Zaterdag 28/11/2020

Reportage

Is ‘Vogue’ eigenlijk nog wel mee?

Anna Wintour is een unieke culturele figuur, die ook tot een politieke machtsfactor uitgroeide.Beeld NBCU Photo Bank/NBCUniversal via

‘Ja, we hebben fouten gemaakt’, zegt Anna Wintour (70). Een wel heel witte werkvloer, kwetsende verhalen, foute fotoshoots... Lezers en werknemers nemen de machtige hoofdredacteur van modeglossy Vogue op de korrel. Zijn haar excuses hypocriet?

Het septembernummer van Vogue zag er dit jaar een beetje anders uit. Anna Wintour en haar staf stelden het samen terwijl meer dan vijftien miljoen Amerikanen op straat kwamen voor Black Lives Matter-protesten en terwijl werknemers van Condé Nast, het moederbedrijf van Vogue, publiekelijk racisme op hun werkvloer aan de kaak stelden. Op 316 pagina’s voerde het nummer, ‘Hope’ getiteld, vooral zwarte kunstenaars, modellen en fotografen op, een primeur voor het magazine.

Voor leden van de redactie van Vogue kwam het septembernummer er tijdens de ongemakkelijke nasleep van een interne e-mail die Anna Wintour op 4 juni gestuurd had. “Ik wil eerlijk zeggen dat Vogue er niet in is geslaagd zwarte redacteurs, schrijvers, fotografen, ontwerpers en andere creatieve mensen te verheffen en ruimte te geven”, schreef Wintour, hoofdredacteur van Vogue sinds 1988 en sinds 2013 artistiek directeur van Condé Nast, en dus de facto de inhoudelijke baas van alle titels van de uitgeverij. “We hebben ook fouten gemaakt door beelden of verhalen te publiceren die kwetsend of intolerant waren. Ik neem de volle verantwoordelijkheid voor die fouten op.”

Zwarte redacteurs die met Wintour samengewerkt hebben, vonden haar excuses hypocriet. In hun ogen maken ze deel uit van een berekend spel van iemand die bekendstaat om haar talent te voelen waar de wind vandaan komt. Andere zwarte journalisten die voor Condé Nast werken of gewerkt hebben, zeggen dan weer dat de e-mail en het septembernummer dat erop volgde een wat onhandige, maar niettemin oprechte poging waren om verandering te bewerkstelligen.

Al decennia is Vogue het toonaangevende instituut voor alles wat mode en beauty betreft. De catwalk-esthetiek die de in Londen geboren Wintour daarbij aanprees, druppelde van haute-couturehuizen door naar modewinkels voor de grote massa en zo naar de gewone consument. In die norm stonden altijd de witte, eurocentrische noties van wat schoonheid is centraal.

Wintour, een van de weinige hoofdredacteurs die ook buiten het uitgeverswereldje bekend is, is uitgegroeid tot een unieke culturele figuur. In de jaren ’70, tijdens het eerste deel van haar carrière, werd ze een gevestigde naam in de wereld van de mode, de media en het entertainment. De jongste tijd is ze, als superfondsenwerver voor Hillary Clinton en Barack Obama, ook uitgegroeid tot een politieke machtsfactor. Ook haar rol als organisator van het benefiet-event van het Costume Institute van het Metropolitan Museum of Art, beter bekend als het Met Gala, droeg daartoe bij. Ze transformeerde het feestje voor de jetset in Manhattan tot ware Oscars voor de Oostkust, waarbij vaandeldragers uit de mode, de muziek en de film elkaar verdringen op de door Wintour gecontroleerde gastenlijst.

Functie opgeven

Naarmate Wintour opklom, leidde de publicatie in Vogue van ‘kwetsende en intolerante’ inhoud zelden tot blijvende negatieve aandacht. Maar zwarte journalisten die samenwerkten met Wintour, en die uit angst voor vergelding alleen anoniem willen getuigen, worstelen nog altijd met hun ervaringen bij het magazine, dat op de redactievloer zelf even exclusief was als op zijn glamoureuze pagina’s.

