Dinsdag 31/01/2023

InterviewJames Cooke

James Cooke: ‘Op een dag zei ik tegen Gert Verhulst: ‘Zo moeilijk is een goeiendag niet, hoor.’ Dat was het begin van onze vriendschap’

Hemd & smoking: Cafe Costume. 
Strik: vintage. Beeld Carmen De Vos
Hemd & smoking: Cafe Costume. Strik: vintage.Beeld Carmen De Vos

Tis the season to be jolly. Dat moet je de van vrolijkheid vervulde James Cooke (38) geen twee keer zeggen. Vandaag heeft hij er reden te meer toe, als winnaar van een Gouden Roos voor zijn tv-programma James the musical, waarvan seizoen twee donderdag uit de startblokken schiet. ‘Als je de pretentie hebt om 50 minuten tv te maken, moet je er godverdomme voor zorgen dat het goed is.’

Tom Pardoen

James de musical werd maandagavond in Londen bekroond in de categorie Studio Entertainment. Dat wil heel wat zeggen, want een Rose d’Or is zowat de meest prestigieuze Europese prijs die tv-programma’s van het afgelopen jaar in de wacht kunnen slepen. In seizoen twee worden de levens van onder anderen Erik Van Looy, Bart Peeters en Karen Damen met glamoureus oogmerk getoonzet door James Cooke. Over een dikke maand kan u op dezelfde zender terecht voor Over de oceaan, een televisioneel verslag van de zeiltocht die Cooke maakte in uitstekend gezelschap. Een halsbrekend exploot, en het heeft ook enige overredingskracht gevergd om Cooke ertoe te brengen.

James Cooke: “Ik ben een eeuwige twijfelaar, ik moet mij honderd procent comfortabel voelen als ze mij iets voorstellen. Ik wist niet zeker of ik wel drie weken lang op zee kon zijn zonder mijn man en mama te zien. Drie weken voor de start heb ik nog naar Woestijnvis gebeld: ‘Ik ga het toch niet doen.’ Het overkomt mij vaker dat ik te snel ‘ja’ zeg en dan denk: wat heb ik nu gezegd? Ik was echt heel bang om te sterven op zee. Omdat mijn angst zo groot was, is het goed meegevallen: ‘O, is het dat maar?’”

‘Mijn vader stond niet achter mijn keuze om in het theater te gaan. Dat ik hier nu sta, heeft daar veel mee te maken: laat mij maar doen, daddy, het komt allemaal goed.’ Beeld Carmen De Vos
‘Mijn vader stond niet achter mijn keuze om in het theater te gaan. Dat ik hier nu sta, heeft daar veel mee te maken: laat mij maar doen, daddy, het komt allemaal goed.’Beeld Carmen De Vos

Bio

geboren in Gent op 25 oktober 1984 / studeerde in 2006 af aan de musical-afdeling van het Koninklijk Conservatorium Brussel / speelde een rits gastrollen in Witse, Familie en Spoed / brak definitief door als sidekick van Gert Verhulst in Gert Late Night / maakte met James de musical in 2021 dé kaskraker van Play4, na De mol / woont in Antwerpen, samen met zijn echtgenoot Dorian Liveyns

Ik tref je inderdaad in levenden lijve en zonder kleer­scheuren aan: je hebt geen fatale schipbreuk geleden en je bent niet gekielhaald door Gert Verheyen.

“Nee, integendeel! Gert Verheyen is zo’n aimabele mens. Ik kende hem van haar noch pluim, ik wist alleen dat hij voetbalanalist was. Maar hij is veel meer dan voetbal. Jonas Geirnaert kende ik al van de jury van De slimste mens ter wereld: een fantastische vader en ook een luisterend oor voor de hele boot. Ella (Leyers, red.): hilarische vrouw. Élodie (Ouédraogo, red.): always a pleasure. En Annelientje (Coorevits, red.) heeft het hart op de tong. We mogen onze twee pollekes kussen dat we met zo’n leuke ploeg aan boord zijn gegaan. Dat ga je ook zien. Hoop ik.”

Gert Verheyen sprak in een podcast heel gedetailleerd over zijn worsteling met de sanitaire omstandigheden.

“Als je naar het groot toilet ging, moest je je behoefte opvangen en dan in een prop wc-papier naar zee begeleiden. Bij Gert was die prop soms zo groot als een voetbal, dat wilde zeggen dat hij goed gewerkt had.” (lacht)

Hij haalde het gebrek aan privacy ook aan.

