Zondag 17/11/2019

Televisie

Invloed regisseur Andrea Arnold haast volledig gewist uit ‘Big Little Lies’: ‘Mijn hart is gebroken’

In het tweede seizoen van ‘Big Little Lies’ eist vooral Meryl Streep (tweede van links, als Mary Louise) een prominente rol op. Beeld RV

Acht Emmy Awards. Drie Golden Globes. Twee seizoenen. En één heel grote leugen. Hoe Andrea Arnold buitenspel werd gezet in Big Little Lies.

We wilden Big Little Lies, we kregen een schandaal. Ook achter de schermen van het tweede seizoen van de hitserie over de moordmoeders van Montery speelde zich een meedogenloze machtsstrijd af. Het werk van regisseur Andrea Arnold werd bijna onherkenbaar herwerkt om meer te lijken op dat van haar voorganger Jean Marc-Vallée, regisseur van het eerste seizoen. Dat brengt IndieWire naar buiten.

Toen HBO in 2017 aankondigde dat de Britse Andrea Arnold (American Honey, Fish Tank, Wasp) het vervolg van hun prijzenpakker integraal zou regisseren, werd die gewaagde keuze bejubeld. ‘Gewaagd’, want een televisieserie is traditioneel geen auteursmedium. Tv-reeksen zijn in de eerste plaats afhankelijk van goede scriptschrijvers, en zij volgen de overkoepelende visie van de showrunner. Regisseurs zijn inwisselbaar. Een eigen twist mag, te veel afwijken is not done.

Soms kan een tv-reeks door één regisseur ingeblikt worden, denk aan medisch drama The Knick, door Steven Soderbergh, of het derde seizoen van cultklassieker Twin Peaks, door David Lynch. Jean-Marc Vallée deed het voor het eerste seizoen van Big Little Lies, met de scripts die showrunner David E. Kelley (Ally McBeal) pende op basis van Lianne Moriarity’s bestseller.

Andrea Arnold. Beeld RV

Omdat Vallée het druk zou hebben met HBO-miniserie Sharp Objects, werd de fakkel doorgegeven aan Andrea Arnold, een uiterst opmerkzame cineast, in het bijzonder geliefd voor haar poëtische karakterontwikkeling. Fans konden uitkijken naar een Montery door de ogen van een regisseur die al een Oscar, een BAFTA en meerdere juryprijzen van het filmfestival van Cannes won. Arnold werkte bovendien eerder samen met Jill Soloway aan transgenderdrama Transparant.

HBO en showrunner Kelley gaven Arnold carte blanche. Ze kreeg geen stijlgids met regeltjes voor de look en feel van de reeks, nochtans gebruikelijk voor tv-series, en ze mocht haar eigen team selecteren.

Zweverig gedoe

Maar nadat alle afleveringen door Arnold waren opgenomen, werd Vallée weer binnengehaald met de opdracht om “de visuele stijl van beide seizoenen te verenigen”. Met andere woorden: Vallée kroop achter de knoppen om het werk van Arnold meer op zijn werk uit het eerste seizoen te doen lijken. Hij hakte daarvoor drastisch in haar gedetailleerde scripts van zestig pagina’s, vol kanttekeningen met personage-uitdieping, en schrapte al het efemeral stuff (lees als: “zweverig gedoe”). Vallée ziet daar geen graten in en laat aan Indiewire zelfs weten dat hij en Arnold “dezelfde stijl van filmen hebben”. Zeventien extra filmdagen later bleef er amper iets over van wat Arnold voor ogen had.

Nogal wiedes dat critici na enkele afleveringen zijn beginnen jeremiëren over “de incoherentie” van het tweede seizoen. Want wat is dat met al die slordige sprongen? Waarom gaat de serie zo nonchalant om met het gebroken huwelijk van Madeline (Reese Witherspoone), de gecompliceerde rouw van Celeste (Nicole Kidman), het geldschandaal van Renata (Laura Dern), de getroubleerde jeugd van Bonnie (Zoë Kravitz) en Jane (Shailene Woodley) die na haar seksueel trauma opnieuw intiem probeert te zijn met een man? HBO liet weten dat “het eindproduct voor zich spreekt”. Maar dat eindproduct leunt opvallend sterk op bliksemafleider Mary Louise (Meryl Streep): de helse schoonmoeder is een indrukwekkende orkaan, nevenpersonages lukrake stormschade.

Vanaf de zijlijn moest Arnold eerst slikken dat haar werk verhaspeld werd, vervolgens was het haar naam die door het slijk werd gehaald door verwarde kijkers. De reporter van Indiewire kreeg te horen dat “haar hart gebroken is”. Witherspoon en Kidman, uitvoerend producenten, blijven opvallend stil. Witherspoon is woordvoerder van Time’s Up, een beweging die vrouwen in de entertainmentindustrie nota bene een stem moet geven. Dat net Big Little Lies, zo nadrukkelijk verkocht als feministische reeks, de meest getalenteerde vrouw op de set mondddood heeft gemaakt, is een extreem bittere pil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234