Basketballer LeBron James brult en grijpt supermodel Gisele Bündchen vast: voor veel lezers deed deze cover uit 2008 denken aan racistische beelden van een eeuw eerder.Beeld rv

Onder Wintour, zeggen achttien van hen, ging Vogue een bepaald type werknemer rekruteren: mager en wit, steevast afkomstig uit een rijk gezin en opgeleid op elitescholen. Elf van die achttien vinden dat Wintour niet langer aan het hoofd van Vogue zou mogen staan en haar functie als hoofduitgever van Condé Nast moet opgeven.

“De mode is bitchy”, zegt een zwart voormalig staflid. “Het is zwaar. Zo hoort het ook te zijn. Maar bij Vogue zeiden we, als we een shot of een look evalueerden, altijd: ‘Dat is Vogue’ of ‘Dat is niet Vogue’. Wat dat echt betekende, was ‘dun, rijk en wit’. Hoe hou je het vol in zo’n omgeving?”

Veel mensen die we voor dit artikel spraken, zeiden dat het racisme waarmee ze werden geconfronteerd meestal subtiel, maar soms ook uitgesproken was. Hun voornaamste klacht is dat Wintour een werkomgeving creëerde – en er bestaat geen facet van Vogue dat ze niet controleert – waar vrouwen van kleur, en vooral zwarte vrouwen, worden gemarginaliseerd en buitenspel gezet.

Veel zwarte mensen die voor haar werkten, zeggen dat ze zich zo misplaatst vonden in het domein van Wintour, dat ze witte alter ego’s in het leven riepen – twee van hen gebruikten het woord ‘doppelgänger’ – om een werkdag te overleven, en dat ze hun kledij en présence bijstelden, op een manier die mentaal slopend was.

Sommige zwarte redacteurs wilden geen commentaar geven op de ervaring van collega’s, maar hadden wel een andere kijk op de zaak. Lindsay Peoples Wagner, sinds 2018 hoofdredacteur van Teen Vogue, zegt dat ze ongemakkelijke momenten heeft beleefd in de sector, maar Wintour “heeft kansen voor me gecreëerd om leiding te geven, en ik heb van inclusiviteit altijd een belangrijk element van onze gesprekken gemaakt”.

Drie andere mensen van kleur zeggen dat Condé Nast positieve wijzigingen heeft doorgevoerd en dat Wintour hen toprollen bezorgde. Naomi Campbell, een van de eerste zwarte supermodellen, die op de cover van Wintours eerste septembernummer in 1989 stond, is een hevige verdediger. “Het was de eerste cover die ik ooit deed”, zegt Campbell. “Ik had geen benul dat ze voor me moest vechten. Ze is een heel belangrijke factor in mijn carrière en mijn leven geweest, en is altijd eerlijk geweest over wat ze kan en niet kan.”

De recente heisa bij Condé Nast heeft Wintour wat van haar stuk gebracht. Geïnspireerd door het protest na de dood van George Floyd, in mei na een politieoptreden, gingen werknemers op vergaderingen de confrontatie met hun bazen aan. Hun klachten leidden niet alleen tot het ontslag van belangrijke redacteurs, maar ook tot de belofte van de CEO, Roger Lynch, en Wintour zelf, dat het rekruteringsbeleid bij Condé Nast zal worden aangepast.

“Het geven van kansen aan wie daar vroeger geen aanspraak op kon maken, dat is het belangrijkste wat wij kunnen doen. Dat geloof ik sterk”, stelt Wintour via e-mail. “Ik heb onderweg ongetwijfeld fouten gemaakt, en als onder mijn bewind bij Vogue fouten zijn gemaakt, dan is het aan mij om die toe te geven en recht te zetten, en ik ben van plan dat te doen.”

Dat ze het septembernummer – het belangrijkste van het jaar voor Vogue – opdroeg aan zwarte medewerkers, geeft aan dat Wintour aanvoelt hoe intens de protestbeweging in het land is. Maar in de mode is schijn natuurlijk alles.