“Daar had ik het niet moeilijk mee: ik ben altijd een open boek geweest. Als ik werk, vraag ik aan mensen om zich open te stellen. Het zou raar zijn om de hakken in het zand te zetten als het over mijn eigen privéleven gaat. Op het vlak van lichamelijk bloot ben ik iets bescheidener: naakt naar de sauna gaan met vrienden vind ik moeilijk, omdat ik niet zo zelfzeker ben over mijn lichaam.”

Wat vond je het moeilijkste aan deze beproeving?

“Awel, drie weken mijn familie niet horen. Ik spreek elke dag met mijn mama. Soms bellen we maar 7 seconden – ‘­Mamaatje, alles oké? All right, tot morgen!’ – maar als dat plots niet meer kan, valt dat me zwaar. Ik heb ook de lancering van het eerste seizoen van James de musical compleet gemist. Toen we aan land kwamen, opende ik WhatsApp en stroomden honderden berichten binnen. Toen kon ik pas lezen wat de gazetten hadden geschreven. Die van u was natuurlijk opnieuw negatief, alle andere waren positief. Zo is het leuk thuiskomen.”

Hemd: Saint Laurent bij Verso.
Broek: Le Fabuleux Marcel De Bruxelles / ZEB.
Schoenen: Valentino bij Verso. Beeld Carmen De Vos
Hemd: Saint Laurent bij Verso.Broek: Le Fabuleux Marcel De Bruxelles / ZEB.Schoenen: Valentino bij Verso.Beeld Carmen De Vos

Ik gok dat James de musical, van alle programma’s die je maakt, je het nauwst aan het hart ligt.

“Volledig. Ik produce al zestien jaar theaterstukken en musicals. Ik hou ongelofelijk veel van het genre. Dat wordt te vlug in een raar hoekje geduwd: ‘Ik snap niet dat je vanuit een monoloog opeens – boe! – begint te zingen.’”

Ik wil niemands yum yucken, maar ik ben een van de mensen die het moeilijk kan verkroppen dat acteurs en actrices te pas en te onpas in een larmoyante zangstonde uitbarsten.

“Dat snap ik wel, maar langs de andere kant: luister jij graag muziek? Een song is toch ook een monoloog verteld op noten? Is dat zoveel anders dan een verhaal dat ze bij Studio 100 op het podium brengen? Achthonderdduizend mensen zijn komen kijken naar ’40-’45, en ze waren allemaal bouche bée. En niet alleen omdat de tribunes bewegen: ze waren geraakt door het verhaal. ‘Never judge’ heeft mijn moeder altijd gezegd. Zo zijn wij opgevoed: ik oordeel dus ook niet over mensen die niet van musical houden, maar het doet me wel deugd dat het programma goed marcheert.”

Was de zender meteen om toen je met het idee kwam aanzetten?

“O nee, integendeel: ze wisten er geen raad mee. Ik weet niet goed of ik dit mag zeggen, maar ik ben ook naar de concurrentie gestapt, omdat ze bij Play4 niet goed wisten wat ze ermee moesten aanvangen. Ik denk dat ik het in eerste instantie ook niet goed heb uitgelegd. Ik heb toen een tweede kans gevraagd en gekregen, dit keer rechtstreeks bij programmadirecteur Annick Bongers, en die zag er wél meteen wat in. Oef!”

De musical sleepte op de televisiebeurs in Cannes al een award in de wacht, en nu dus ook een Gouden Roos. Het format leidt intussen een eigen leven in verre uithoeken van de wereld.

“In Duitsland beginnen ze te draaien in de zomer en we zijn bijna officieel rond met nog een paar andere landen – waaronder Italië.”

Dat moet deugd doen, want je hebt dat programma zelf uit de mouw geschud.

“Teamwork makes the dream work: daar blijf ik bij. Het hele team heeft van de oorspronkelijke pitch tot het allerlaatste shot nachten doorgetrokken. Van zeven uur ’s ochtends tot drie uur ’s nachts waren we aan het nadenken, stopcontacten aan het vastschroeven en kostuums aan het naaien. ­Iedereen hielp elkaar, da’s typisch voor theater. De acteurs, de filmcrew, de mensen van het licht en die van de kostuums: we doen het allemaal voor de staande ovatie.”

