Vrijdag 10/07/2020

MuziekrecensiesPlaten van de week

Januskop, supergroep en jazzy trance: dit zijn de albums van de week

Paul Banks, vooral bekend van Interpol, heeft met Muzz zijn karretje aan dat van jeugdvriend en multi-instrumentalist Josh Kaufman (bekend van The National, Bonny Light Horseman) en drummer Matt Barrick (The Walkmen, Fleet Foxes) gehaakt. Beeld Illias Teirlinck

Een bevlogen ruiter met twee hoofden, een pinguïn die stug beweegt maar hypnotiseert en een agent van Interpol begint zijn eigen indie-supergroep. Dit zijn de platen van de week. 

Beeld RV

Flying Horseman – Mothership ★★★★☆

Tien jaar geleden debuteerde Flying Horseman met het donkere, desolate Wild Eyes. “Get ready for the bitter storm”, waarschuwde Bert Dockx toen. Zes platen verder blijkt dat advies een kwakkel: Flying Horseman zweert eerder bij de dreiging van noodweer dan bij het ontketenen van een storm. Ook op Mothership is van verbittering noch orkaankracht sprake. Mede door de productie van Jasper Maekelberg (Faces on TV) gaat er van de songs een lichtere gloed uit dan voorheen, en soms zelfs een speelse flair. De geest van Talking Heads en Radiohead – wat een januskop! – schemert ook al eens door in de songs. De dystopische afrobeat van ‘Citizen’ zet meteen begeesterend de toon, onder de jachtige ritmesectie van ‘Secrets’ schuilt een geheide radiohit, en in het mijmerende ‘Flare’ blijft het fijn verdwalen. Elders is dat trouwens niet anders, in de broeierige moederschoot van Mothership.

Beeld rv

Muzz – Muzz ★★★☆☆

De term supergroep klinkt vandaag wat uitgehold, dus laten we Muzz voor het gemak gewoon ‘gelegenheidstrio’ noemen. Daarin haakt Paul Banks van Interpol zijn karretje aan dat van jeugdvriend en multi-instrumentalist Josh Kaufman (bekend van The National, Bonny Light Horseman) en drummer Matt Barrick (The Walkmen, Fleet Foxes). Onder de schaduw van voornoemde bands komen de drie zelden uit. En door de onderkoelde, nasale bariton van de frontman is de gedachte aan Interpol natuurlijk ook nooit weg. Maar toch verrast de groep met filmische americana, charmant gensterende pop noir en een widescreen-visie qua arrangementen. Mooi, zonder meer.   

Beeld rv

Gogo Penguin – Gogo Penguin ★★★☆☆

Het Britse trio Gogo Penguin stond altijd bewust buiten het cirkeltje van terminaal hippe new jazz-groepen. Zijn geraffineerde, wat intellectuelerige aanpak heeft weinig uitstaans met de in de Afro-Amerikaanse jazztraditie gemarineerde ‘urban jazz’ uit Londen of Los Angeles. Zoals hedendaagse geestesverwanten als Portico Quartet gaat het bij Gogo Penguin om de trance en het zo elegant mogelijk benutten van de ruimte in een compositie, met een vaak fris minimalistisch resultaat. De grooves zijn misschien wat stug maar ook hypnotiserend, soms verrassend rechttoe rechtaan, met puntige contrabasaccenten zoals in het spannende ‘Signal in the Noise’. Verdomd eigengereid, deze band.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234