naar Creswell Crags te gaan. Paleontologisch interessante grotten, niet ver buiten Sheffield.

“Heel gek, maar ik was daar nooit geweest en vond het prachtig. In de cadeauwinkel kocht ik dit boek, waarin gesteld werd dat de ­Creswell Crags de enige Britse grotten zijn waar nog echte eeuwenoude ­inscripties te zien zijn.

“Zulke boeken over zaken die dichtbij en toch veraf zijn, interesseren me mateloos. Ik kocht het eigenlijk ­vanwege de titel, maar raakte zelfs geëmotioneerd toen ik las over door mensenhanden gezette krassen in stenen grotten, duizenden jaren oud, vlak bij huis.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234