Zaterdag 18/01/2020

Review

Iron Maiden in Sportpaleis: het Beest speelt op veilig

Iron Maiden tijdens de aftrap van hun Book of Souls-tour in het Sportpaleis. Beeld Illias Teirlinck

De eerste Belgische zaalshow van Iron Maiden in meer dan 13 jaar was degelijk, maar weinig avontuurlijk. De 'huisband van Graspop' speelde gisteren in een uitverkocht Sportpaleis quasi hetzelfde concert als vorige zomer in Dessel. Er ontbraken bovendien enkele klassiekers.

Er zijn weinig metalbands die het Sportpaleis in een zucht kunnen uitverkopen. Het laatste heavy concert van Rammstein dateert er alweer van vijf jaar geleden. Het Britse Iron Maiden slaagt wel in het opzet de massa te lokken, voor hun grootste Belgische zaalshow ooit. Niet door muzikaal te vernieuwen, wel door te blijven touren en steeds nieuwe generaties aan te spreken. Met ijzersterke songs en een beestig ritme, dat vooral live blijft imponeren.

Beeld Illias Teirlinck

Het was dan ook jammer dat het geluid gisteren (zeker het eerste uur) benedenmaats bleef. Bruce Dickinson zong vocaal krachtig en sterk, maar klonk schel. De drie gitaren van Gers, Murray en Smith sprankelden weinig. Lag het aan het feit dat dit de aftrap was van de Book of Souls-tour in 2017? Of aan de vreemde plafondconstructie met gigantische plastic luchtkussens?

Beeld Illias Teirlinck

'Scream for me, Antwerpen!'

De zes veteranen op het podium amuseerden zich kostelijk. Dickinson lijkt wel herboren sinds hij twee jaar geleden tongkanker overwon. De zanger ging tijdens openingsnummer 'If Eternity Should Fail' al meteen alle toonladders af en waagde zich aan het WK monitorspringen. Het dwingende bevel om met hem mee te zingen ("Scream for me, Antwerpen!") werd gretig opgevolgd De groepsleden deelden elkaar twee uur lang plaagstoten uit, en Maiden-bassist Steve Harris bleef even foutloos als onvermoeibaar. Ook het theatrale decor en de lichtshow oogden indrukwekkend. Het podium was prachtig ingekleed, met als hoofdthema de verdwenen beschaving van de Maya's.

Beeld Illias Teirlinck

Dooreenschudden

Maar meer dan het dooreenschudden van hun set van vorige zomer, deed Iron Maiden in het Sportpaleis muzikaal niet. We hoorden één nog niet eerder gespeeld nummer ('The Great Unkown'), en ook het gouden oudje 'Wrathchild' had de schifting gehaald. Een snedige song uit 1981, de laatste keer dat Iron Maiden Antwerpen nog eens had aangedaan (toen met hun vorige zanger Paul Di'Anno in De Roma). Dickinson refereerde bij het mooie 'Children of the Damned' ook aan zìjn eerste tour met de band. Buiten het titelnummer werd er verder weinig uit het vermaarde The Number of the Beast gespeeld. Geen 'Run to the Hills', geen 'Hallowed be thy Name' in het Sportpaleis. Er ontbraken nog klassiekers.

Beeld Illias Teirlinck

Goed, dit blijft The Book of Souls-tour natuurlijk. En toegegeven, die jongste Maiden-dubbelaar is hun beste plaat in jaren. 'The Red and the Black' heeft alles van een klassieker in wording. Heerlijke gitaarlijnen, brekende basritmes ook en een machtig meezingrefrein, zoals alleen deze metalpioniers dat kunnen. De nieuwe liedjes zijn episch en lang, waar de songs vroeger kort en krachtig waren. Aan de jonge tienermeisjes naast ons merkte je dat er meer punch zat bij die oude klassiekers. Het Sportpaleis brulde zich de longen uit het lijf toen Dickinson, union jack-vlag in de aanslag, het podium kwam opgestormd voor 'The Trooper'. En Iron Maiden was op zijn mooist en krachtigst gisteren tijdens 'Powerslave', met een Egyptisch thema en oosters ritme. Dickinson kwam achter een muur van vuur tevoorschijn, met een Mexicaans worstelmasker op.

Beeld Illias Teirlinck

Collectief orgasme

Eeuwige (reuzen)mascotte Eddie dook een eerste keer op tijdens 'The Book of Souls', om zonder hart weer in de coulissen te verdwijnen. Dickinson gooide het losgerukte kleinood als een Maya-magiër in de massa, die eindelijk wakker schoot. 'Fear of the Dark' zorgde voor een collectief orgasme in het Sportpaleis. Er ontstond een gigantische moshpit en 18.000 fans zetten tegelijk hun keel open. Deze song behoort niet voor niets jaarlijks tot de favorieten van de Zwaarste Lijst. Maar meteen volgde met 'Iron Maiden' al het slotnummer, en een tweede bezoekje van Eddie. "We hebben het voorbije jaar niet veel gedaan", gaf Bruce Dickinson aan. Om met een grijns toe te voegen: "Festivals geven toch geen zelfde gevoel als een zaal, niet?" 

Beeld Illias Teirlinck

Graspop bis

De Belgische fans kregen dezelfde bisronde als vorig jaar op Graspop. Met 'The Number of the Beast' vol rook en vuur, waanden ook de oudsten in de zaal zich even terug zestien. De boodschap van Dickinson bij 'Blood Brothers' over een alsmaar meer verdelende wereld was fraai en oprecht: "In de rock-'n-roll blijft iedereen welkom. Welke kleur, leeftijd of geslacht je ook hebt..." Met 'Wasted Years' namen de ijzeren maagden toch gepast afscheid. 

"Als groep zijn we samen meer dan 300 jaar oud", bekende Dickinson al lachend in Antwerpen. "We spelen nog altijd onze eigen songs, zonder autocue. We zijn hier nog steeds. En we blijven komen!" Mooie woorden, maar volgende keer mag Iron Maiden wat meer aan die set en dat geluid sleutelen. Dan keren ook hun trouwe fans tevreden terug.

Beeld Illias Teirlinck
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234