Voor Naomi Campbell was het september­nummer van ‘Vogue’ in 1989 de eerste cover die ze ooit deed. ‘Anna Wintour is een heel belangrijke factor in mijn carrière geweest.’Beeld Dimitrios Kambouris

In juni was er bij Condé Nast een grote vergadering over ‘ras’, en Wintour – voorzitter van de raad voor diversiteit en inclusie bij het bedrijf – was daarop niet aanwezig. Mensen wisselden berichten uit tijdens de bijeenkomst met telkens dezelfde vraag: ‘Waar zit Anna?’

Antisemitisme

Er wringt al lang iets bij het magazine. Lang voor werknemers van het bedrijf openlijk klachten begonnen te uiten over de omgang met ras bij Condé Nast, was er al kritiek op Wintour vanwege de manier waarop Vogue zwarte mensen portretteerde. Voor veel lezers deed de cover met LeBron James en Gisele Bündchen in 2008 denken aan de racistische beelden van zwarte mensen die een eeuw eerder in zwang waren. De basketbalster brult en grijpt het supermodel vast rond het middel. Sommigen zagen onmiskenbare parallellen met een racistische propaganda-affiche uit de Eerste Wereldoorlog.

Wintour oogstte ook kritiek toen ze de modeontwerper John Galliano te hulp schoot, die in 2011 bij Christian Dior werd ontslagen nadat een filmpje was opgedoken waarin hij antisemitische opmerkingen maakte en uitriep: “Ik hou van Hitler”. Ze bleef Galliano steunen, zelfs nadat een rechtbank in Parijs hem schuldig had bevonden aan een haatmisdrijf.

Het feit dat Vogue zonder discussie het belangrijkste modemagazine is, betekent ook dat het meer dan andere magazines onder de loep wordt genomen, met name voor zijn coverkeuzes. Vorig jaar gebruikte The Pudding, een uitgever van visuele essays, algoritmes om negentien jaargangen van Vogue te analyseren en zo de gemiddelde ‘witheid’ van de modellen op de cover te meten. Tussen 2000 en 2005 waren slechts 3 van de 81 vrouwen zwart. Condé Nast meldde in een statement dat covers tussen 2017 en 2020 in 32 procent van de gevallen zwarte vrouwen opvoerden.

Voormalige werknemers van het magazine zeggen dat Wintour niet mee was met de veranderende attitudes in de maatschappij over kwesties zoals discriminatie en racisme. Op een feestje van de London Fashion Week in februari 2017, georganiseerd door Burberry, pronkte reality-tv-ster Kendall Jenner met een nieuwe look: valse gouden tanden. Vogue ging daarop in met een luchtig online-artikel, geschreven door een witte medewerker. “De flitsende tanden leken wel een speelse knipoog naar de vrijgevochten esthetiek van de stad – of misschien een spreekwoordelijke kus aan haar veronderstelde vriendje A$AP Rocky.”

Culturele toe-eigening? De manier waarop ‘Vogue’ in 2017 schreef over de valse gouden tanden van reality tv-ster Kendall Jenner lokte veel reacties uit.Beeld David M. Benett

Een zwart personeelslid klaagde bij leidinggevenden van het magazine omdat het artikel op een ongevoelige manier een voorbeeld van culturele toe-eigening onderschreef, blijkt uit e-mails die The New York Times kon inkijken. Andere personeelsleden wezen Wintour op het artikel, waarbij een van haar dichte medewerkers in een e-mail uitlegde waarom sommige mensen op de redactie en op sociale media er aanstoot aan namen. “Als Kendall iets doms wil doen, dan doet ze dat maar, maar onze schrijvers (en zeker witte) moeten daar niet op ingaan en het ophemelen of er redenen aan toeschrijven die cultureel ongevoelig overkomen als je het leest.”

Wintour leek de kwestie niet helemaal te vatten. Na wat over en weer mailen schreef ze: “Wel, ik denk echt niet dat hier veel aan de hand is.”