Een collega van jou vertelde dat je zo het beste tot je recht komt: als aanjager van een groep jonge, enthousiaste mensen.

“Ik wil alles aan 100, wat zeg ik, aan 110 procent doen. Ik ben niet degene die om zes uur ’s avonds de studio binnenwandelt en vier uur later wuift: tot morgen! Ik doe ’s ochtends de deur open en ga altijd als laatste naar huis. Dat geeft mij het gevoel van enorm veel euh… controle. Ik heb dat nodig.”

Je controledwang kwam me inderdaad ook ter ore.

“Check: ik móét alles weten. Veel mensen noemen dat een kwaliteit, ikzelf vind het soms echt kut. Een werkpunt. Het heeft te maken met mijn gigantische verantwoordelijkheidsgevoel. Als je de pretentie hebt om aan je publiek te vragen om 50 minuten lang naar je programma te kijken, moet je er godverdomme voor zorgen dat het goed is.”

Mensen die daarvoor gestudeerd hebben, zullen zeggen dat controledwang vaak ontstaat vanuit een fundamentele onzekerheid.

(knikt) “Ik denk sowieso dat de meeste artiesten onzeker zijn. Soms ontspruiten daar gigantische ego’s aan, die welis­waar hun leven lang strijd blijven voeren met die onzekerheid. Ik ben zelf ook onzeker. Mijn ma is altijd mijn steun en toeverlaat geweest, maar mijn vader stond niet achter mijn keuze om in het theater te gaan. Dat ik hier nu sta, heeft veel te maken met zijn houding.”

Kostuum: Drykorn.
Zijden hemd: Saint Laurent bij Verso.
Strik: vintage. Beeld Carmen De Vos
Kostuum: Drykorn.Zijden hemd: Saint Laurent bij Verso.Strik: vintage.Beeld Carmen De Vos

Hij stuurde je krantenknipsels over acteurs die aan de dop stonden. Sympa.

“Mijn pa was geen asshole, hij maakte zich gewoon zorgen. En ik heb altijd geprobeerd om die zorgen weg te nemen: ‘Laat me maar doen, daddy, het komt allemaal goed.’ Mijn moeder was veel meer op haar gemak: ‘James vindt zijn weg wel.’ Heb ik die weg al gevonden? Totaal niet, maar ik ben 38, ik wil nog elke dag gechallenged worden, ik wil elke dag leren. Vandaag gebruikte iemand een term die ik nog niet kende. Dan zeg ik: ‘Herhaal dat eens!?’ En dan schrijf ik dat op.”

Was je als kind ook leergierig?

“Nee, het interesseerde me geen hol hoe het binnenste van een konijn eruitziet. Maar op het conservatorium wilde ik wel weten wat PAR-lampen en fresnellen zijn.”

Het publiek kent je van je werk in de spotlights. Minder bekend is dat je achter de schermen ook bergen werk verzet.

“Misschien zelfs meer dan voor de camera. Met ons productie­huis Dedsit maken wij ook programma’s voor VTM en de VRT. Dat is wat wij doen, dat is onze job.”

Je runt verschillende bedrijven, je bent met andere woorden ondernemer.

“En graag, op de koop toe. Dat is wat ik altijd wilde: bezig blijven. Mezelf uitdagen.”

Hou je je ook bezig met de cijfers?

“Die staan op onze Dropbox en ik zal ze altijd gezien hebben, maar gelukkig zijn er mensen die daar meer verstand van hebben dan ik.”

Iedereen die met jou samenwerkt, haalt onmiddellijk jouw oeverloze werkijver aan. Iemand zei: als iemand anders dan James zelf zijn agenda openslaat, riskeert die een hartverzakking. Hoe bewaar je het overzicht?

(lacht) “Da’s een kwestie van timemanagement. En ’s avonds, wanneer Dorian (zijn man, red.) naar bed gaat, blijf ik altijd nog een uurtje beneden. Even nietsdoen, en – ik ben jammer genoeg weer begonnen – een sigaretje roken. Pas dan kan ik gaan slapen. Maar als ik ’s ochtends opsta, ben ik nog altijd blij dat ik kan gaan werken. Ik heb gewoon veel goesting. Als ze mij een van die dingen afpakken – het ­theater, ons productiehuis of televisie – zou ik niet zo gelukkig zijn. Het is de combinatie die me blij maakt.”

