Dinsdag 15/10/2019

Interview Isbells

Isbells, de populairste Belgische band op Spotify: ‘Ik weet niet hoe je een hit moet maken’

Isbells Beeld Yves Delport

Hij zei zijn job op en gaf zichzelf één jaar om iets van zijn muziekcarrière te maken. Tien jaar later is Gaëtan Vandewoude niet alleen een sterkhouder in het Belgische muzieklandschap met Isbells, maar wordt zijn melancholische muziek wereldwijd beluisterd. De song ‘Dreamer’ werd al 63 miljoen (!) keer gestreamd op Spotify. Misschien niet zo gek dat hij op de fonkelnieuwe plaat Sosei voor het eerst – zou het? – gelukkig klinkt.

Ik durf het bijna niet te vragen, maar gebruik jij autotune op Sosei?

Gaëtan Vandewoude: “Ja, en dat is al lang geen taboe meer: Bon Iver of James Blake doen het tenslotte ook. Ik vind zo’n bewerkte stem iets hebben, een soort tristesse.”

“Ik ben beperkt als zanger: ik heb geen stem zoals Chantal (Acda, de zangeres van Isbells, red.). Tijdens de schrijffase zet ik sowieso autotune aan: hoe slecht ik ook zing, de demo’s blijven harmonisch correct.”

Mijn gewaardeerde collega (gvn) schreef in zijn viersterrenrecensie van Sosei: ‘Er is post uit de nieuwe Isbells-wereld, en die wereld klinkt vrij opgewekt.’

“Ik luisterde onlangs nog eens naar voorganger Billy en schrok: oei, dat is donker. Tijdens het maken van mijn vorige platen was ik een slaaf van mijn emoties, terwijl ik mijn gevoelens ditmaal onder controle had. Niet dat de afgelopen jaren zo rooskleurig waren: ik heb afscheid moeten nemen van mijn vader en mijn studio is afgebrand. Maar ik ben gewoon minder depressief, waardoor ik voor het eerst zélf kon beslissen wat ik wilde schrijven, in plaats van dat de songs zichzelf schreven.”

“Sosei is ook onze eerste echte groepsplaat. Ik was het beu om de groep in m’n eentje te dragen, dus nodigde ik de bandleden uit om samen te klooien.”

In 2015 zei je: ‘In de studio is er niemand die beter weet wat ik wil dan ikzelf.’

Vandewoude: “Oei, zo arrogant (lacht). Ik heb nog steeds het laatste woord en beslis wat de plaat haalt en wat niet. Maar ik vind het geweldig om de input van mijn vrienden te horen. Zij brengen ideeën aan die ik nooit zelf zou bedenken. Ik ken voor het eerst niet élke noot van de plaat en ik vind dat tof. Ik wil de volgende plaat opnieuw zo schrijven.”

Je groepsmaatje Chantal Acda vertelde me dat je haar eens urenlang hebt laten zoeken naar haar smartphone, die jij in je achterzak had verstopt.

“Daar was ze niet bepaald blij mee. (grijnst) We hebben vier keer onze bestelwagen doorzocht en niets gevonden. Chantal was in alle staten. Waarna ik heel onschuldig zei: ‘Maar Chantal, jouw gsm ligt hier gewoon op de vloer van de bestelwagen!’ Ze heeft wraak gezworen en sindsdien wantrouw ik elke koffie die ze me voorzet. (lacht) We halen geregeld fratsen uit op tournee. Isbells is als een familie. Ik heb me in het prille begin de vraag gesteld: wil ik me laten omringen door beroepsmuzikanten of door mensen bij wie ik mij goed voel? Ik ging voor dat laatste en heb daar nog geen spijt van gehad.”

‘Father’ is het nummer van de nieuwe plaat dat het langst blijft nazinderen: ‘I remember you coming to our shows being close and proud / I remember standing at your hospital bed after the umpteenth seizure / Father’.

“Ik heb 90 procent van ‘Father’ geschreven en opgenomen in de twee dagen na zijn overlijden. Tijdens sommige takes barstte ik in tranen uit, maar ik bleef zingen. Ik móést die song schrijven. Ik heb lang geen goede band met mijn vader gehad. Ik heb altijd het gevoel gehad dat hij ontgoocheld was in mij, omdat hij zichzelf in mij herkende en ontgoocheld was in zichzelf. Na de scheiding van mijn ouders zag ik hem één of twee keer per jaar. Mijn papa heeft meer contact gezocht tijdens mijn puberteit, maar ik moest daar toen niets van weten. Gelukkig hebben we elkaar in de laatste jaren van zijn leven teruggevonden.”

