Vrijdag 15/11/2019

Filmrecensie

‘J’ai perdu mon corps’: bizarre, maar wonderlijke metafoor ★★★★☆

Still uit 'J'ai perdu mon corps'. Beeld RV

Een hand raakt haar lichaam kwijt en wil dat koste wat het kost terugvinden in deze bange wereld. Het uitgangspunt klinkt te gek en gruwelijk voor woorden, maar werkt wonderlijk. Niet voor niets was J’ai perdu mon corps de eerste animatiefilm die in Gent in competitie mocht.

“Liever een vogel in de hand, dan geen hand”, zei Koko Flanel ooit. Maar wat als je je hand effectief verliest? Hoe moet die verloren ledemaat zich dan voelen? In J’ai perdu mon corps vertelt de Franse animator en regisseur Jérémy Clapin het verhaal van zo’n alleenstaande hand, die op gruwelijke wijze van zijn menselijke eigenaar werd gescheiden.

Het idee haalde hij niet uit The Addams Family, maar uit het boek Happy Hand van de – haha – hand van schrijver Guillaume Laurant, die eerder het script van Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain optekende. Alles draait om Naoufel, een jongen uit Noord-Afrika die een prima jeugd heeft gekend, tot zijn ouders stierven en hij naar Parijs moest wonen bij een vieze nonkel. Naoufel ziet er geen toekomst en wordt pizzakoerier, tot hij blindelings valt voor de charmes van een van zijn klanten.

Zwart-wit flashbacks uit het verleden worden parallel verteld met het gekleurde heden. Alleen, dat laatste doet het vooral vanuit het standpunt van de kwijtgeraakte poot. En met zijn realistische tekenstijl gaat Laurant de gore details ook niet uit de weg. Zo krijgt de afgescheiden hand te kampen met allerlei obstakels, geïllustreerd vanuit het standpunt van zo’n afgekapt ledemaat dat zelf niets kan zien. In de openingsscène gaat die bijvoorbeeld een gewelddadige strijd aan met een duif. Wat was dat weer van die een vogel in de hand?

Het geeft het onwaarschijnlijke horrorscenario een griezelige, maar melancholische invulling. Want net door die onverbloemde manier van illustreren probeert de maker dieper te gaan dan het oppervlakkige. Alsof zijn verhaal echt lijkt te gaan over een afgerukte hand die rouwt om het verlies van de rest van haar lichaam. Een expliciete metafoor voor het verwerken van verlies in het echte, soms o zo triestige leven. Of het gevoel dat je een stuk van jezelf bent verloren. 

Vanaf 6/11 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234