Maandag 23/11/2020

PortretJohnny Depp

Is Johnny Depp een ‘dead man’ in Hollywood?

De rechtbank oordeelde in het nadeel van Johnny Depp, die een zaak had aangespannen tegen 'The Sun'. Is zijn carrière nu echt in vrije val?Beeld EPA

Ooit was hij de hipste en de meest eigenzinnige acteur van Hollywood, maar vandaag komen zijn rechtszaken meer in het nieuws dan zijn films. De carrière van Johnny Depp, die een karikatuur van zichzelf lijkt te zijn geworden, is al enkele jaren in vrije val.

“De rode draad die doorheen al mijn personages loopt, als je echt goed kijkt, is dat ze allemaal fuck ups zijn. Ze zijn allemaal gebroken.” Dat zei acteur Johnny Depp (57) twee jaar geleden in een onthullend en onthutsend portret in het Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone, waarvoor journalist Stephen Rodrick maar liefst drie dagen in Depps huis in Londen doorbracht. De kop boven het artikel? ‘The trouble with Johnny Depp.’

Vandaag blijkt ook Johnny Depp zelf een gebroken personage, een fuck up, te zijn. Een aanslepende rechtszaak die de acteur aanspande tegen de Britse tabloid The Sun heeft alle pijnlijke details uit Depps spaak gelopen huwelijk met Amber Heard blootgelegd. Depp sleepte The Sun voor de rechtbank wegens smaad, omdat de tabloid hem een “wifebeater” had genoemd, een beschuldiging die Depp ontkende. Maar maandag kreeg hij ongelijk van de Britse rechter, die stelde dat er in twaalf van de veertien door Heard aangehaalde incidenten voldoende bewijs is voor fysieke agressie.

In beroep

De advocaten van de acteur kondigden al aan in beroep te gaan. Maar of dat voldoende zal zijn om zijn carrière te redden, is maar de vraag. Simpelweg omdat zijn loopbaan al enkele jaren in vrije val is.

“Of hij dit proces nu had gewonnen of niet, dit maakt amper verschil voor de carrière van Johnny Depp”, zei regisseur Jan Verheyen maandag tegen Het Laatste Nieuws. “Zijn films zijn – met uitzondering van de Pirates of the Carribean-franchise – al jaren geen kassuccessen meer. Neem nu een prent als Mortdecai: dat is gewoon beschamend. En dan hebben we het nog niet gehad over zijn vele films die niet eens de bioscoop halen. Als Johnny Depp zijn carrière wil redden, dan zal dat niet van het een of ander proces afhangen.”

Amber Heard komt toe op het proces deze zomer.Beeld EPA

Stel jezelf de vraag: wat is de laatste, echt goede film die Johnny Depp heeft gemaakt? Misschien is het Michael Manns Public Enemies, een onderschat gangsterdrama dat inmiddels elf jaar oud is, waarin Depp de iconische bankovervaller John Dillinger vertolkt. Enkele jaren eerder was er nog het degelijke Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) en nadien volgde nog de vermakelijke animatiefilm Rango (2012). Met een beetje goede wil kun je Black Mass (2015), een andere gangsterfilm, nog als een verdienstelijk hoofdstuk op zijn cv beschouwen.

Zonderling

Het was in zekere zin comedian Ricky Gervais die het voor het eerst luidop durfde te zeggen. Toen de Britse bedenker van The Office en Extras in 2011 – het jaar waarin 3D-films even héél populair waren – de uitreiking van de Golden Globes presenteerde, haalde hij de film The Tourist, waarin Depp samen met Angelie Jolie de hoofdrol vertolkt, door de mangel. “Het lijkt alsof alles in 3D was. Behalve de personages in The Tourist. Die film was zowel op commercieel als op kritisch vlak een gigantische flop. “Ik heb The Tourist zelfs niet gezien”, voegde Gervais er nog aan toe. “Wie wel?”