“Ik had 15 jaar lang muziek gemaakt, zonder daar ooit iets voor terug te krijgen. Mijn vader zag dat niet als een echte job. Maar toen ik doorbrak met mijn debuutplaat, begreep hij het eindelijk. Hij was trots en kwam naar veel van onze shows. Ik ben dankbaar voor de jaren die we wél hebben gehad.”

Isbells Beeld Isabel Nabuurs

Straf dat je zo’n rauwe song als single hebt uitgebracht.

“‘Father’ is geen voor de hand liggende single, en commercieel was dat misschien niet de beste keuze. Maar ik vind het een vet nummer en wilde het met de wereld delen. Ik probeer zo weinig mogelijk aan de reactie van het publiek te denken als ik songs schrijf. Ik ken genoeg prachtige muziek die niet wordt opgepikt.”

Zoals?

“Chantal Acda is bijlange niet bekend genoeg, terwijl ze al samenwerkte met gerenommeerde namen als Nils Frahm en Peter Broderick en haar platen betoverend zijn. Ik hou ook van Hundred Acres, de nieuwe plaat van S. Carey, die veel minder bekend is dan zijn makker Bon Iver.”

Blijkbaar levert jouw intuïtieve aanpak iets op: via Spotify scoorde je een wereldhit met ‘Dreamer’ uit 2009. Weinig Belgen hebben een song die 63 miljoen keer werd beluisterd op Spotify. Ter vergelijking: ‘Goud’ van Bazart komt op 7 miljoen, Balthazars ‘Bunker’ op 12 miljoen, Oscar & The Wolfs ‘Breathing’ op 22 miljoen en dEUS’ ‘Nothing Really Ends’ op 3 miljoen.

“Ik vind het bizar. ‘Dreamer’ was niet eens een single en we hebben het slechts een drietal keer live gespeeld. Ik kan je dus geen uiteenzetting geven over dé manier waarop je een hit kunt scoren. Volgens mij is die song ooit in een hippe playlist beland en zo de wereld rondgegaan.”

Adele, Taylor Swift, Portishead en Thom Yorke hebben zich al tegen Spotify uitgesproken, omdat de streamingdienst de artiesten niet voldoende zou vergoeden.

“Een groep als Radiohead of Portishead komt uit een ander tijdperk. Spotify levert waarschijnlijk slechts een duizendste op van wat cd-verkoop in de jaren 90 opleverde. De voorwaarden moeten beter, maar persoonlijk ben ik blij dat Spotify bestaat. Het biedt een platform om een breed publiek te bereiken. We zouden niet zo ver staan met Isbells zonder Spotify.”

Het helpt ook dat je songs bij televisiemakers in de smaak vallen. Je bent te horen in een Trivago-reclame, in Hawaii Five-O en zelfs in Grey’s Anatomy.

“Ik was vooral onder de indruk van Grey’s Anatomy, want ik volgde die show al jaren. Ik lag in bed met mijn vriendin naar de serie te kijken toen ik opeens mezelf hoorde. Ik wist natuurlijk dat de reeks ‘Elation’ zou gebruiken, maar niet hoe of wanneer. Het was surreëel: ik had die song in mijn kleine studiootje in mijn huis op de boerenbuiten opgenomen, terwijl de kinderen rondholden op de achtergrond, en opeens hoor ik het opnieuw in een grote Amerikaanse serie waarvan ik zelf fan ben.”

“Ik heb in meerdere bands gespeeld vóór Isbells, maar kwam nooit rond. Ik was jarenlang genoodzaakt om er overdag een job bij te nemen waaruit ik geen voldoening haalde, opdat ik na mijn uren muziek kon maken. Ik voelde me miserabel maar wilde die zekerheid niet opgeven. Tot ik op het kantoor van mijn baas werd geroepen omdat hij een klacht had ontvangen. Toen durfde ik het wel: ‘Voor mij hoeft dit niet meer, ik neem ontslag!’ Mijn baas schrok: ‘Ja maar, dat was nu ook niet de bedoeling.’ (lacht) Ik voelde me euforisch: eindelijk nam ik mijn leven in handen! De dag daarop kwam de paniek. Ik heb toen beslist om mezelf een jaar te geven en te kijken wat ik zou kunnen bereiken met mijn passie. Ik richtte Isbells op en drie maanden na de release van mijn debuutplaat kon ik er al van leven. Sindsdien leef ik elke dag in een sprookje.”

Isbells staat op Boomtown (27 juli, Gent), OLT Rivierenhof (2 augustus, Deurne) en Moods (3 augustus, Brugge).

© HUMO

Gaëtan Vandewoude: ‘Mezelf horen in ‘Grey’s Anatomy’ was surreëel.’ Beeld Yves Delport
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234