Heb je al meegemaakt dat je op een set of in een kantoor stond en je moest afvragen: wat kwam ik hier weer doen?

“Als dat gebeurt, moet ik ermee kappen. Maar ik draag zorg voor mezelf. Elk jaar zijn er twee, drie dagen dat ik het allemaal even niet meer weet. Dan ben ik moe en bel ik iedereen: ‘Nu effe niet, ik laat weten wanneer ik er weer klaar voor ben.’ Die drie dagen neem ik er graag bij, omdat de andere 362 zo fantastisch zijn.”

Je man Dorian vertelde dat, als jullie een pauze inlassen, jij die in bed doorbrengt.

“Met gigantische koppijn. (lacht) Als we op reis gaan, ben ik de eerste dagen altijd mottig.”

Ben je niet bang om tegen de muur te knallen?

“Iedereen waarschuwt me daarvoor, maar ik zie die muur nog steeds niet opdoemen. Het lijkt alsof iemand voor mij de baan vrijmaakt. Pas op, voor hetzelfde geld lees je over een maand in een of andere boekske dat James Cooke het efkes niet meer ziet zitten. Maar dat betwijfel ik.”

Je hebt geen kinderen.

“Dat is waar, en ik heb wel een man die me alles gunt, dat is een ongelofelijke luxe.”

In interviews spreken Dorian en jij weleens over jullie kinderwens, die komt en gaat in vlagen. Vrees je dat het ouderschap je carrière voor de voeten zou lopen?

“Dat is wellicht de reden waarom we nu naar ‘nee’ neigen. We zijn vier jaar geleden begonnen met ons productiehuis, en dat loopt goed. Dat moet je meenemen als je de rekensom maakt. Ik voel dat al mijn tijd daarnaartoe gaat: als ik ooit vader word – of niet, we zien wel – wil ik de beste versie van mezelf zijn. En dat kan ik nu gewoon niet verzekeren. Als je aan kinderen begint, mag je niet gewoon de vingers kruisen en hopen dat het goedkomt.”

Kostuum: Drykorn.
Zijden hemd: Saint Laurent bij Verso.
Strik: vintage. Beeld Carmen De Vos
Kostuum: Drykorn.Zijden hemd: Saint Laurent bij Verso.Strik: vintage.Beeld Carmen De Vos

Dorian legt je ongeëvenaarde werkijver uit als bewijs­drang: ‘James wil zijn vader tonen dat hij het wél kan.’

“Dat speelt nu niet meer, maar toen ik uit het conservatorium kwam wel: ik wilde per se bewijzen dat ik mijn eigen boter­ham kon verdienen. Ik heb nooit voor één euro bij hem moeten aankloppen en dat voelt juist. Nu de dingen goed lopen, ben ik wel nog altijd aan het tonen aan mijn papa dat hij zich geen zorgen moet maken. Ik ben gezond, gelukkig met mijn job en word elke morgen wakker naast de man die ik graag zie. Dat is wat mijn vader wil horen.”

Jullie relatie lag ooit aan diggelen.

“Toen mijn ma en pa uit elkaar gingen, had ik het daar lastig mee. Ik zag een gebroken vrouw en een man die een nieuwe relatie had. Als kind snap je dat niet, je ziet alleen de good cop en de bad cop. De complexiteit van het leven van grote mensen ontgaat je totaal. Mijn moeder was mijn heldin, en daarom was het voor mij even over en uit met papa.”

Je vertelde in De slimste mens over een scheve schaats die hij ooit reed.

(lacht) “Ik had een verrekijker gekregen, maar na een tijdje was ik de vogeltjes beu en begon ik binnen te kijken bij de mensen, door het raam. Zo heb ik hem in the act betrapt met de schoonheidsspecialiste van het dorp. Soit, hij had de gordijnen maar moeten dichtdoen.” (lacht)

Hij was paracommando.

“Sergeant Cooke! Hij heeft veel soldaten doen afzien.”

Zijn vader was ook soldaat, bij het Britse leger. Hij is hier na de oorlog blijven plakken.