Het sierde Johnny Depp dat hij nadien een karikaturale versie van zichzelf speelde in Gervais’ programma Life’s Too Short. Daarin bedenkt hij een rist flauwe moppen om Gervais terug te pakken, maar komt hij er zelf het slechtst uit – waarna hij wegstormt en een fruitkom vernielt. “Waarom lach je met filmsterren? Wat heb ik verkeerd gedaan?”

Het probleem is alleen dat vandaag, getuige de details die zowel in de rechtszaak tegen The Sun als in het vernietigende profiel in Rolling Stone naar boven kwamen, die karikatuur werkelijkheid blijkt: Depp als opvliegende, arrogante en wereldvreemde Hollywoodster die niet lijkt te beseffen dat zijn ster tanende is. “Ik wil naar huis gaan, maar aarzel om te vertrekken”, schrijft Rodrick. “Een van de beroemdste acteurs ter wereld is nu drugs aan het roken met een schrijver en zijn advocaat, terwijl zijn kok het avondmaal bereidt en zijn bodyguards tv kijken. Er is niemand in zijn bijzijn die niet betaald wordt.”

Tieneridool

Het is een triestige, meelijwekkende beschrijving van de man die door acteericoon (en Depps idool) Marlon Brando werd omschreven als “een van de grootste acteurs van zijn generatie”. Maar eigenlijk was de in Kentucky geboren Depp naar Hollywood getrokken om het te maken als rockmuzikant, zonder succes. Het was Nicolas Cage, toen zelf nog een beginnend acteur, die hem aanraadde zijn kans te wagen in de filmindustrie. Hij versierde een kleine rol in Wes Cravens horrorklassieker A Nightmare on Elm Street (1984) en kreeg de hoofdrol in de tienerserie 21 Jump Street (1987), wat zijn doorbraak zou betekenen.

Maar in plaats van te profiteren van zijn status als tieneridool die Depp overhield aan 21 Jump Street, koos hij ervoor om met cultregisseur John Waters (Pink Flamingos) in zee te gaan en Cry-Baby te maken, een ironische film waarin Depps prille heart-throb-imago wordt doorprikt.

Met Kathy Baker in 'Edward Scissorhands'.Beeld Internet

Cry-Baby kwam uit in 1990. Het lijkt geen toeval dat Depp net toen bekendheid verwierf: de jaren 90 waren een decennium waarin de grens tussen ‘alternatief’ en ‘mainstream’ een tijdlang helemaal vervaagde, en eigenzinnige figuren als Depp, actrice Winona Ryder en regisseur Tim Burton een plek in de schijnwerpers wisten te bemachtigen. De drie werkten samen in Edward Scissorhands, Burtons bizarre meesterwerk waarin Depp een eenzame creatuur met scharen in plaats van vingers vertolkt, die verliefd wordt op Ryders personage.

Depp en Ryder begonnen een relatie, maar het was zijn verhouding met Burton die langer stand zou houden en veel succesvoller bleek te zijn. Tussen 1990 en 2008 maakten ze samen acht films, met Ed Wood (1994), een biopic over de slechtste filmmaker uit de Hollywoodgeschiedenis, als absolute uitschieter. Als geen ander wist Burton de zonderlinge kwaliteiten van zijn fetisj-acteur in de verf te zetten, en laat het nu net die zonderlinge kwaliteiten zijn die van Depp zo’n unieke Hollywoodster maakten.

Wino Forever

Daardoor leek Depp in een ander universum te acteren dan pakweg Brad Pitt en Leonardo DiCaprio. Waar die twee, DiCaprio op kop, aanvankelijk een eerder braaf en klassiek imago hadden, bleef Depp diep vanbinnen een rockster. Hij maakte nooit een geheim van zijn bovenmatige drugs- en drankgebruik: toen zijn relatie met Ryder spaak liep, liet hij de tatoeage ‘Winona Forever’ aanpassen in ‘Wino Forever’, en nadien knoopte hij een relatie aan met topmodel en rock-’n-roll-muze Kate Moss. Hij kwam in het nieuws omdat hij in 1994 een hotelkamer vernielde, met een totale schade van zo’n 8.000 dollar, en hij de schuld op een losgeslagen gordeldier probeerde te steken.