Condé Nast stelde in een statement: “Het feit dat we erover berichten, is geen culturele toe-eigening.”

Toch is dat precies het verwijt dat Vogue vaak krijgt. In het maartnummer van 2017 wordt Karlie Kloss, een wit model, opgevoerd in geisha-outfit, haar gezicht wit gemaakt met make-up, haar haar zwart geverfd – een flagrante vorm van yellowface. Lezers uitten dan ook hun ongenoegen over de foto’s van Mikael Jansson. Hij had ze in Japan gemaakt, op een ervan staat Kloss met een sumoworstelaar. The Cut, de modesite van New York Magazine, schaarde zich bij de critici en schreef: “Eén ding is zeker: diversiteit omarmen betekent niet dat je Karlie Kloss verkleedt als een geisha.”

De persoon die bij Condé Nast verantwoordelijk was voor het diversiteitsbeleid kreeg veel klachten binnen en wees Wintour erop. Volgens drie mensen die rechtstreeks betrokken waren bij de communicatie antwoordde Wintour dat ze de volle verantwoordelijkheid op zich nam, maar dat de productie vanwege “de enorme kosten” ervan moest doorgaan.

Toen de verontwaardiging online toenam, verontschuldigde Kloss zich op Twitter. “Deze beelden eigenen zich een cultuur toe die de mijne niet is en het spijt me oprecht dat ik heb deelgenomen aan een fotoshoot die cultureel niet fijngevoelig was.”

Wintour was boos om die tweet, zeggen drie mensen, en Kloss stuurde haar een berichtje om haar enigszins te sussen. “Ik kan me voorstellen dat we hetzelfde voelden, dat die kritiek op onze Japanse trip pijnlijk was”, schreef het model. “Ik had een kort bericht op de sociale media geschreven, want ik wilde laten weten dat het nooit mijn bedoeling was mensen hiermee te beledigen of te kwetsen.”

Wintours antwoord de volgende dag was ijskoud. “Dank je, Karlie, laat het volgende keer alstublieft weten als je iets gaat schrijven over Vogue.” (Kloss bleef daarna verschijnen in het blad.)

In de herfst van 2017 vond weer een ongemakkelijke conversatie over ras plaats tussen Wintour en mensen bij Vogue. Ze ging over een fotoshoot van de Franse modefotograaf Patrick Demarchelier waarbij een paar donkerhuidige zwarte modellen hoofddoeken droegen. Wintour vroeg zich af of de foto’s wel publiceerbaar waren en vroeg via e-mail aan een personeelslid of ze als racistisch konden worden geïnterpreteerd. Ze gebruikte daarbij een gedateerde, kwetsende term. “Ik wil geen ongepast woord gebruiken, maar ik moest denken aan pica ninny”, schreef ze. (Als racistisch opgevatte term voor een zwart kind.)

Wintour verklaarde achteraf: “Ik probeerde zowel uiting te geven aan mijn bezorgdheid over hoe lezers een foto zouden interpreteren als het thema bespreekbaar te maken, en ik gebruikte een term die beledigend was. En daarvoor wil ik me oprecht verontschuldigen.”

André Leon Talley, tot 2013 creatief directeur van ‘Vogue’, is in zijn autobiografie vernietigend voor zijn vroegere bazin: ‘Dame Anna Wintour is een koloniale telg.’Beeld Michael Loccisano

In de mail uit 2017 vroeg Wintour dat een specifiek zwart lid van haar staf de fotoshoot zou beoordelen. Die medewerkster, een assistent van haar, meldde haar oversten dat ze het werk prima vond. Het echte probleem, zei ze volgens verscheidene mensen die weet hebben van het overleg, was waarom juist een laaggeplaatste persoon zoals zij gevraagd was het te beoordelen. Er viel een ongemakkelijke stilte.

Kolonialisme

Voor Wintour, die afstamt van Britse adel en die onlangs de titel van Dame Commander of the Order of the British Empire kreeg, gaat het misschien wat snel met de huidige protestbeweging. Anderzijds is ze de dochter van een Londense krantenuitgever die een carrière heeft opgebouwd door slim in te spelen op allerlei culturele trends.

