Maandag 27/05/2019

Porno-industrie

Ja, ook pornoacteurs kunnen verkracht worden

Pornoster August Ames (23) stapte vorig jaar uit het leven na een hoogoplopende Twitter-discussie. Ze kreeg bakken kritiek over zich heen omdat ze een gay porno-acteur als tegenspeler niet zag zitten. Beeld rv

U weet intussen dat het oude business­model van de porno-industrie omwille van het internet met serieuze ­problemen kampt, en dat sommige porno­acteurs hun heil zoeken in camsites en fetisjfilmpjes op bestelling. Anderen haken af, de uitwassen in de sector en de bagger op sociale media beu.

"Fuck y’all.” Het was het laatste wat de 23-jarige porno­ster August Ames op maandag 4 december 2017 op Twitter smeet. De volgende ochtend werd haar lichaam gevonden in een park in Ventura County – net boven San Fernando Valley. Ze hing zichzelf op.

Ames was een van de vijf Amerikaanse porno­sterren die nog geen jaar geleden in een periode van een paar weken zelfmoord pleegden. Maar het was haar dood die de industrie veruit het meest op haar grondvesten deed daveren. Niet zozeer omdat ze de bekendste was, maar omdat er een ongenadige Twitter-discussie aan voorafging die inmiddels is bekoeld, maar nog lang niet verteerd.

Op 3 december 2017 tweette August Ames dat ze de dag erop niet zou meewerken aan een film omdat haar mannelijke tegen­speler erin ook gay porno inblikt. “I do my homework for my body.” De back­lash was aanzienlijk: verscheidene acteurs, regisseurs en producenten beschuldigden Ames van homofobie, en ze vroegen zich luidop af of de jaren 80 terug waren. Want als het op geslachts­ziektes aankomt, werkt de porno-industrie al jaren met een zelf­regulerend systeem dat erg waterdicht is gebleken – er is sinds 2004 geen hiv meer doorgegeven op een porno­set. “Dus wat is haar probleem?! De trut!”

Er waren echter ook heel wat collega’s die Ames te hulp snelden en duidelijk lieten verstaan dat ook porno­sterren het recht hebben om te beslissen met wie ze van bil gaan. “Hashtag MeToo, iemand!? En trouwens, August is láng niet de enige die er zo over denkt, bende hypocrieten!”

“Het was pijnlijk om te zien”, vertelt Don Parret, hoofd­redacteur van het vakblad XBIZ. “Mensen die normaal samenwerken, waren ongemeen hard voor elkaar. En de wereld stond erop toe te kijken.” Wat het voor journalist en pornografie-expert Mike Stabile nog heikeler maak­te, was dat je in feite iedereen in het debat kon begrijpen: “Natuurlijk heeft elke porno­acteur het recht om een tegen­speler te weigeren, om eender welke reden. Ook al ben je het met die reden niet eens. Porno blijft een intieme aangelegenheid. Maar tegelijk is het minstens even goed te begrijpen dat niemand in de sector als een gezondheidsrisico wil worden gezien, laat staan dat hij zo wil worden bestempeld op Twitter.”

En dus raakten zelfs porno­sterren het eind vorig jaar op sociale media niet met elkaar eens. Met fatalere gevolgen dan de doorsnee-Twitter-discussie.

“Het spijtige is dat porno­sterren het op sociale media sowieso al hard te verduren krijgen”, zegt Parret. “Kijk naar wat Stormy Daniels intussen al over zich heen heeft gekregen omdat ze het tegen Trump opneemt.” Die aanvallen kwamen niet enkel van rechts. “There is an entire generation of children”, tweette de Amerikaanse tv-persoonlijkheid Chelsea Handler begin dit jaar, “who’s first memory of their president is a man who supports child molesters, wife beaters, Russian hacking and porn stars.” Pedofielen en porno­sterren: één pot nat.

Casey Calvert (28): "De meesten denken: ik daag op, ik heb seks, en ik krijg geld. Niet, dus. De dagen zijn uitputtend en na zes maanden nemen de aanbiedingen af." Beeld Emily Berl

“Natuurlijk zijn porno­sterren daar gevoelig voor”, gelooft Parret. “Het zijn acteurs die zichzelf elke dag blootgeven – letterlijk. Ken jij één acteur die niet gevoelig is?”