En terwijl DiCaprio kaskrakers maakte met grote publieksregisseurs als James Cameron (Titanic) en Steven Spielberg (Catch Me If You Can), zocht Depp filmmakers op die bijna even geflipt waren als hijzelf. Zijn briljantste rol is misschien wel die van de zonderlinge, verdwaalde boekhouder in de poëtische western Dead Man, van Jim Jarmusch. Met voormalig Monty Python-lid Terry Gilliam maakte hij de knettergekke drugsfilm Fear and Loathing in Las Vegas (1998), waarvoor hij in de huid mocht kruipen van zijn idool en goede vriend, gonzo-journalist Hunter S. Thompson. Als Depp een filmster was, was hij er alleszins een op zijn eigen voorwaarden.

4,5 miljard dollar

“Any of that ‘movie star’-stuff, I just don’t buy it”, vertelde Depp in 2002 tegenover de Britse zender ITV. “Het houdt voor mij simpelweg geen steek.” Maar een jaar later werd Depp er wel een, toen hij de hoofdrol speelde in de Disney-film Pirates of the Carribean: The Curse of the Black Pearl. Depp baseerde zijn personage, de atypische piraat Captain Jack Sparrow, op rockster Keith Richards, en viel op door een aantal opvallende tics, zoals gekke loopjes en rare blikken. De film én de hele franchise werden een gigantische hit: de vijf films brachten tot nu toe zo’n 4,5 miljard dollar (3,8 miljoen euro) op, en Depp werd een van de meest lucratieve acteurs in Tinseltown. Deel zes en zeven zijn in de maak, al is het onduidelijk wat Depps rol daarin zal zijn, zo liet producent Jerry Bruckheimer in mei verstaan.

Johnny Depp in 'Pirates of the Carribbean: Dead Men Tell No Tales'.Beeld rv

Als Pirates wegvalt, blijft er voor Depp maar weinig over. Terwijl DiCaprio en Pitt inmiddels elk een Oscar op de schoorsteen hebben staan en carrièrehoogtepunten nog steeds aan elkaar rijgen, lijkt Depps carrière weggezonken. Burtons films, zoals het succesvolle maar zwakke Alice in Wonderland (2010) en Dark Shadows (2012) halen allesbehalve het niveau van een kwarteeuw geleden. The Lone Ranger (2013), waarin Depp een Native American-versie van Jack Sparrow speelde, was op elk vlak een immense flop. Transcendence (2014) schoot tekort, Mortdecai (2015) was hemeltergend: de elfendertigste film waaruit bleek dat Depps zonderlinge imago een leeg cliché is geworden, dat wordt versterkt door net diezelfde tics die van Pirates of the Carribean zo’n succes maakten. Het recente City of Lies (2018) haalde in de VS niet eens de bioscoop.

A lot of stupid shit

In 2016 berekende het zakenblad Forbes dat Depp, die voor de vierde Pirates-film een loon van 55 miljoen dollar opstreek, de meest overbetaalde acteur in Hollywood was: wie hoog klimt, kan laag vallen, leek de boodschap. Ondertussen moet Depp, net als zijn toenmalige adviseur Nicolas Cage, rollen in slechte films aannemen om zijn financiële problemen op te lossen: uit het profiel in Rolling Stone bleek dat hij per maand zo’n 2 miljoen dollar uitgaf. Enkel de Fantastic Beasts and Where To Find Them-franchise kan nog helpen om hem enigszins om de juiste redenen in de schijnwerpers te houden, al voldoen ook die films niet langer aan de financiële verwachtingen.

Eenentwintig jaar geleden, drie jaar voor Pirates, vertelde Depp aan het tijdschrift Carribean World dat hij geen “blockbuster boy”  was. “Dat heb ik nooit willen zijn. Ik wil niet over 30 of 40 of 50 jaar terugblikken en mijn kleinkinderen horen zeggen: ‘You did a lot of stupid shit, opa. Wat een idioot was jij toch.” Maar dat scenario lijkt elk jaar waarschijnlijker te worden. Depp lijkt, net als zijn personages, een fuck up te zijn geworden. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234