“Hij heeft dan iets gehad met mijn omaatje, maar hij kon hier niet aarden en is teruggekeerd naar Manchester. Mijn papa heeft zijn papa nooit gekend. Hij is net terug van Engeland, hij is op zoek gegaan naar zijn roots. Zijn vader is op jonge leeftijd overleden – door het roken – maar papa heeft wel kennisgemaakt met de tweede vrouw van zijn vader – zijn stiefmama dus eigenlijk – en heeft neven en nichten ontmoet. Het was een emotionele trip, een rollercoaster, maar hij is superblij dat hij dat gedaan heeft.”

Tussen haakjes: jij bent niet vernoemd naar de ontdekkingsreiziger James Cook.

“Nee, dat zagen ze niet in mij.”

Naar wie ben je dan wel vernoemd?

“Dat weet ik eigenlijk niet, dat heb ik nooit gevraagd.”

Klopt het wat men mij vertelt, James: dat jij áltijd goedgezind bent?

“Nee, dat is gelogen.”

Volgens je vaste regisseuse Tine Kuijpers heb je elk jaar één mindere dag.

“I wish. Maar misschien is Tine haar beeld vervormd omdat we al zo lang en zo goed samenwerken. Ik ben goed omringd. De kracht van een programma vind je meestal áchter de schermen.”

Je man Dorian beweerde dat je alleen slechtgezind bent als de boiler ’s morgens hapert.

“Zulke kleine dingen kunnen mijn dag om zeep helpen, maar ik kan dat ook snel weer parkeren dankzij de programma’s die ik maak. Dan denk ik: James, je hébt tenminste een boiler, dat kunnen veel mensen jammer genoeg niet zeggen. En ik ben gezond. Ook dat is veel mensen niet gegund. Daar ben ik me bewust van.”

Zijn er naast een koude douche nog ergernissen die je uit je hum halen?

“Ik kan triest worden als de dingen niet lopen zoals ik dacht, wanneer ik iets verkeerd heb ingeschat. Ik denk, kortom, dat ik veeleisend ben. Vooral voor mezelf.”

Je zei in Humo dat je verdomd goed weet wat je gebreken zijn. Maar welke dat dan zijn, zei je vervolgens niet.

“Het is een cliché, maar van onrechtvaardigheid word ik dol. Van slabakken ook, zeker als ik de oorzaak ben. En ik kan ook mottig worden als ik het gevoel heb dat ik het niet goed doe in mijn relatie. Als Dorian ambetant is, denk ik snel dat dat door mij komt. Als hij een mindere dag heeft, denk ik: ik moet dat oplossen. De gedachte dat ik een slechte partner zou zijn, kan ik niet verdragen. Mijn ma zegt vaak: ‘Je bent niet verantwoordelijk voor zijn geluk, hoogstens kun je medeverantwoordelijk zijn.’ Ik moet dat leren loslaten.”

En ga je goed met kritiek om?

“Ja. Als die gefundeerd is.”

Wie beslist welke kritiek gefundeerd is?

“Ik vind kritiek van het publiek heel interessant, want het is voor die mensen dat je werkt. Je bent maar zo goed als je laatste kijkcijfer. Punt. Zo hard is deze wereld. Ik ben er wel niets mee als er gewoon staat: ‘Weer die dikke Jeanne op tv…’ Kotsemoji’s onder recensies van De Morgen zie ik ook verschijnen en dan denk ik: ah, er zijn toch nóg mensen die inzien dat het bijna zielig is voor de recensent die achter de schrijftafel zat.’”

Je wordt pinnig, merk ik.

“Nee, want ik noem dat zelfs geen kritiek. Ik vind het gek dat een hoofdredacteur zijn redacteurs een platform geeft waar ze hun frustraties kunnen botvieren en recensies schrijven die wegblijven van de content en enkel op de man spelen. Elk programma dat wij maken wordt steeds door een klein aantal, steeds dezelfde individuen de grond in geboord. I can live with it.”

Moet je er niet gewoon mee leren leven dat sommige recensenten jou geen goede presentator vinden?

“Daar kan ik zeker mee leven. Ik besef ook wel dat ik niet voor iedereen goed kan doen. Daar gaat het niet over. Ik zal je een voorbeeld geven. Over Leef schreven ze: ‘Wie wil in godsnaam James Cooke naast zijn sterfbed zien opduiken?’ Die familie van die man, die intussen gestorven is, leest dat ook. Dan denk ik: asshole. Denk toch twee keer na.”