Kattige competitie

Tot voor kort werden porno­sterren dan ook netjes van de, welja, echte wereld afgeschermd. “Niemand deed zijn eigen pr”, weet Stabile. “In de regel zou iemand van de productiemaatschappij zich daarmee bezighouden.” De enige plek waar je toen effectief met sterren als Jenna Jameson in contact kon komen, was op een porno­conventie. “Daar komen dan mensen op je af om te zeggen dat ze door jouw films zwanger zijn geraakt”, lacht porno-icoon Nina Hartley. Maar daar bleef het dus bij. “Ik had verder nog een postbus”, zegt Hartley, “en iemand om mijn brieven te beantwoorden.”

Maar toen brak niet alleen het tijdperk van Facebook en Twitter aan, op hetzelfde moment hielden de grote porno­studio’s het voor bekeken. Met als gevolg dat elke acteur van de ene dag op de andere zijn eigen producent, merk én pr-agent werd. “En je moet geen pr-genie zijn om te weten dat je vandaag de dag aanwezig moet zijn op sociale media”, zegt de 28-jarige Casey Calvert – goed voor 189.000 volgers op Twitter en 304.000 op Instagram.

“Er zijn ook sterren die Snapchat gebruiken”, vertelt Calvert, “maar ik heb besloten dat ik daar te oud voor ben. Ook al laat ik daardoor geld liggen.” Geld? Op Snapchat!? Calvert lacht – zichtbaar blij dat ze niet de enige is die niet mee is. “De meeste meisjes hebben twee accounts: één publiek en één privé. Om toegang te krijgen tot de tweede, waarop uiteraard van alles te zien is, moet je 50 dollar overschrijven. Maar ik wil echt niet elk moment van de dag met mijn fans bezig zijn. Als ik niet op een set sta, ben ik blij dat ik even geen make-up moet dragen en er sexy moet uitzien. Maar op Instagram en Twitter treed ik wél in interactie met collega’s en fans.”

Het is echter precies dat wat er eind vorig jaar is fout gelopen – die interactie, die er vroeger niet was. Calvert zucht. “Porno is heel competitief geworden. In de jaren 80 en 90 kwam iedereen in de sector veel beter overeen. De poule was véél kleiner, en iedereen wist van meet af aan dat hij voor een leven in de marge tekende. Vandaag zie je meisjes van 18 in het vak stappen – ze hebben van hun 12de porno zitten bekijken op hun gsm – en ze hebben geen idee waaraan ze beginnen. Voor ze het weten, zijn ze door hun ouders onterfd, door hun vrienden in de steek gelaten en vinden ze geen lief omdat die denkt dat ze hem elke dag gaat bedriegen. En dat gaat om jonge meisjes, hè. Tieners! Laat die vervolgens op sociale media los, en het kan er plots érg kattig aan toegaan.”

Wat veel van die meisjes volgens Calvert ook niet juist inschatten, is dat het om écht werk gaat. “De meesten denken: ik daag op, ik heb seks, ik krijg geld. Niet, dus. De werkdagen zijn lang en onregelmatig, en ze zijn zowel fysiek als mentaal uitputtend. En na de eerste zes maanden ben je niet langer de
new kid on the block, en beginnen de aanbiedingen af te nemen. Als je dan niet over genoeg volharding en zelfvertrouwen beschikt, hou je dit niet lang vol. Hooguit een paar maanden.”

Ela Darling (32): "Een kerel werd ontslagen bij Subway omdat hij ooit in porno­films speelde. We mogen zelfs geen broodjes smeren voor de mensen?!" Beeld Emily Berl

Bondageshoot

De 32-jarige Ela Darling houdt het intussen al bijna tien jaar vol, en ze heeft een bijzonder boeiend parcours gereden. Nadat ze op vroege leeftijd een master in informatica behaalde – ze heeft zich dubbel geplooid om de klus in drie jaar tijd te klaren – ging ze in Boston aan de slag in een bibliotheek. “Ik was 21 en ik had plots een zee van tijd. Ik kluste bij als model en op een bepaald moment zag ik een advertentie voor een bondage­shoot. Ik had niets met porno – ik ging er zelfs van uit dat er veel misbruik bij kwam kijken – maar tegelijk was het mij al vaak opgevallen dat vrouwen in porno er erg zelfverzekerd uitzien. Misschien had ik ongelijk?”

Niet lang daarna gaf Darling haar baan in Boston op om naar LA te verhuizen en van part­time bondage­model over te stappen naar fulltime porno­acteur. “En om te trouwen”, voegt ze er schamper aan toe. “Slechts een van die twee beslissingen bleek een goed idee.” Niet die met de ring rond de vinger.