In 2016 wijzigde Wintour de samenstelling van haar team assistenten. (Ze had lang drie directe medewerkers, maar sinds kort heeft ze er nog maar twee.) In dat jaar, stellen drie werknemers van Condé Nast, meldde ze de afdeling human resources dat haar volgende assistent zwart moest zijn. Uiteindelijk waren de meesten van haar assistenten mensen van kleur. De baan is felbegeerd omdat ze een opstap is naar hogere functies in de mode en de media, maar omdat ze slecht betaald is, gaat ze meestal naar vrouwen uit rijke families. De aanblik van Wintours nieuwe assistentes vormde een groot contrast met de gebruikelijke nieuwe aanwervingen bij Vogue.

In 2017 maakte Wintour deel uit van een klein comité dat besliste Graydon Carter, de hoofd­redacteur van Vanity Fair, te vervangen door Radhika Jones, die de boekenredactie van The New York Times leidde. Ze werd zo een van de weinige topredacteurs van kleur in de geschiedenis van Condé Nast. Sindsdien nam Wintour het vaak op voor Jones tegenover mensen die vonden dat ze te veel mensen van kleur in Vanity Fair opvoerde. “Ik heb alleen maar positieve ervaringen met Anna gehad”, zegt Jones. “Ze steunt mijn visie, ze begrijpt wat ik probeer te bereiken, en ze hielp me om het te bereiken.”

Vorige maand verving Wintour Stuart Emmrich als hoofdredacteur van de website van Vogue door Chioma Nnadi, een zwarte vrouw die modedirecteur van het magazine was. En in augustus had Wintour een groot aandeel in de aanstelling van de bekende boekuitgever Dawn Davis als hoofdredacteur van eet- en entertainmentmagazine Bon Appétit. (Ze kwam in de plaats van Adam Rapoport, die in juni onder druk ontslag nam na beschuldigingen van werknemers over discriminatie op de werkvloer.)

Condé Nast meldde in een statement dat 42 procent van zijn hoofdredacteurs nu mensen van kleur zijn – die allemaal werden aangesteld door Wintour – en dat alle fotoshoots finaal worden voorgelegd aan Raúl Martinez, de creatief directeur van het bedrijf, die zelf een zoon van Cubaanse immigranten is.

Met sommige zwarte redacteurs had Wintour een moeilijke relatie. André Leon Talley (Amerikaanse modejournalist en oud-creatief directeur van Vogue) was een van de meest gewaardeerde persoonlijkheden van Vogue, die vaak met Wintour op de eerste rij zat op modedefilés in Parijs, Milaan en New York. Wintour gaf Talley royaal professionele en financiële steun, tot ze een aanvaring hadden en hij in 2013 het magazine verliet.

Talley publiceerde dit jaar zijn autobiografie, The Chiffon Trenches, waarin hij vernietigend uithaalt naar de witheid van de modesector. Tijdens een interview om het boek te promoten vroeg een podcaster wat Talley dacht over de excuses van Wintour voor de “kwetsende en intolerante” inhoud van Vogue. “Dame Anna Wintour is een koloniale telg”, antwoordde Talley. “Ze maakt deel uit van een omgeving van kolonialisme. Het komt haar toe, en ik denk niet dat ze ooit zal toestaan dat haar witte privileges aangetast worden.”

Edward Enninful, een zwarte redacteur die sinds 2017 de Britse Vogue leidt, maakt deel uit van de nieuwe generatie leiders bij Condé Nast en wordt vaak genoemd als opvolger van Wintour bij het Amerikaanse vlaggenschip. De twee zouden een moeilijke werkrelatie hebben, dat zeggen mensen in New York en Londen die die dynamiek rechtstreeks hebben geobserveerd. (In juli meldde Enninful dat een veiligheidsagent in het kantoor van Condé Nast hem racistisch geprofileerd had en hem naar de dienstingang had verwezen. Hij beschreef het incident op Instagram, en voegde eraan toe: “De dingen moeten nu veranderen.” Condé Nast liet de man, die voor een beveiligingsfirma werkte, verwijderen. De post werd daarna gedeletet.)