‘Toen ik voor Gert Verhulst begon te werken, groette hij me ’s ochtends nooit. Op een dag zei ik: ‘Zo moeilijk is een goeiendag niet, hoor’. Dat was het begin van onze vriendschap’ Beeld Carmen De Vos
‘Toen ik voor Gert Verhulst begon te werken, groette hij me ’s ochtends nooit. Op een dag zei ik: ‘Zo moeilijk is een goeiendag niet, hoor’. Dat was het begin van onze vriendschap’Beeld Carmen De Vos

Wat denk je als recensenten schrijven dat je entertainment maakt op kap van mensen die minder gefortuneerd zijn?

“Dat ik het niet eens ben. Alhoewel: toen we Nieuwe buren maakten, werd dat ook gezegd. Dat raakte mij, dat was kritiek waar ik iets uit kon halen. Ik snap waarom die perceptie bestaat. Ik ben dan in dialoog gegaan met mensen die in armoede leven. Maar dat is iets anders dan zeggen dat ik een hyperkinetisch konijn ben dat misbruik maakt van terminaal zieke patiënten.”

Een andere kritiek, die heeft dan betrekking op Gert Late Night en De Cooke & Verhulst show, is dat zulke shows de emocratie dienen.

“Leuk. Mooi.”

De politiek kampt met een knoert van een geloof­waardigheidsprobleem. Bewijzen Conner Rousseau, Bart De Wever en Bart Tommelein hun stiel en collega’s een dienst door een carnavalesk lied aan te heffen in jullie shows?

“Als je James Cooke en Gert Verhulst in één programma steekt, is actualiteit een optie, maar blijft entertainment het hoofddoel. Wij willen mensen met een smile op hun gezicht naar bed sturen. Als wij politici te gast hebben, stellen wij altijd voor wat we willen doen. Als de woordvoerder en de politicus ‘graag’ zeggen, dan doen wij dat. We laten altijd iedereen in zijn waarde. Of dat proberen we toch. En je wil niet weten wat er allemaal geknipt is. Ik denk: als er effectief een geloofwaardigheidsprobleem is, dan hebben politici dat aan hun eigen traagheid te danken.”

Hun geknoei?

“Dat zeg jij. Ik zeg: traagheid. Dat facturen de pan uitswingen en maatregelen uitblijven, helpt ook niet. Ik denk dat onze invloed minder groot is dan jij denkt.”

Je goede vriend Gert Verhulst heeft zich een tijd terug iets op de hals gehaald door met komisch oogmerk het n-woord te gebruiken in zijn Tafel van vier.

(ritst zijn mond dicht) “Daar zeg ik niets over. Dat is de afspraak.”

Jullie zijn erg goed bevriend. Wat bewonder je aan hem?

“Gert is … wel Gert Verhulst, hè. Als jij hem zou interviewen in plaats van mij, zou jij daar niet zo zitten. Maar toen ik, zoveel jaar geleden, voor hem begon te werken, was ik allesbehalve starstruck. Ik zei elke morgen ‘goeiemorgen’ en hij zei nooit iets terug. Op een ochtend heb ik luidop gezegd: ‘Zo moeilijk is een goeiendag niet, hoor.’ Gert zegt dat hij zich dat niet herinnert, maar ik weet het nog goed: ik heb de hele tijd zitten wachten tot iemand op de deur kwam kloppen met mijn C4. Maar het was het begin van onze vriendschap. We voelden onmiddellijk een klik, we merkten meteen dat we vaak dezelfde ideetjes hebben, voor theater en televisie. We voelen elkaar goed aan. Ik heb al veel mogen leren van hem.”

Snijden jullie dan samen de kalkoen aan op 24 of 25 december?

“We vieren samen Nieuwjaar.”

Kijk je uit naar de kerstperiode?

“Ja, die is heilig voor mij.”

Schuif je aan voor de middernachtmis?

“Ah nee, voor mij draait Kerstmis helemaal rond de familie. Ik hoor ze heel vaak, maar zie ze weinig. De kerstperiode is het moment om de banden aan te halen en iedereen nog eens vast te grabbelen. Gezellig samenzijn, het zuur hebben om elf uur en om de vijf botten een cadeautje opendoen voor de kindjes: da’s de max.”

James de musical, vanaf donderdag 8 december om 21u op Play4 en via goplay.be. Over de oceaan wordt vanaf half januari ­uitgezonden, ook op Play4.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234