Sindsdien wierp Ela Darling zich niet alleen op als de eerste ­VR-pornoster – meer daarover in de laatste aflevering van onze porno­reeks – ze stond ook aan het hoofd van het Adult Performer Advocacy Committee, een spreekbuis voor porno­acteurs. “Als het erop aankomt”, gelooft de actrice, “is ons grootste probleem niet dat niemand weet of hij volgende maand 500 of 10.000 dollar zal verdienen, maar dat de wereld ons nooit nog zal toestaan om iets anders te zijn dan een porno­acteur. Vorige maand is een kerel ontslagen bij Subway omdat zijn baas erachter was gekomen dat hij ooit in een paar porno­films heeft meegespeeld.” Darling wordt kwaad. “Subway! De sandwich­shop! We mogen mensen zelfs geen broodjes smeren?!”

Zo heeft iedereen in de industrie massa’s verhalen – het ene al meer wraak­roepend dan het andere. Casey Calvert: “Ken je de uitdrukking ‘mensen rukken met één hand en wijzen met de andere’?”

Ook Nina Hartley hekelt de hypocrisie: “In de VS is ‘porn’ een doodnormale term geworden – denk aan ‘food porn’ – en we gebruiken seks om alles, van auto’s tot batterijen, te verkopen. Maar als het over échte seks gaat, halen we onze neus op.”

Ze vertelt dat er zelfs banken zijn waar je als porno­ster geen rekening kunt openen, laat staan een lening krijgen, en dat onlinebetaal­systemen als Google Pay betalingen aan porno­acteurs weigeren. “Maar inmiddels draaien prostituees in Silicon Valley, waar het hoofdkwartier van Google ligt, wel dubbele shifts. Bende gluiperds.”

Wat overigens niet wil zeggen dat Hartley de bezorgdheid van, bijvoorbeeld, ouders niet snapt. “Natuurlijk begrijp ik die! Voor veel tieners is porno de enige seksuele opvoeding die ze krijgen, en dat is dramatisch. Over seks leren door naar porno te kijken is als leren rijden door The Fast and the Furious uit te zitten. Porno is entertainment, geen school­televisie. Maar ga je de schuld daarvoor nu echt bij óns leggen? Als je jouw kind kunt leren rijden, kun je het ongetwijfeld ook iets bijbrengen over seks en over hoe het met vrouwen moet omgaan.”

Hartley snijdt meteen nog een heikel punt: hoe mannen in porno vaak met vrouwen omgaan (en hoe vrouwen daarop reageren), is niet bepaald een toonbeeld van progressiviteit. “En toch is pornografie de afgelopen decennia van belang geweest in hoe we over seks spreken”, meent Mike Stabile. “In het bijzonder over vrouwelijke seksualiteit of homoseksualiteit. Om de simpele reden dat pornoproducenten in essentie geld verdienen door taboes te breken, en het vrouwelijke orgasme tot in de jaren 60 – toen porno in de VS enigszins legaal werd – nog ontegensprekelijk taboe was. Dat was niet iets waar mensen over spraken of zelfs maar rekening mee hielden. De porno-industrie heeft die conversatie mee op gang getrokken, wat ze later ook heeft gedaan met homoseksualiteit.”

Meer nog: tot diep in de jaren 80 zaten pornoproducenten en homorechtenactivisten in de VS in hetzelfde bad. Homorechten werden tegenwerkt door dezelfde ‘obsceniteitswetten’ die de verspreiding van pornografie moesten tegenhouden. Met als gevolg dat de gay community in de VS voor de verdeling van alles van tijdschriften tot homorechtenpamfletten een beroep deed op pornodistributeurs. Niet dat die laatste daar zodanig mee begaan waren; ze konden er gewoon geld mee verdienen.

Vrouwvriendelijk

“Oh, die arme slachtoffers van mensenhandel!” In plaats van You’ve Got a Mother Thing Cumming en My Friend’s Hot Mom 35 in te blikken, had Nina Hartley intussen kunnen rentenieren, als ze een dollar had gekregen voor elke keer dat ze iemand zo over porno­sterren hoorde praten. “Zie ik eruit als een slachtoffer?”

Ze moet nog luider lachen als we de term ‘vrouw­vriendelijke porno’ laten vallen. “Wat is dat dan? Porno gemaakt door feministen? Porno met een boodschap? En zijn vrouwen die er in de slaapkamer van genieten om onderdanig te zijn dan per definitie niet feministisch? Weet je wat vrouw­vriendelijke porno voor mij betekent? Dat vrouwelijke porno­sterren correct worden betaald, dat er op voorhand duidelijke afspraken worden gemaakt en dat iemand mij na afloop een handdoek aanreikt. Anders gezegd: dat het er op een set hoffelijk en professioneel aan toegaat. Wat mag mijn tegen­speler aanraken? Wat mag ik aanraken? Dat soort dingen.”