Tussen 2000 en 2005 waren slechts 3 van de 81 covermodellen zwart. Tussen 2017 en 2020 was dat al opgelopen tot 32 procent. Kersvers moeder Serena Williams sierde de cover van het februarinummer van 2018.Beeld Vogue

Toen Wintour in 2016 Elaine Welteroth, een zwarte vrouw, een topfunctie bij Teen Vogue gaf, werd dat onthaald als een stap voorwaarts voor de diversiteit op de werkvloer. Maar de promotie was beladen, schreef Welteroth in haar boek More than Enough uit 2019. Ze mocht Teen Vogue niet alleen leiden, maar moest het hoofdredacteurschap delen met twee anderen. Welteroth had het gevoel dat de structuur haar effectief buitenspel zette, waardoor ze minder macht had dan de vorige baas van Teen Vogue. (Een jaar na haar aanstelling werd Welteroth wel benoemd tot hoofdredacteur. In 2018 verliet ze Condé Nast.)

“Zou dat ooit gebeurd zijn als ik een witte man was?”, schreef Welteroth.

Protest op de werkvloer

De dood van George Floyd bracht in de VS bij kranten en magazines een moeilijk debat over ras en diversiteit op gang. Overal namen werknemers uitgesproken standpunten in over wat ze beschouwen als racistische attitudes op de werkvloer.

Bij Condé Nast staat Bon Appétit, dat dankzij zijn populaire kookvideo’s een alsmaar winstgevender medium wordt, al maanden in het centrum van dat ongenoegen. Tal van personeelsleden zijn uit protest opgestapt. Voor Davis in dienst werd genomen, keek Wintour nauw toe op de redactionele lijn, zeggen mensen die er werkten. Mensen van kleur die destijds meededen in de filmpjes klaagden dat ze minder werd betaald dan hun witte collega’s en dat Bon Appétit hun recepten ‘witwaste’ – een trend in culinaire journalistiek waarbij etnische keukens vanuit een wit perspectief geherinterpreteerd worden. Op de Instagram-account van Bon Appétit regende het berichten van mensen die de klager steunden.

In een post op de account van Bon Appétit wordt Priya Krishna geciteerd, een freelancer die Condé Nast ervan beschuldigde niet iedereen gelijk te betalen: “Ik word al mijn hele carrière gedwongen los te denken van mezelf en mijn identiteit. Waarom kunnen witte redacteurs nu dan niet anders gaan denken?”

Wintour vroeg de post te verwijderen, blijkt uit interne Slack-berichten van Condé Nast. Toen ze de vraag stelde, stond het bericht over Krishna echter al een paar uur online. Wintour werd gewaarschuwd dat de post verwijderen alleen maar meer aandacht zou trekken. Het socialemediateam stelde voor nieuwe content te posten om het bericht in de feeds van gebruikers ‘naar beneden’ te duwen. Volgens twee mensen die bij die communicatie betrokken waren, vond Wintour dat een goed plan.

Marcus Samuelsson, een beroemde kok die een contract sloot met Condé Nast om een jaar lang op te treden als consulent, zegt dat het bedrijf een “moeilijke” geschiedenis heeft op het vlak van diversiteit, maar dat onder Wintour meer inclusiviteit is ingetreden. “Ze brak er van dag één een lans voor.”

Veel mensen die met Vogue of Wintour hebben samengewerkt, zeggen dat zij – ondanks haar stappen richting meer diversiteit – nog altijd verantwoordelijk is voor een vijandige werkvloer. Ze wijzen naar twee luitenants van Wintour bij Vogue: Phyllis Posnick, die de geisha- en hoofddoeksessies stylede, en Grace Coddington.