Zeggen dat de porno-industrie daarmee vooruitliep op de MeToo-­beweging, zou mogelijk een tikkeltje overdreven zijn, “en toch hebben wij ons MeToo-moment iets vroeger gekend”, zegt Ela Darling. “Toen Stoya met haar verhaal naar buiten kwam.” Omdat u – spreekt voor zich – nog nooit van Stoya gehoord hebt: de inmiddels 32-jarige rebel was een van de eerste alt-­porno­sterren die in de hoogdagen van de porno­studio’s een vast contract aangeboden kreeg. En omdat u – geen twijfel mogelijk – nog nooit van alt-porno gehoord hebt: de voorbije vijftien jaar kreeg de blonde, rondborstige blondine steeds meer concurrentie van ‘alternatieve porno­sterren’, met tatoeages, piercings en kleine borsten.

Stoya heeft naar eigen zeggen vooral ‘last’ van dat laatste, maar dat verhinderde haar niet om uit te groeien tot een fenomeen. Haar innemende glimlach had daar vast veel mee te maken, haar relatie met James Deen – veruit de grootste mannelijke porno­ster – evenzeer. Maar in 2015, een jaar nadat de twee uit elkaar gingen, beschuldigde ze Deen van verkrachting, waarop nog zeker acht andere porno­sterren met verhalen over hem naar buiten kwamen. Verscheidene bedrijven lieten de acteur daarop vallen. “Dat was echt een krachtig signaal”, herinnert Darling zich. “Voor het eerst konden vrouwen met hun verhaal naar buiten komen én werden ze ernstig genomen.”

Of toch meer dan vroeger, “want nog steeds waren er mannen én vrouwen die het niet begrepen”, weet Mike Stabile, “en die keerden zich tegen de porno­sterren. ‘Als je porno doet, kun je toch niet verkracht worden?!’ Precies hetzelfde hoorde je later bij #MeToo: ‘Denk je nu echt dat die bekende acteur iemand moet verkrachten? Die kan krijgen wie hij wil.’ We hebben een beeld van iemand – goed of slecht – en we zijn niet bereid om dat beeld bij te stellen.”

Pornoster Lotus Lain (29): "Word ik op de set plots tot iets gedwongen – ‘want je gaat nu toch de seut niet uithangen?’ – dan voel ik mij vuil." Beeld Emily Berl

Maar zowel Stoya als #MeToo hebben dus wel degelijk ook in de porno-industrie iets in gang gestoken. “We zijn intussen zelfs uitgenodigd om deel uit te maken van Time’s Up, de actiepoot van de #MeToo-beweging”, vertelt de 29-jarige porno­ster Lotus Lain. “Als vrouw wil je in geen énkele werk­omgeving behandeld worden als iemand die alles wel zal slikken.” Ze kijkt bloed­serieus. “Als ik iets doe, dan is dat op voorhand met de andere acteurs afgesproken. Is dat niet zo en word ik plots tot iets gedwongen – ‘want je gaat nu toch de seut niet uithangen?’ – dan voel ik mij vuil. En ja, veel van die voorvallen uit het verleden worden nu weer opgerakeld omdat vrouwen er eindelijk over durven te praten. ‘Dat komt je wel even goed uit’, hoor ik sommigen dan zeggen. Euh, ja!? Omdat we nu voor het eerst ook geloofd worden! And by the way: het is precies dat soort cynisme dat ervoor heeft gezorgd dat we zolang onze mond hebben gehouden.”

Het is ook een van de redenen waarom Lain vandaag bijklust bij de Free Speech Coalition, de grootste belangen­groep van de Amerikaanse porno-industrie. “Ik wil erop toezien dat de industrie in de juiste richting blijft evolueren, dat zowel vrouwen als mannen er zich gerespecteerd voelen, dat we naar elkaar luisteren in plaats van op Twitter ruzie te zitten maken, en dat we eindelijk ook het racisme in porno ten grave kunnen dragen.”

Want van Black Lives Matter naar Black Cocks Matter is voor de porno-industrie, zoals we u in de vierde en laatste aflevering van onze porno­reeks omstandig uit de doeken zullen doen, maar een kleine stap. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.