Tijdens de presidentsverkiezingen van 2016, toen duidelijk werd dat Clinton van Donald Trump zou verliezen, zei Posnick volgens drie mensen die het hoorden: “Ik wist dat dit zou gebeuren. Het is allemaal de schuld van de zwarten. Ze zijn niet gaan stemmen.” Een jaar later daagde Rihanna te laat op voor de jaarlijkse modeconferentie van Vogue. Twee mensen hoorden Coddington zeggen: “Zwarte mensen komen overal te laat”.

Posnick (78) ontkent dat ze dat gezegd heeft. “Ik zou zoiets nooit zeggen, om de simpele reden dat ik dat niet vind.” Coddington (79) betwist de Rihanna-uitspraak. “Waarom zou ik dat zeggen als ik zelf eeuwig te laat kom?”

Coddington is misschien wel de tweede meest zichtbare figuur bij Vogue uit het Wintour-tijdperk. Ze kaapte verscheidene scènes weg in The September Issue, een populaire documentaire over het magazine uit 2009. In 2016, het jaar waarin ze stopte als werknemer en begon te freelancen voor Vogue, werd Coddington in haar keuken in Manhattan gefotografeerd met achter haar, duidelijk zichtbaar op een rek, racistische ‘mammy’-beeldjes.

Condé Nast stipt in een statement aan dat Posnick en Coddington niet meer voor het magazine werken.

De film 'The Devil Wears Prada', met Anne Hathaway en Meryl Streep, maakt duidelijk hoe moeilijk het is om assistente te zijn van Anna Wintour.Beeld rv

Voor Vogue werken, is een beetje zoals op een internaat zitten: de relaties in de slaapzaal hangen samen met familiebanden en sociale connecties die generaties overspannen. Voor veel jonge mensen van kleur met een minder bevoorrechte achtergrond was er binnen raken een stuk moeilijker.

Assistent zijn bij Condé Nast betekent automatisch verschrikkelijke werkuren en vernederende taakjes, zoals we weten van The Devil Wears Prada, een bestseller van een voormalige assistent van Wintour die later verfilmd werd, met Meryl Streep in de rol van veeleisende baas. Die ontgroeningsfase wordt als een overgangs­ritueel beschouwd en verklaart mee de bijnaam van het bedrijf: Condé Nasty. Zwarte personeelsleden bevestigen dat, en zeggen dat ras de zaken nog iets compliceert.

Aan zwarte werknemers wordt vaak gevraagd deel te nemen aan, of hoogstens op te dagen voor, vergaderingen op hoog niveau – een bedrijfspraktijk die fronting wordt genoemd, volgens zes mensen die voor dit artikel geïnterviewd werden. Bij Vogue wordt hun mening gevraagd over coverbeelden of moeten ze deelnemen aan gesprekken met adverteerders, taken die normaliter niet op het bord komen van minder ervaren werknemers.

Condé Nast meldt in een verklaring: “Anna en Vogue, en alle leiders van onze merken doen gecoördineerde inspanningen om inclusie in te bouwen in alles wat we elke dag doen.”

In 2016 bevond actrice en Oscarwinnaar Lupita Nyong’o zich in het New Yorkse kantoor van Vogue om te praten over een fotoshoot. Nyong’o zat samen met topredacteurs, die voorgesteld hadden foto’s te nemen in haar thuisland, Kenia, samen met enkele familieleden van haar. Het begeleidende artikel zou ook op de familie focussen.

Nyong’o uitte haar bezorgdheid over hoe haar familie geportretteerd zou worden. Ze zei dat ze bang was dat ze zouden overkomen als culturele rekwisieten, zeggen verschillende mensen die op de hoogte zijn van dat overleg. Na een lange pauze verbrak een jonge redacteur – de enige zwarte medewerker in de zaal – de stilte. Ze richtte zich tot de actrice en merkte op dat de fotoshoot een kans bood om de spot op Afrika te richten, een zeldzaamheid in gelijk welk Amerikaans magazine, laat staan Vogue.

De shoot ging door. En de zwarte redacteur werd nooit meer uitgenodigd voor zo’n vergadering.

© The New York Times

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234